BİR SONBAHAR HİKAYESİ

Hüznün mevsimi sonbahar, yarım kalmışlığın yası tutulur, basmamak için henüz yeşilken yere düşmüş yapraklara, her insanın kalbinde bir sonbahar sorulur, ressamların tuvallerinde her fırça biraz daha dalıyor ressamın perspektifine, anlaşılır kılmak için gösterilen her çaba sonuçsuz kalıyor, paltoların altına saklanırken geçmiş mevsimler, merak eder mağaralarda yaşadığını zannedenler, bir parça umut sarılıveriyor ayak altında kalmış kozalaklara, her ağaç farklı bir renkte uğurlarken yapraklarını dalların beli bükülüyor, söyleniyor meczup ıslandı diye şemsiyesi, mest oluyor hışırtıyla yürüyen her adım, yankı bulmuyor sesi, rağmenlere rağmen ısrarcı oluyor hüznün kör penceresi, sadakati soruyor daldan dala konan her kuş, acı bir gülümseme siniyor tenlere, büyütmüyor tekrarlanan ağıt sesi, suskunluğun şehrinde dönüp dolaşırken aynı adrese varıyor son yolcu, biat ediyor dur durak bilmeden koşan sonra yorgunluğuna sarılan seyyah, kör olurken gençlik duyduğunu söylüyor dil, gördüm diyor ve gördüğüne yemin ediyor tanık, inandığı gerçekle kalakalıyor dürüstlüğün yalnız taraflarına sarılanlar, ayakta durmakta güçlük çeken kalemler yargı dağıtıyor, bir sırrı paylaşıyor sırdaş, alt üst oluyor şehir, bastığı toprağa gömülürken el bağlıyor, vakit geçerken uyanıyor kış uykusundan, fukara isteklerin gökkuşağı oluyor, aynı sayfaya imza atılıyor, kan kokuyor cinayeti işleyen katil, deliller siyaha sarılıyor, esti diye rüzgar hakarete uğruyor, kapanıyor kapılar, şömineye atılan resimlerle ısınıyor hatırasızlar, gönle girmek için yük kaldırıyor hamallar, yürekten dökülürken damlalar, ıslanıyor sabahlar, gülücük dağıtıyor keşkesiz yaşamışlar, utançla doğruluyor çırılçıplak kalmış her cümle, edeple varılıyor huzura, kopuyor ipine bağlandığı her ipek böceği, sonbahar hüznün mevsimi, farklı renklerde yapraklar düşerken yere, keman çalıyor insanlık hüzne…

Güz çiçeği büyürken sesleniyor dağın zirvesinden…

Bir sonbahar hikayesidir bu, anlatılır dilden dile gönül sözlüğünden...