Karayolları Trafik Kanunu ve poliçe genel şartlarına göre rücu sebepleri sınırlı olarak sayılmıştır.

 Bunlar arasında; sürücünün alkollü veya uyuşturucu etkisi altında olması,

Ehliyetsiz araç kullanılması,

Aracın çalınmış olması veya kasıtlı bir eylemle kazaya sebebiyet verilmesi gibi durumlar yer alır.

Bunun dışında, her kural ihlali rücu sebebi değildir.

Örneğin, uygulamada sıkça karşılaşılan fazla yolcu taşınması gibi durumlar, tek başına kazanın meydana gelmesine etkili değilse rücu nedeni sayılmaz. Bu noktada Yargıtay kararlarında da, ihlal ile zarar arasında uygun illiyet bağı aranması gerektiği vurgulanmaktadır.

Sonuç olarak; trafik kazası sonucu ödenen tazminatın rücu edilip edilemeyeceği, somut olayın özelliklerine ve kanunda açıkça belirtilen şartların varlığına bağlıdır. Bu nedenle her olayın kendi içinde değerlendirilmesi büyük önem taşır.

En büyük tehdit; akşam yemeği yerken ekranlardan süzülen çocuk cesetlerini birer istatistik gibi izleyebiliyor oluşumuz. Kanıksıyoruz. Gözümüzün önünde bir dünya yıkılırken, biz sadece kanalı değiştiriyoruz.

Oysa o cansız bedenler, o toz toprak içindeki küçük yüzler birer “görüntü değil; yarım kalmış birer hikâye, susturulmuş birer gelecek. Savaşın soğuk dili rakamlarla konuşur: Şu kadar ölü, bu kadar yaralı.  Ancak vicdanın dili tektir ve sarsıcıdır.

Eğer bir çocuğun ölümü artık canımızı yakmıyorsa, asıl enkaz bizim içimizdedir.

İklim krizi de tıpkı bu çatışmalar gibi sessiz ve derinden bir savaş yürütüyor.

Doğa can çekişirken biz “başka bir bahara” erteliyoruz sorumluluklarımızı. Tıpkı bombalara alıştığımız gibi, kuruyan göllere ve yanan ormanlara da alışıyoruz.

Bu hissizleşme hali, aslında insanlığın kendi intihar mektubudur.

Peki, bu karanlık döngüden çıkış yok mu?

Elbette var.

İnsan kalmak, bugünün dünyasında pasif bir durum değil; bilinçli ve aktif bir direniştir.

Umut, tam da o alışmama inadında gizli. İnsan kalmak için bilinçli bir acı çekme çabasına ihtiyacımız var.

Evet, acı çekmek.

Başkasının yarasını kendi tenimizde hissetmekten korkmamalıyız. Çünkü duyarsızlık bir konfor alanı değil, bir hapishanedir.

Unuttuğumuz, susturduğumuz, kendi bencilliğimizde boğduğumuz vicdanımızın sesine kulak vermeyi hatırlamalıyız. 

Hâlâ itiraz edebiliyorsak, hâlâ bir adaletsizlik karşısında sesimiz titriyorsa, insanlığın ışığı sönmemiş demektir.

Savaşın ve yıkımın ortasında bir fidan dikmek, bir mülteciye el uzatmak veya bir çocuğun hakkını savunmak. Bunlar küçük eylemler değil, dünyanın gidişatına yönelik çok güçlü, itirazlardır.

Dünya sarsılıyor olabilir, insanlık kendini kaybetmiş olabilir, herkes kendi ışığını yaktığında gün ağarmaya başlayacaktır.

Biz bu sarsıntıda birbirimize tutunarak ayakta kalabiliriz. Saldırganların başlarına bomba yağdırdığı çocuklara vicdan borcunuz vardır.

Ödemekten kaçınacak mısınız?

Alışmayacağız, kanıksamayacağız ve her şeye rağmen insan kalmakta direneceğiz. 

Çünkü umut, bir başkasının acısını dindirmek için uzattığımız o elde yaşıyor.

Trafik kazaları sonrasında araç sahiplerinin en çok karşılaştığı sorunlardan biri, araçlarının onarım süresince kullanılamaması nedeniyle yaşadıkları mağduriyettir. Bu noktada “araç mahrumiyet bedeli” ve “yatar ücreti” kavramları önem kazanmaktadır.

Araç mahrumiyet bedeli, kazada kusurlu olan tarafın, mağdurun aracını kullanamadığı süre boyunca uğradığı zararı karşılamakla yükümlü olduğu bir tazminat türüdür. Yani araç sahibi, aracı tamirde olduğu sürede ulaşım ihtiyacını farklı yollarla karşılamak zorunda kalırsa, bu süreçte oluşan makul giderleri talep edebilir. Bu bedel hesaplanırken aracın sınıfı, kullanım amacı ve onarım süresi dikkate alınır.

Yatar ücreti ise genellikle ticari araçlar için söz konusu olur. Özellikle taksi, servis veya yük taşıyan araçlar kazadan sonra çalışamadıkları her gün için gelir kaybına uğrar. İşte bu kayıp “yatar ücreti” olarak adlandırılır ve kusurlu taraftan talep edilebilir. Ancak burada önemli olan, aracın gerçekten gelir getirici bir faaliyet içinde kullanıldığının ispat edilmesidir.

Uygulamada en sık yapılan hatalardan biri, araç sahiplerinin bu haklardan haberdar olmaması ya da talep sürecini doğru yönetememesidir. Sigorta şirketleri çoğu zaman yalnızca araç hasarını karşılamakta, kullanım kaybına ilişkin talepler ise ayrıca ileri sürülmediği sürece göz ardı edilebilmektedir.

Bu nedenle kazaya karışan araç sahiplerinin, onarım süresini belgelemeleri, gerekiyorsa ikame araç kiralama faturalarını saklamaları ve destek almaları büyük önem taşır. Aksi halde ciddi maddi kayıplar yaşanabilir.

Sonuç olarak, araç mahrumiyet bedeli ve yatar ücreti, trafik kazaları sonrası mağduriyetin giderilmesinde önemli hukuki haklardır.

Bu hakların bilinmesi ve zamanında talep edilmesi, vatandaşların zararlarının tam olarak karşılanabilmesi açısından kritik rol oynamaktadır.

Son günlerde dünya kamuoyunu sarsan en önemli gelişme, İran’ın dini lideri Ali Hamaney’in ölümüne ilişkin haberler oldu. ABD ve İsrail’in ortak operasyonu iddiaları, meseleyi sıradan bir lider değişiminin çok ötesine taşıdı. Bu gelişme, sadece İran’ın iç dengelerini değil, Orta Doğu’nun güç mimarisini de kökten sarsabilecek bir kırılmaya işaret ediyor.

Ancak meseleye yalnızca askeri boyutuyla bakmak büyük resmi kaçırmak olur. Çünkü bu tür operasyonlar, çoğu zaman görünen gerekçelerin ötesinde derin stratejik hesaplara dayanır.

Soğuk Savaş sonrası dönemde tek kutuplu dünya düzeninin lideri olan ABD, yükselen Çin ve yeniden güç kazanan Rusya karşısında küresel üstünlüğünü koruma çabasında. İran, bu büyük rekabette yalnızca bir ülke değil; aynı zamanda Çin’in enerji güvenliği açısından kritik bir ortak, Rusya’nın bölgesel denge siyasetinde önemli bir dayanak noktasıdır.

Dolayısıyla İran’a yönelik her askeri ya da siyasi hamle, aslında Pekin ve Moskova’ya verilen dolaylı bir mesaj niteliği taşır. Enerji geçiş yolları, ticaret koridorları ve stratejik boğazlar üzerindeki kontrol mücadelesi, bu satranç tahtasının temel hamleleridir.

Jeopolitiğin en sert gerçeklerinden biri şudur: Enerjiye hâkim olan, siyasete yön verir. Hürmüz Boğazı gibi kritik geçiş noktaları, küresel petrol ticaretinin can damarlarıdır. İran’ın bu bölgedeki etkisi, onu yalnızca bölgesel değil küresel bir aktör hâline getiriyor.

ABD’nin enerji politikalarını çeşitlendirmesi, Venezuela gibi alternatif kaynaklara yönelmesi, İran üzerindeki baskının yalnızca ideolojik değil ekonomik temellere de dayandığını gösteriyor. Bu nedenle yaşananları sadece “sıcak savaş” başlığıyla okumak eksik kalır; asıl mücadele enerji ve ekonomik hegemonya üzerindedir.

Bu denklemde Türkiye’nin yeri son derece stratejiktir. Avrupa ile Asya’nın, Orta Doğu ile Avrasya’nın kesişim noktasında bulunan Türkiye, enerji hatlarının ve ticaret yollarının merkezinde yer alıyor. Orta Doğu’da yaşanacak her büyük kırılma, Türkiye’yi doğrudan etkiler.

Bu yüzden Türkiye’nin izlediği denge politikası, bir tercih değil zorunluluktur. Küresel güçler arasındaki rekabette soğukkanlı ve çok boyutlu bir diplomasi yürütmek, hem ekonomik istikrar hem de ulusal güvenlik açısından hayati önemdedir.

ABD ile İran arasında yaşanan bu açık gerilim, yalnızca iki ülke arasındaki bir çatışma değildir. Lübnan’dan Suriye’ye, Irak’tan Körfez’e kadar geniş bir coğrafyada dalga etkisi yaratmaktadır. Enerji fiyatlarındaki dalgalanmalar, artan güvenlik riskleri ve diplomatik belirsizlik, küresel ekonomiyi de doğrudan etkilemektedir.

Dünya yeni bir güç dengesine doğru ilerliyor. Bu süreçte liderlerin değişmesi kadar, güç ilişkilerinin yeniden biçimlenmesi de belirleyici olacak. Orta Doğu ise bir kez daha küresel hegemonya mücadelesinin merkez üssü hâline gelmiş durumda.

Perde arkasını okumadan yapılan her analiz eksik kalır. Çünkü küresel siyasette görünen hamleler kadar, görünmeyen hesaplar da belirleyicidir. Ve bugün yaşananlar, yeni bir dünya düzeninin sancılı doğum sürecine işaret ediyor.

“Sence bir insanın sana hainlik ettiğini nasıl anlarsın?”

Bir an durdum. Duygularımda dalgalanma oldu. Çünkü bu soru sadece bir merak sorusu değil; herkesin bir gün kendine sorduğu, hatta cevabını geç bulduğu bir hayal kırıklığıydı.
Sonra şu cümle döküldü dudaklarımdan

“Seni sürekli yüzüne karşı öven kişiden sakın. Hain, övgüyle gelir.”

Modern zamanların garip bir huyu var: Gerçeklikten çok imaj ön planda. İnsanlar artık nasıl göründükleriyle, nasıl hissettiklerinden daha çok ilgileniyor. Ve ilişkiler de bu rüzgardan nasibini alıyor. Gülücüklerin sahte, övgülerin hesaplı olduğu bir çağda yaşıyoruz.

Her yüz gülen dost değil.
Her övgü samimiyet taşımıyor.
Her “canım kardeşim” diyen, sana kardeşlik etmiyor.

Bir insan seni her gördüğünde göklere çıkarıyorsa, her sözünde seni kusursuz gösteriyorsa.

Dikkat et.

Çünkü ölçüsüz övgü, çoğu zaman ya bir menfaatin habercisidir ya da bir ihanete zemin hazırlayan rüşvet.

Gerçek dost seni şişirmez, seni dengede tutar.
Yere düşmemen için seni uyarır, gerekirse kırar ama yıkmaz.
Ve en önemlisi, seni arkandan da savunur.

Ne yazık ki artık insanlar, yüz yüze geldiklerinde başkayken, arkalarını döndüklerinde bambaşka olabiliyorlar.
Seninleyken seni öven, senden ayrıldıktan sonra seni yerin dibine sokan insanlar çoğaldı.

Bu, sadece bir karakter sorunu değil; bu, bir güven krizi.
Bir toplumun ahlaki pusulası bozulduğunda, ilişkiler de yönünü kaybeder.

Hain, övgüyle gelir dememin sebebi de tam burada gizli.
Çünkü hain kişi seni en zayıf yerinden vurmak için önce seni şımartır, seni kandırır, seni kendine alıştırır.
Sana öyle bir ayna tutar ki, kendini olduğundan başka bir yerde, başka bir değerde sanırsın.
Ve sonra tam da en savunmasız anında, bir darbeyle seni yüzüstü bırakır.

Gerçek dost azdır.
Ama varsa, hazinedir.

Gerçek dost;                

– Seni sen olduğun için sever,
– Sana hatanı söyler,
– Gerektiğinde seni uyarır,
– Ama hiçbir zaman seni yarı yolda bırakmaz.

Yüzüne karşı eleştirir ama arkandan över.
Senin yokluğunda seni savunur, adını korur, onurunu düşünür.
Çünkü onun derdi senin iyiliğindir, senin başarındır, senin doğruluğundur.

Bir dost, senin hayatına dürüstlük katıyorsa;

bir hain, seni o dürüstlükten uzaklaştırır.

Bugün herkes alkış istiyor ama kimse eleştiri duymak istemiyor.
Oysa insanı büyüten, geliştiren, yücelten; ne şatafatlı övgülerdir, ne yersiz methiyelerdir.
İnsanı yücelten şey, yapıcı bir uyarı, samimi bir dostun dürüst bir sözüdür.

Artık dostluklar da tıpkı sosyal medya profilleri gibi filtreli.
Gerçek yüzleri görmek istiyorsan, insanların ne dediğine değil, ne yaptığına bak.
Sana değil, senin arkandan söylediklerine kulak kabart.
Ve asla unutma;

Yüzüne sürekli övgü döken kişi, çoğu zaman arkandan zehir akıtandır.

Gerçek dost ise; seni yüzüne karşı uyarır, arkandan ise sana dua eder.

Bu çağda herkes “iyi” görünmek istiyor.
Ama “iyi olmak” cesaret ister.

Sen sen ol, görünüşe değil, özü doğru olana yaslan.
Dostunu seçerken sesi güzel olana değil, yüreği temiz olana kulak ver.

Çünkü bu kirli çağda hâlâ tertemiz kalabilen insanlar var.
Ve onları bulduğunda, sakın bırakma.

Üniversiteye kayıt yapmaya gittiğim gün yorulmuştum, hem kayıt sırası   beklemiştim hem de dört yıl bana yuva olacak şehri biraz tanımak istemiştim, kampüste salkım saçak yürürken bayrağımızın sesini duydum ve ona doğru yürüdüm sonra gökyüzüne baktım rüzgârın da etkisiyle daha güçlü dalgalanıyordu, oturdum bir süre öylece onu izledim, yabancı hissetmedim kendimi, yalnızdım ama yabancı değildim, elimde üniversitenin verdiği kayıt belgeleriyle birlikte tekrardan yola düştüm…

Öğretmenliğimin ilk döneminde görev yaptığım şehirde yürüyordum, kafamda bin bir düşünce ile yürüyor belirsizliğin ortasında yönümü bulmaya çalışıyordum bir kız çocuğu uzun altın sarısı saçlarıyla bana doğru döndü, elinde Türk Bayrağını bana doğru salladı ve gülümsedi, birden tanıdık oldu şehir, yolumu buldum…

Bayrak vatandır, Bayrak yuvadır, Bayrak bir milletin kanıyla canıyla verdiği mücadelenin ispatıdır,,..

Sana benim gözümle bakmayanın
Mezarını kazacağım.
Seni selâmlamadan uçan kuşun
Yuvasını bozacağım.

Dalgalandığın yerde ne korku, ne keder...
Gölgende bana da, bana da yer ver.
Sabah olmasın, günler doğmasın ne çıkar:
Yurda ay yıldızın ışığı yeter.  Arif Nihat Asya

Takvimler değişiyor, rakamlar yenileniyor.

Ama asıl soru şu: İnsanlık da değişiyor mu?

Dünyanın birçok yerinde hâlâ savaşlar var.

Masum insanlar, çocuklar, kadınlar bedel ödüyor.

Silahlar konuşurken vicdanlar susuyor.

Oysa insanlık, artık gücün değil adaletin; çıkarın değil merhametin egemen olduğu bir yılı hak ediyor.

2026 yılı; savaşların sona erdiği, barışın sınırları aştığı, insanın insana yabancı olmadığı bir yıl olsun.
Türkiye’miz; birliğini, kardeşliğini ve dayanışmasını daha da güçlendirsin.
Refahın, huzurun ve mutluluğun hâkim olduğu yarınlara yürüsün.
Yeni yıl; insana insan olduğu için değer verilen, farklılıkların ayrıştırmadığı, umutların yeniden filizlendiği bir zaman olsun.
Takvim yapraklarıyla birlikte, vicdanlar da değişsin.
2026; ülkemize, adamıza ve tüm insanlığa Hayırlı, uğurlu, barış dolu olsun.

2026’ya dair beklentim, duam, çabam ve gayretim şudur: Allah, bizlere yeniden dua etmeye yeltenecek taze bir heves, yaşadıklarımızın boşa gitmediğini hissettirecek bir gönül ferahlığı versin. Henüz farkında olmadığımız, nefsani bir üşengeçlikle ertelediğimiz ama muhakkak ihtiyaç duyacağımız duaları bize hayırla hatırlatsın. İdrakini, gücünü, sabrını ve kolaylığını eksik etmesin.

Bu duayla girdik yeni yıla. Çünkü artık biliyoruz: Takvim değişiyor ama insan değişmiyorsa, yeni yıl sadece eski alışkanlıkların devamı oluyor. Asıl mesele, takvim yaprağını değil, vicdanı çevirebilmek.

Bu yıl kaç kez kendimize ihanet ettik?

Kaç kez doğruyu bildiğimiz hâlde susmayı seçtik?

Başkalarının alkışını kaybetmemek için, dışlanmamak için, konforumuz bozulmasın diye   kendi doğrularımızdan kaç kez vazgeçtik?

Biz çoğu zaman ihaneti büyük kırılmalarda arıyoruz. Oysa vicdan, küçük kaçışları da affetmez. Çünkü vicdanın terazisi hassastır; üzerine koyduğumuz her yalan, her erteleme, her “mış gibi yapma” o terazinin dengesini bozar.

Geçtiğimiz yıla dönüp baktığımızda, acıyı çoğu zaman uzakta aradığımızı fark ediyoruz. Oysa asıl sınav, hemen yanı başımızda yaşananlarla başlar. Sessiz çığlıklar çok uzakta değildi; biz kulaklarımızı kapatmayı tercih ettik. Çünkü görmek sorumluluk ister, duymak yük almayı gerektirir.

Vicdani muhasebe, insanın kendini temize çekmesi değildir. Aksine, kendini suç mahalline geri götürmesidir. “Biz ne yaptık?” sorusu yetmez. Asıl yakıcı olan şudur: “Biz neyi yapabilirdik de yapmadık?” Bir cümle kurabilirdik, bir adım atabilirdik, bir haksızlık karşısında durabilirdik. Yapmadık. Çünkü sırası değildi. Çünkü risk almak istemedik. Çünkü alıştık.

Toplumlar bir anda çökmez. Küçük tavizlerle yıpranır. “Bir şey olmazlarla başlar her şey. Herkes böyle yapıyor” diyerek sürer. Biz çoğu zaman kötülüğün tarafında durmayız; ama susarak ona alan açarız. Ve her suskunluk, vicdan hanesine yazılan sessiz bir eksidir.

Yeni bir yıla girerken, 2026’dan mucize beklemiyoruz. Büyük sözler de etmiyoruz. Ama şunu biliyoruz: Belki bu gece başımızı yastığa mutlu koymayacağız. Ama dürüst koyabiliriz. Ve bu, yeni yıl için yapabileceğimiz en doğru başlangıç olabilir.

O gün yeniden geldi. Takvim yaprakları üzerimize konfeti gibi saçılmaya hazırlanırken, dışarıdaki gürültüyü bir kenara bırakıp seninle biraz içeriyi konuşmak istiyorum. Bir psikolog olarak her yıl bu zamanlar hemen hemen aynı fısıltıyı duyarım:
“Yeni yıl… Bu sefer her şey çok farklı olacak.”

Ama gel dürüst olalım. Düşündün mü ? Takvim yaprakları değişince biz neden değişmiyoruz?
Neden yeni yılın ilk sabahına uyandığımızda, kapının önüne bıraktığımızı sandığımız o eski ben, yastığımızın kenarında bize tanıdık bir tebessümle bakıyor?

Aslında cevabı çok basit, beynimizin muazzam ama bazen bize ayak bağı olan çalışma sistemimiz. Buna “homeostazi” diyoruz: Ruhun ve bedenin bildiği hâli koruma isteği. Beynimiz tam bir konfor düşkünüdür. Yıllardır yürüdüğümüz nöral yollar, asfaltı çatlamış da olsa bildiğimiz otoyollara benzer.
Bizi yorsa da, mutsuz etse de tanıdıktır.
Ve tanıdık olan şey, beyin için her zaman daha güvenlidir.

Bu yüzden bazen tanıdık bir mutsuzluk, yabancı bir mutluluktan daha sıcak gelir insana. Ruh, kendisini sıkacağını bildiği eski elbisenin içinde; hiç tanımadığı bir özgürlükten daha az üşür.

Değişemeyişimizin bir diğer nedeni ise içimizdeki o kırgın çocuktur. Ona sert bir sesle, askeri bir disiplinle “Yeni yılda daha çok çalışacağız, daha az yiyeceğiz, daha güçlü olacağız!” dedikçe, köşeye çekilir ve sessizce sorar: “Beni yine mi zorlayacaksın?”

1 Ocak’ta başlayıp 15 Ocak’ta yarım kalan hevesler, bir irade eksikliği değildir. Çoğu zaman bu, şefkat açlığıdır. Çünkü değişim; kendimize bağırarak değil, ancak kendimizi sevgiyle ikna ettiğimizde mümkün olur.

Bu yıl senden küçük bir ricam var:
Lütfen o devasa, gerçekçi olmayan “yapılacaklar listesi”ni yırtıp at.
Onun yerine kendine küçük ve gerçekten yapabileceğin bir alan aç.

Geçen yıl en çok hangi duyguyu cebinde taşıdın?
O duyguyu bir eşya gibi hayal et. Bu adını koyduğun duyguyu yeni evinin salonuna mı koyarsın, yoksa eski evin tozlu tavan arasında mı bırakırsın?
Unutma; bir evi güzelleştirmek için yeni eşyalar almadan önce, çürümüş olanları kapının önüne bırakmak gerek.

Değerli okur,
Yıllar içinde öğrendiğim en büyük hakikat şudur:
İnsan, yalnızca canı çok yandığında değil; kendini olduğu hâliyle kabul etmeye cesaret ettiğinde değişir. Takvimin değişmesi bir doğa olayıdır.Ama kendine bakışını değiştirmek bir yeniden doğuştur.

Bu gece saatler tam 00.00’ı gösterdiğinde, dünya bir saniyeliğine duracak. O saniyede kendine şunu fısılda:
“Geçmişin hayaletlerini yeni yılın misafiri yapmak zorunda değilim.”

Çünkü hayat; sen takvimi değiştirdiğinde ya da kendine verdiğin bayat sözleri tuttuğunda değil…
Sadece kendine sarılmaya karar verdiğin o anda gerçekten başlar.

Yeni yılda; seni sen yapan yanlarınla barıştığın, kendine daha az yüklenip daha çok gülümsediğin, ruhunun en çok ihtiyaç duyduğu şifayı kendi ellerinle kendine verdiğin bir yolculuk diliyorum.
Takvimin eskimesine aldırma.
Yeter ki sen, kendi yeninle tanış.

Sevgilerimle,
Mutlu yıllar.

Çocukluğumuzda şömineli sobaların etrafında karı izlerken, bir taraftan kardan adam yapmak  için bir havuç, gözleri için iki kömür ve çocukluk bu ya  üşümesin diye rengarenk atkı hazırlardık, güneşle birlikte yok olmasın diye her gece gökyüzüne bakardık…
Bir tanesi diğerine benzemeyen eşsiz kar taneleri en büyük mucize bana göre, kainatın eşsizlik üzerine kurulduğu düzenin ispatlarından yalnızca biri, tıpkı bizi biz yapan parmak izimiz gibi..

Yere düşer düşmez aynılaşan kar taneleri, altında buzu saklarken bize tecrübenin önemini anlatır, o güzel çocuk koşar durur ta ki karın altında sakladığı buzun farkında olacağı belkide yere düşerek hayatı öğreneceği işte o an tecrübenin tanımını yapabilir…

Erzurum’da üniversite eğitimimi tamamladım, karlar şehrinde yürümek , eksi kırklarda elimizde defter başımızda bere sabah sekiz dersine yetişme telaşımızla yollardaydık, çatılardan aşağı sarkan buzların altında yürürken hayatını kaybeden insanlar vardı, dolayısıyla kaldırımlar buzların, caddeler araçlarındı, kıyıda köşede açtığımız yollarda fakültemize yürürdük, kampüsümüz bir başka güzel olurdu, ağaçlar beyazı tutarken dallarında rüzgarla birleşince donardı kirpiklerimiz ,eldivenden kalemlerimiz vardı öğrenci çantalarında, o kadar gençti ki adımlar hangi kar engelleyebilirdi ki aşkla yola düşmüş bu gençleri, sessizdi şehir kar sessizliğine bürünmüş kulakları ses dalgalarına sağırlaştırmıştı, yeri acımasız kayganlıkta işleyen kar yeryüzüne inerken ise öylesine nahif, öğrencilerin saçlarına tane tane düşerdi incitmeden tellerini, toka olurdu bu güzel yüzlere , bazen eller tutamazdı şemsiyelerini, akşam soğuğu dizleri bir bıçak gibi kesmeye and içmişti sanki, her adımda kıvrılmadan alınan yolu bacaklar bir damarda biriktirirdi dondurarak anıları, yıllar sonra çözülebilsin diye belkide, genç şair adayları soğukta olsa ilhamın emrine boyun eğerdi, kar fırtınalarını dizeleriyle engellemeye çalışırlardı, zordu yürümek buzlu yollarda eksilerin insafsızlığında zordu bir kitabı elde tutabilmek, bazıları koltuğunun altına, bazıları çantalarının bir kenarına zorla sıkıştırırlardı kitapları, karlar ülkesiydi bu şehir yürümek yürek isterdi, yürüyemeyenler açmadıkları valizleriyle çoktan dönüş yolunu seçmişlerdi, bazen gökyüzü maviliğini beyaza bırakıyordu yer ve gök tek renkle kaybediyordu ilmin genç yolcularını…

Biliyorduk bir gün bitecekti bu senfoni…

Yahya Kemal Beyatlı’nın Kar Musikisi şiirinde dediği gibi;
Bin yıldan uzun bir gecenin bestesidir bu
Bin yıl sürecek zannedilen kar sesidir bu
Bir kuytu manastırda dualar gibi gamlı
Yüzlerce ağızdan koro halinde devamlı
Zihnim bu şehirden bu devirden çok uzakta
Tanbûri Cemil Bey çalıyor eski plâkda
……………

Üniversite eğitimimi Psikolojik Danışmanlık alanında tamamladıktan sonra, Türkiye’de aktif olarak kullanılan birçok terapi yaklaşımı üzerine kapsamlı eğitimler aldım. EMDR, Bilişsel Davranışçı Terapi, Aile ve Çift Terapisi, Cinsel Terapi, Çözüm Odaklı Terapi, Kabul ve Kararlılık Terapisi ve Şema Terapi bu eğitimlerden bazılarıdır. Meslekte 10 yılı aşkın süredir, kendi danışmanlık merkezimde yetişkin ve çift terapileri alanında aktif olarak çalışmalarıma devam ediyorum.

Neden bu kadar yorgunum?
Son yıllarda etrafımdan en çok duyduğum cümle şu: “Neden bu kadar yorgunum?”
Bu soru aslında hepimizin ortak bir haline dönüştü. İlginç olan şu ki; çoğu zaman bedenimizden çok zihnimiz yoruluyor. Çünkü gün içinde “küçük” diye önemsemediğimiz stresler, üst üste biriktiğinde fark etmeden bizi tüketiyor. Bu nedenle psikolojide buna “sessiz tükenmişlik” deniyor.
Hayat bizi sürekli daha hızlı olmaya zorluyor. Koşturmanın, anında yetişmenin, hiç durmadan üretmenin ödüllendirildiği bir çağdayız. Oysa zihnin ihtiyacı çoğu zaman bunun tam tersi: yavaşlamak.
Gün içinde telefonu birkaç dakikalığına bir kenara bırakıp derin bir nefes almak…
Sakince bir kahve içmek…
Kısa bir yürüyüşle bedenimizi hafifletmek…
İyi gelen biriyle iki dakikalık bir sohbet etmek…
Sevdiğimiz bir müziğin içinde kaybolmak…
Basit gibi görünen bu küçük molalar, aslında stresin üzerimizdeki etkisini belirgin biçimde azaltıyor. Çünkü insan, kendi ritmini bulduğunda güçleniyor; koşuşturmanın değil, farkındalığın içinde iyileşiyor.
Bir diğer sessiz sorun ise duygularımızı sürekli ertelemek. “Şimdi sırası değil” diyerek üzerini kapattığımız her duygu, zamanla daha ağır bir yük haline geliyor. Oysa insanın en temel ihtiyaçlarından biri, hissettiğini fark etmek ve o duyguya bir isim verebilmektir.
Bastırdığımız her his, bir gün daha büyük bir kapıdan geri dönüyor.
Bugün kendimize küçük bir soru sormayı deneyelim:
“Gerçekten nasılım?”
Belki de iyileşmenin başlangıcı, sadece bu soruya dürüstçe verdiğimiz sade bir cevapta saklıdır.

Demişti Rousseau, çok haklı, para için öğretmenlik yapamazsınız, çünkü bana göre öğretmenlik mesleğinin değerini ölçemezsiniz, her anını öğrenciye adayan, onların sorunlarıyla, sorularıyla teneffüslerinde yemek aralarında ilgilenen onları hayata döndüren hayatı sevdiren kahraman öğretmenlerin hakkı ödenebilir mi …?
Tarihte iz bırakmış bir çağı kapatıp yeni bir çağı başlatan insanların ellerini tutan hocaları olmuştur, yedi dil bilen, çok yönlü yetişen padişahlar, hocalarının yanına büyük bir saygı ile yaklaşmış, onların yanından   yine büyük bir saygıyla ayrılmışlardır.
Mustafa Kemal Atatürk ,  savaşların arasında maarif kongresini toplamış, öğretmenlerle tek tek tokalaşmıştır, bir vekilin maaşı öğretmen maaşından daha fazla olamaz diyerek öğretmenin hem konumuna hem de olması gereken ekonomik refaha dikkat çekmiştir…
Bundan altmış yetmiş yıl önce köye atanan bir öğretmenin elinden valizi alınır, evlerde misafir edilir, okula kadar çantası taşınırdı, köyün ışığı olarak görülen öğretmenin kalemi baş üstüne konurdu..
Geleneksel eğitimi tartıştık, çağdaş eğitime kucak açtık yapılandırmacı eğitim felsefesinin altına imza attık, maarif modelli planları dosyalarımıza kaydettik…
Peki neyi ihmal ettik,  her şey öğrenciden yanayken onun iyi ve travmasız yetişmesi aileler ve eğitim camiası için elzemken,  öğretmenin halini hatrını sorduk mu…
Ankara’da bir Anadolu lisesinde öğretmenleriyle dalga geçmeye çalışan sosyal medyada viral olan videoyu sonuna kadar izleyemedi öğretmenler, öğretmenin şahsına, yaşına…vs.  yapılan saldırı cezasız kalmamalı elbette bu ceza öyle caydırıcı olmalıki emsal teşkil etmeli…
Okullarda öğrencilerin ukala tavırları ile yaptıkları saygısızlık ve akran zorbalığı önlem alınmazsa daha da büyüyecek, telafisi olmayacak …
Elinde kitap, üzerinde önlük, elinde bir bardak çay, çayından bir yudum almadan bir taraftan veli bir taraftan soru, bir taraftan nöbet, yorgun argın koridorlarda ilimle müebbet…
İlkokuldayken sıkça söylediğimiz bir şarkı vardı, öğretmenim öğretmenim seni ben pek çok pek çok severim beni okut bana öğret ve nihayet yurda yarar bir insan et…
Öğretmenim nasılsın?
Ve çocuklara öğretilecek yalnızca bir bilim 
vardır, o da insan görevlerinin bilimidir.

Ölüm…

Bu gün, yaşadığım çevrede bir amca tattı bu gerçeği. Kim bilir belki sabah kalkıp doldurduğu çay bardağı öylece soğudu.

Ya da gece içmek için su doldurduğu su bardağı hala tezgahın üzerinde, akşam yatarken kapattığı televizyonun kumandası öylece duruyor kanepenin üzerinde. Belki de ay sonunu bekliyordu. Maaşını alıp gidip bir lokantaya en sevdiği yemeği yemek için. Belki de baş ucunda sehpanın üzerindeki üç yıl önce kaybettiği eşinin fotoğrafına son kez bakıyordu, belkide bakarken bir damla yaş süzüldü göz pınarlarından.

Acaba aklında ne vardı ertesi gün yapacaklarımı yoksa yıllar önce kaybettiği eşinin sureti mi?

Hangisinde saklıydı yaşamın gerçek yüzü...

Gündelik telâşlar mı, yoksa ömürlük bir sima mı?

Artık bir daha bahar gelmeyecek artık, evinin önünü bir daha ekip dikemeyecek artık, tüm çay bardakları buz gibi olacak ve bir daha o dudaklara değemeyecek artık, tüm sonralar şimdiler maziler bir avuç toprağa gömülüp gidecek.. Zaman, akıp gitsede ölüm gerçeği hep peşimizde olacak.

Ertelediklerimiz, yarım bıraktığımız işler, yapmak zorunda olduklarımız..

Bunlar hiç bitmeyecek taki zamanda nefeste bitene kadar, 'taki son elveda bir avuç toprakla üzerimize düşene kadar.

Daha kaç defa ertelemeliyiz yapmak istediklemizi, daha kaç kişiye sevdiğimiz söylemek yerine susmalıyız, daha kaç ömür harcamalıyız mutlu olmak, durup dururken gülmek için. İlla bir sebep mi olmalı gülümsemek için sırf etrafımızdaki insanlar niye gülüyorsun dediklerinde afilli bir cevap mı vermeliyiz?

Hayata gülüyorum, diyemezmiyiz. Böyle bir hakkımız yok mu ? Kim aldı bizim içimizdeki heyecanımızı, kim söndürdü kahkahalarımızdaki sokak lambalarımızı, kim aldı elimizden en sevdiğimiz oyuncağımızı, kim bitirdi hayata dair hislerimizi..?

Bize bizden başka kim duvar ördü. Aynada gördüğümüz suretten başka kim ne yaptı bize.?

Hayata bakmasını biliyorsan hele bakıp sahip oldukların ile yetinmesini mutlu olmasını, güneşin sıcaklığını hissedebiliyorsan yağmurdan sonra ki toprağın ferahlığını daha ne gerekiyor ki huzur dolu yaşamak için?

Yüksek mertebeler mi mutlu edecek seni yada afilli elbiseler havalı bir araba yada koskoca bir köşk...Maneviyatını bu maddiyat ile tok tutabilecek misin? Ne paranın hükmü vardır nede onunla sahip olunan eşyaların.

Hüküm bir annenin yavrum diye seslenmesi bir kız çocuğunun babacığım diye boynuna sarılması bir dedenin içtenlikle ellerinin öpülmesinde. Hiçbir şey için üzülmeye değer mi ?

Biliyorum, ki bizim kalbimiz her şeye yeter, her mutluluğa müsait.

Sahip olduklarımız, olamadıklarımız duvar örmesin mutluluğunuza.

Her an her yerde gülmeyi yüreğinizden düşürmeyin.

Sizi üzen ne varsa hepsini bir torbaya sıkıştırıp çöpe atın, atamıyorsanız içinize de atmayın.

Mutlu olarak, sizi mutsuz eden her şeye içindeki sevgiyle cevap verin, kendinizden ödün vermeden onlara yol verin.

Unutmayın siz bu hayata bir kere geliyorsunuz ve hayat üzüntülerle geçirilmeyecek kadar değerli. Usta şair Cemal Süreyya’ da ne güzel demiş "Hayat kısa kuşlar uçuyor ".

Hayatınızdaki mutluluk kuşu hiç eksilmesin yüreğinizden.

Son zamanlarda birinin halini hatrını sorduğunda sürekli aynı cümleyi duyuyorsun değil mi? “Çok yoruldum.” Ama bu yorgunluk, sadece uykusuzluk ya da ağır gelen iş yükü değil. Sanki içten içe bir yerlerin tükendiğini hissediyorsun.Modern hayatın temposu, hiç bitmeyen sorumluluklar, görünmez baskılar… Hepsi yavaş yavaş duygusal enerjini azaltıyor. Bir mesajı açmaya üşenmek, her şeyi erteleme hissi, basit bir sorumluluğun bile gözünde büyümesi, kalabalıkta sıkılmak ama yalnız kalınca da huzursuz olmak… İşte bunlar duygusal yorgunluğun günlük küçük işaretleri.

Dünya Sağlık Örgütü, duygusal yorgunluğu artık küresel bir risk olarak görüyor. Çünkü bu hâl;motivasyonunu, dikkatini, stresle başa çıkma gücünü etkiliyor. Ve fiziksel yorgunluk gibi seni dinlendirecek bir uykuyla geçmiyor. Bu durumun en tehlikeli noktası ise şu: Bu hissi uzun süre yaşadığımızda, “Ben artık böyleyim” demeye başlıyoruz. Oysa bu sen değilsin; sadece uzun süredir yorulmuş bir halin. Sosyal medya baskısı, sürekli bir yerlere yetişme çabası, başarı kaygısı, ilişki yükleri… Amerikan Psikoloji Derneğinin söylediği gibi, çoğumuz “hiç dinlenmeyen bir tetikte olma hâli” ile yaşıyoruz. Böyle bir tempoda ruhun yorulması çok normal. Zihnin toparlanması için küçük ama bilinçli adımlar gerekir.

Peki, ne yapabilirsin?
Gerçek dinlenme, aslında zihni dinlendirmektir.
Bir süre ekranı kapatmak, sessiz bir 5 dakika, yavaş bir yürüyüş, derin bir nefes… Bunlar sandığından çok daha etkili.
Bir diğer önemli adım ise;hislerini adlandırmak.
“Kırgınım, yoruldum, tükendim…”
Hangi duygunun içinde olduğunu fark et. Çünkü fark edilen duygu, yönetilebilir hale gelir.
Unutma, bu durumdan çıkmak için koca bir hayatı değiştirmen gerekmiyor. Gün içinde vereceğin küçük mola, kendini takdir etmek, temponu biraz yavaşlatmak bile gerçekten çok iyi gelebilir.

Ve en önemlisi; bu yorgunluk bir zayıflık değil. Hepimizin ortak gerçeği haline gelen sessiz bir tükeniş.Yalnız değilsin. Eğer bu satırlarımda kendinden bir parça bulduysan, bu bile iyi bir başlangıç. Çünkü fark etmek, iyileşmenin ilk adımıdır. Kendine biraz alan aç. Yavaşla. Derin bir nefes al. 
Kendine iyi bak… Sen buna gerçekten değersin.

Saha deneyimlerim ve yıllar içinde karşılaştığım çeşitli vaka analizleri, bana bir gerçeği her defasında yeniden hatırlattı; ‘çocuklar da aileler de en çok anlaşılmaya ihtiyaç duyuyor’. Hayatın karmaşası içinde çoğu zaman seslerini duyurmakta zorlanıyor, ne hissettiklerini ifade edecek güvenli alanlar bulamıyorlar. İşte tam da bu yüzden, onların yaşadıkları sorunlara ışık tutmak, yol gösterici olmak ve ihtiyaç duydukları desteğe katkı sağlamak amacıyla bu köşede sizlerle buluşmaya karar verdim.

Psikoloji lisans eğitimimin ardından Bilişsel Davranışçı Terapi ve Kabul-Kararlılık Terapisi alanlarında aldığım eğitimler, karşılaştığım her hikâyeyi daha derinlikli anlamama ve her yaşananın ardındaki duyguya dokunmama imkân tanıdı. Bu birikimle, hem çocukların hem de ailelerin yaşadığı güçlükleri ele alırken sizlere fayda sağlayacak bakış açıları sunmayı hedefliyorum.

Sınıf sıralarında oturan sessiz, kendi halinde, kendini ifade etmekten çekinen bir öğrenciydi; parmak kaldırmaz, öğretmenin sorduğu sorulara cevapları vardı ancak söylemezdi.. ama her derste içinden onlarca düşünce, fikirler geçerdi, Onu “ilgisiz” veya “umursamaz” zannederiz. Oysa O, bunlardan hiçbiri değildi sadece içinde fırtınalar kopan, anlaşılmamış bir zihindi.

Evet girişi böyle başladık çünkü zamanımızın en büyük problemleri arasında ilk sıraları alan bu karmaşa.. Bugün öğrencilerimizin, sadece sınav ve sonrasında alacağı notun kaygısıyla değil, anlaşılmama korkusuyla da mücadele ediyor olmaları. Notlar, başarı sıralamaları ve deneme sonuçları arasında bir yerlerde, kendi seslerini kaybediyorlar. Psikoloji bize şunu söyler: “Görülmeyen çocuk, kendi varlığından da kuşku duyar.”

Bu yüzden bir çocuğun gelişiminde en büyük motivasyon sadece “aferin” değil, “seni anlıyorum” ya da “bu bir süreç ve ben senin yanındayım” cümlesidir.

Veliler için küçük bir hatırlatma: Çocuğunuzun sadece sınavdan kaç net yaptığı veya sınav puanıyla değil, o netlerin ve puanın arkasında nasıl bir duygusal süreç yaşadığıyla ilgilenmiş olmanız çok daha kıymetlidir. Çünkü başarı, yalnızca bilişsel değil; duygusal bir dengedir.

Bir çocuk, yanlış yapmaktan korktuğu anda öğrenme kapılarını kapatabilir. Oysa hata yapmak, gelişimin en doğal parçasıdır. Bunu kabul eden aileler, çocuğuna özgüven değil, özdeğer kazandırır. Bir çocuğun özdeğeri, onun ne kadar sevildiğini duymasından değil, sevildiğini hissettiği anların toplamından oluşur.

Sevgili öğrenciler…

Kendinizi rakamlarla tanımlamayın. Başarı, yalnızca sınav salonlarında değil, hayatta yeniden denemeye cesaret ettiğiniz her anınızda ölçülür.

Unutmayın, zeka sizi bir yere kadar götürür; sabır, duygu yönetimi ve kendini tanıma ise orada kalmanızı sağlar.

Belki hepimiz için bir hatırlatma:

“Anlamaya çalışmak, değiştirmeye çalışmaktan daha değerlidir.”

Ve bazen, bir öğrencinin tüm dünyası, onu gerçekten anlayan bir göz temasına sığar.

Mutlu kalın..

Tarih boyunca insanlık, kelimelerden önce elleriyle konuştu. Bir parmağın kalkışı, bir elin şekli ya da bir işaret; bazen barışın, bazen zaferin, bazen de ölümün simgesi oldu. Ancak semboller hiçbir zaman masum kalmadı. Zamanla kültürlerin, devletlerin, ideolojilerin ve hatta savaşların en keskin silahlarından biri haline dönüştü. Bugün sokakta gördüğümüz bir el işareti, binlerce yıllık bir tarihin ve bitmeyen bir ideolojik mücadelenin sessiz çığlığıdır.

Roma İmparatorluğu’nda arenalarda, gladyatörlerin hayatı bir başparmağın hareketine bağlıydı. Yukarı kalkarsa yaşam, aşağı inerse ölüm… Yüzyıllar sonra bu işaret, Necmettin Erbakan’ın öncülük ettiği Milli Görüş hareketinin sembolü oldu. Erbakan için bu parmak, “yaşatmayı” ve “adaleti” simgeliyordu. Ancak bugün aynı işaret, farklı siyasi yorumlarla bambaşka bir anlam katmanına bürünmüş durumda.

İki parmağın “V” şeklinde açılması, 2. Dünya Savaşı’nda Churchill’in zafer çağrısıydı. “Victory” kelimesinin baş harfi… O günlerde milyonlara umut veren bir sembol. Fakat yıllar geçti; bu işaret 1980’lerden itibaren ayrılıkçı örgütlerin ve şiddet yanlısı yapıların elinde anlamını çarpıttı. Bir zamanların zafer simgesi, terörün gölgesine düştü.

Bozkurt işareti ise Türk mitolojisinden doğup milliyetçi hareketin simgesi olarak tüm dünyada bilinir hale geldi. Bir el hareketiyle ifade edilen bir mit; Alparslan Türkeş ile modern politikaya taşındı ve artık yalnızca bir “tarihî motif” değil, bir siyasi kimlik beyanı haline geldi.

Rabia işareti, Mısır’daki bir meydandan doğdu, Türkiye’de iktidarın simgesi haline geldi. Bir elde dört parmak, bir mesaj: “Biz buradayız.”  Ama bir türlü istenilen etkiye ulaşamadı. Öyle ki Cumhurbaşkanı tekrar etmese, hiçbir parti temsilcisinin aklına bile gelmeyecek.

Kalp işareti… Özellikle yeni kuşak siyasetçiler tarafından “masum bir sempati” göstergesi gibi sunulsa da, siyasetin imaj savaşı içinde bir propaganda aracına dönüştü.

Ancak bu kadarla bitmiyor. Batı’da “orta parmak” yüzyıllardır hakaretin sembolü iken, Doğu’da aynı hareket bazen tamamen ilgisiz bir anlam taşıyabiliyor. Keza “yumruk” işareti… 1960’larda ABD’de Siyah hareketlerin direniş sembolüyken, günümüzde şiddet çağrılarının ortak simgesi haline geldi. Hatta günümüzde “OK” işareti bile (baş ve işaret parmağının daire oluşturduğu hareket) internet kültürü ve aşırı gruplar tarafından çarpıtılarak ırkçı mesajların bir parçası haline getirildi.

Bugün gördüğümüz her sembol, bize şunu hatırlatıyor: İşaretler masum değildir. Onlar birer mesaj, birer taraf, birer güç gösterisidir. Parmaklarımızla yaptığımız her hareket, aslında sessiz bir manifesto ve bazen de bir tehdit niteliği taşır.

Ve belki de asıl tehlike şu:
Bir gün semboller, ellerden çıkıp doğrudan birer silaha dönüşürse…Hangi tarafı tutacağız?

Samimiyet, insan olmanın en değerli özüdür; çünkü o, iki insanı birleştiren görünmez bir köprüdür; kurulması da korunması da büyük özen ister. Sürdürülmesi ise insan ilişkisinin sağlıklı ve uzun ömürlü olmasını sağlar.

Samimiyet, yalanın gürültüsünde kaybolmayan bir sadeliktir, kucaklayıştır; gösterişin perdesinde kaybedilmeyecek kadar güçlü bir hakikattir. O yüzden ne zaman ki karşımızda içtenlikle bir yüz gülse ve bir söz sükûnetle yüreğe dokunsa, içimizde tarif edemediğimiz bir kıvılcım hareketlenir. Bir sıcaklık, bir hoşluk yayılır gönlümüzde… Çünkü insan, yaratılışının özünde gerçekle yalanı ayırt eder, samimiyeti bilir ve onu hisseder.

Öyle olmasa tanımadığı birinin gözyaşında neden boğulmak ister ki?

Samimiyet, kalbin lisanıyla konuşmaktır, içten gelendir, yapmacık değildir çünkü. Sözün tonundan çok, yüreğin sıcaklığına tutulmaktır. Bazen bir selamın içinde, bazen bir çayın buğusunda, bazen de bir omuzun sessizliğinde yansır insanın yüreğine.

Ne yazık ki günümüz insanı bu samimiyeti ve içtenliği karşılıksız olduğunda genellikle esirgiyor. Maskelerin ardında görünmeyen yüzleri, çıkarların gölgesinde kaybolan ruhları gördükçe, insan samimi bir dokunuşa hasret kalıyor. Bu hasret, insanları yalnızlığın kuytularına sürüklüyor ne yazık ki…

Manevi duyguların varlığı, insan ilişkilerine yön veren bir pusuladır bir bakıma da. Ruhun karanlık sokaklarında yürürken bir yıldız gibi yol gösteren; kalabalıklar arasında yönümüzü şaşırdığımızda bizi yeniden kendimize döndüren sessiz bir rehber gibidir… Çünkü maneviyat, samimiyet ortamından beslenir.

Dış görünüşle değil, yüreğin güzergâhında yol alır.

İnsanlık, ancak içtenliğin ve maneviyatın buluştuğu noktada yükselir. Çünkü insan, sadece bedenden ibaret değildir, bir de ruh tarafı vardır. Ve ruh, ancak bir başka ruhla hayat bulur. Ruh dediğimiz o hassas varlık, ancak başka bir ruhla uyum sağlar, bağ kurar. Ne kadar gürültülü yaşarsak yaşayalım, içimizdeki sükûtu duyamıyorsak, kalabalıklar içinde kaybolmuşuz demektir. Bir insanın varlığı, ancak bir başka insanın içtenliğiyle, samimiyetiyle yaşamın doyumsuz anlam coğrafyalarında gezinebilir.

 Gülmek güzeldir; ama başkasıyla birlikte içten gülebiliyorsa insan, işte o zaman hayattadır. Ağlamak acıdır; ama başka bir omuza çekincesiz yaslanabiliyorsa, işte o zaman samimiyet hayata hâkim olmuş demektir.

Bir dostun sesi, bir annenin duası, bir çocuğun gülüşü insanın için ısıtır, duygulandırır, gülümsetir. Bunlar, ruhun ihtiyacı olan küçük ama etkili dokunuşlardır. Günümüz dünyası teknolojik alanda ve iletişimde ne kadar ilerlemiş olsa da ve yaşamakta olduğumuz dünya ne kadar karmaşık bir yapı arz etse de değişmeyen bir şey vardır. İnsan hâlâ dünya kurulduğu günden beri aynı şeye muhtaçtır: Karşılıklı iyi niyet ve onun temelini oluşturan samimiyet. Samimiyet tavır alıştır, davranıştır, tatlı bir lisan ve ifade tarzıdır. Atalarımızın dediği gibi, “tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır.” İnsanın içten davranışı, birbirine gönül açmasına, huzur bulmasına imkân sağlar. Ve yaşamdan haz almasının yolu samimiyetin ve iyi niyetin ilişkilerdeki yeri ve varlığıdır.

Belki de yeniden hatırlamamız gereken şey şudur: Kalpten kalbe giden yol her zaman açık olmalıdır. Ancak o yola önce içtenlikle yürümek, samimiyetle dokunmak gerekir. Samimiyet; yargılamadan dinlemek, menfaat gözetmeden sevmek, hesap yapmadan dost olmaktır. Kalemin kâğıda dokunurken bıraktığı şefkatli çizgi gibi, insan da insanla ancak bu duyarlılıkla ulaşabilir.

Eğer gönül yoksa, dokunuş etkisiz kalır.

Eğer ruh katılmamışsa, hiçbir kelime başka bir gönülde anlam ifade etmez.

Bu yüzden insana insan gerek, ama hakiki olanından, göze değil kalbe değeninden. Çünkü bir bakış bir ömre bedel olabilir; yeter ki içinde samimiyetin, içtenliğin ve ruhun izini taşısın.

Ahlak, insanlığın görünmez anayasasıdır. Yazılı kanunlardan daha eskidir; taşlara kazınan yasaların bile öncesinde vardır. Ne bir kralın buyruğuna, ne bir devletin zorunlu kuralına bağlıdır. O, insanın var oluşuyla beraber doğmuştur. Çünkü insan, özgürlüğün ve ihtirasın çocuğudur; ama aynı zamanda sorumluluğun da taşıyıcısıdır.

Bir toplumun gücü, ordusunun silahlarıyla değil; ahlakının sağlamlığıyla ölçülür. Bir medeniyetin ömrü, gökdelenlerinin yüksekliğiyle değil; adaletinin ve merhametinin kökleriyle belirlenir. Ahlak; bireyin vicdanı, toplumun ise kalbidir.

Ahlak, sınırları olmayan bir haritadır. Bir çocuğun annesine uzanan minnet dolu bakışında da vardır, uzak bir kıtada aç olanı doyuran bir yabancının cömert elinde de. Kültürler farklı olabilir, diller ayrışabilir, gelenekler çeşitlenebilir. Ama her insanda ortak bir yankı vardır: İyilik.

Doğu’da bir bilge “komşuna zarar verme” derken, Batı’da bir filozof “başkasına yapılmasını istemediğini sen de yapma” der. Afrika’da bir kabilenin yasası “toprağa ihanet etme” derken, Kuzey’in soğuk topraklarında bir anne çocuğuna “yalan söyleme” öğütler. Hepsinin özünde tek bir kanun vardır: İnsan olmanın şerefi, başkasına zarar vermemekle başlar, fayda sunmakla olgunlaşır.

İşte bu yüzden ahlak, insanlığın anayasasıdır. O, hiçbir parlamentoda yazılmamıştır; ama tüm vicdanlarda mühürlüdür. Hiçbir mahkeme tarafından ilan edilmemiştir; ama tüm yürekler onun hakemliğini tanır.

İnsanlığın ilk yasası, mağara duvarına çizilmiş bir hayvan resmi değildi; ilk yasa, avı paylaşırken kardeşine öncelik tanımaktı.

İlk mahkeme, saraylarda değil; bir kabilenin ateş başında, ihtiyarların sözüyle kuruldu.

İlk yemin, yazılı kâğıtlarla değil; kalplerin sessiz onayıyla yapıldı.

Ahlak, köklerini insanın içgüdüleriyle aklı arasında kurduğu dengeden alır.

Açgözlülük, öfke, hırs ve korku insanı hayvana yaklaştırır; ama merhamet, adalet, doğruluk ve fedakârlık insana insanlığını hatırlatır. İşte ahlak tam da bu sınır çizgisinde doğar.

Bir çocuğun elinde iki parça ekmek vardır. İkisini de yiyebilir; ama birini aç bir arkadaşa uzattığında, orada ahlak doğar. Bir savaşçının elinde kılıç vardır; düşmanını öldürebilir, ama ona merhamet gösterdiğinde, işte o anda ahlak tarih sahnesine çıkar.

İnsanı insan yapan, yalnızca aklı değil; aklını dengeleyen vicdanıdır. Vicdansız akıl, soğuk bir bıçak gibidir; keser, parçalar ama iyileştirmez. Ahlak ise aklın eline iyileştiren bir merhem koyar.

Tarih bize şunu gösterir: Güçsüz bir ahlak, işe yaramaz; ama ahlaksız bir güç, felaket getirir.

İmparatorluklar kılıçlarıyla yükseldi, ama kılıçlarıyla yıkıldılar.

Halkına zulmeden her iktidar, bir gün kendi çöküşünü hazırladı.

Çünkü zulüm, toprağa düşen zehir gibidir; önce kökleri çürütür, sonra ağacı devrir.

Gerçek güç, yalnızca tanklarla, ordularla, parayla ölçülmez. Gerçek güç, insanı insana bağlayan güvenle ölçülür. Güvenin olmadığı yerde yasa kağıttan ibarettir. Ama güvenin olduğu yerde bir söz, bin mühürden daha sağlamdır.

Ahlak, gücün yönünü belirleyen pusuladır. Güç, ahlaksız bir elde yıkanabilir; ama ahlakla birleştiğinde, tarihe adaletin en parlak sayfalarını yazdırır.

Unutulmamalıdır ki; tarihte adı kalanlar sadece fetih yapanlar değil, adalet dağıtanlardır.

İnsanlık, kılıçları değil; kalpleriyle hükmedenleri hatırlamıştır.

Ahlakın en büyük çocuğu adalettir.

Adalet, toplumun ruhunu ayakta tutan sütundur. Bir şehirde yollar düzgün olabilir, binalar görkemli olabilir, ama eğer adalet yoksa, o şehir çökmeye mahkûmdur. Çünkü adalet, yalnızca mahkemelerde aranmaz; her evde, her pazarda, her dostlukta kendini gösterir.

Bir anne, çocukları arasında ayrım yapmazsa, orada adalet vardır.

Bir tüccar, terazisine hile koymazsa, orada adalet vardır.

Bir yönetici, halkına ayrıcalıksız hizmet ederse, orada adalet vardır.

Ahlakın anayasasında adalet, evrensel bir kanundur. Çünkü herkesin payına düşen eşitlik, insan olmanın ortak hakkıdır. Adalet, göğe atılan bir ok gibidir: Er ya da geç, kendi hedefine ulaşır. Zulümle yükselen her düzen, gün gelir adaletin okuna yenilir.

Adaletin kardeşi ise merhamettir.

Adalet, hak edene hakkını verir; merhamet, hak etmeyene bile şefkat gösterir. Bu yüzden ahlak, yalnızca keskin bir teraziden ibaret değildir; aynı zamanda kalbi yumuşatan bir su gibidir.

Bir hasta kapıda beklerken, ona sıranı vermek merhamettir.

Bir yaşlıya kol uzatmak, bir çocuğun başını okşamak, bir yetimin gözyaşını silmek merhamettir.

Merhamet, yalnızca zayıfa değil, güçlüye de lazımdır. Çünkü güçlü, merhametsiz olduğunda zalime dönüşür.

İnsanlığın anayasası, merhameti yok sayan bir yasayla asla yaşayamaz. Bir millet, fabrikalarla zenginleşebilir, teknolojilerle büyüyebilir, ama merhametini kaybettiğinde insanlığını da kaybeder.

Merhamet, insanı tanrılaştırmaz; tam aksine, insana insan olduğunu hatırlatır.

Özgürlük, insanın doğuştan hakkıdır. Ama özgürlüğün sınırını çizen şey, yalnızca yasalar değil, ahlaktır.

Bir insan, istediğini söyleyebilir; ama sözü bir başkasının onurunu kırıyorsa, işte orada ahlak devreye girer.

Bir insan, istediğini yapabilir; ama yaptığı, başkasının yaşamını zehirliyorsa, işte orada ahlak sınır çizer.

Gerçek özgürlük, başkasının özgürlüğünü yok ederek var olamaz. Çünkü özgürlük, bireyin hakkı olduğu kadar toplumun da ortak mülküdür. Ahlak, bu dengeyi kurar: Ne bireyin özgürlüğünü boğar, ne de toplumun güvenliğini feda eder.

Ahlaksız bir özgürlük, kaosa dönüşür; kuralsız bir özgürlük, güçlülerin zayıfı ezdiği bir vahşet halini alır.

Ama ahlakla birleşmiş bir özgürlük, insanı onurlandırır; ona yalnızca istediğini yapma hakkı değil, doğru olanı seçme gücü verir.

Özgürlüğün gölgesinde yürüyen en büyük erdem sorumluluktur.

Çünkü özgürlük, tek başına bir hediye değil, aynı zamanda bir imtihandır. İnsan, dilediğini yapma hakkına sahiptir, ama yaptıklarının hesabını da taşır. İşte bu hesabın adı sorumluluktur.

Bir öğrenci, yalnızca kendi geleceğinden değil, ailesinin umudundan da sorumludur.

Bir işçi, yalnızca kendi ekmeğinden değil, emeğinin değeriyle topluma kattığından da sorumludur.

Bir devlet adamı, yalnızca kendi iktidarından değil, halkının onurundan da sorumludur.

Ahlakın anayasasında sorumluluk, özgürlüğün kefaretidir. Özgürlüğünü isteyen, sorumluluğunu da yüklenmelidir. Aksi halde özgürlük, başıboş bir azgınlığa dönüşür.

Sorumluluk, bireyin vicdanında başlar, toplumun düzeninde devam eder. Çünkü insan, sadece kendisine karşı değil, başkasına ve hatta doğaya karşı da sorumludur.

Karıncaların yön bulma içgüdüsüne hayret ettik,

Arıların geometrik desende yaptığı peteklere şapka çıkardık,

Atlarla özgürlüğün şarkısını söyledik, savaşlarda tarih yazdık,

Fillerin utangaçlığına baş eğdik,

Bülbüllerle birlikte güle şarkılar besteledik,

Ceylanların nazlı gözlerinden ilham aldık da sevgiliye şiirler vakfettik,

Yunusları dinledik,

Albatroslar gökyüzünde uzun süre kanat çırpmadan süzülürken onlardan boşluğa güvenmeyi öğrendik,

Ahtapotların üç kalbi vardı birinde yer edinemedik,

Sadakati asil kumrulardan öğrendik…

Dilden dile dolaşan bir kıssa vardır, bir kadın ayakkabısı ile bir köpeğe su verdiği için cenneti hak etmiştir, rüyasında cennete gireceği söylenmiştir, bu kıssadan hisse çıkarabildik mi…

Kaldırımlarda yürürken her gün bir çok karıncanın katili oluyoruz, Oysa Kuran’da peygamber ordularına karıncaları ezmeyin diye uyarı yapılmıştı:

‘’Nihayet Karınca vâdisine geldikleri zaman, bir karınca: Ey karıncalar! Yuvalarınıza girin; Süleyman ve ordusu farkına varmadan sizi ezmesin! dedi.’’Neml suresi 17.Ayet Her gün binlerce karıncanın katili oluyoruz, sokakta karşımıza çıkan kediyi tekmeliyoruz..

Bir şehrin kedisi ile köpeği hayvanları sizden kaçıyorsa o şehirde hayvan sevgisinden bahsedilemez…

Yeryüzünde yaşayan tek canlı bizler değiliz, bitkiler hayvanlar …nefes alan her canlıya hürmetimiz olmalı…

Dinimizde hayvan sevgisi önemli, cübbenin üzerinde yatan kedi uyanmasın diye cübbesini kesen sahabeler, alimler evliyalar..

Ve peygamberler…

Hayvanlarla konuşan peygamberler, hayvanlarla dost olan peygamberler…

Bu beldede bir kuş aç kalırsa Ömer’den sorulur diyen halifeler…

Onlar ki Allah’ın dilsiz kulları ve bir gün mutlaka konuşacaklar.

Modern demokrasilerde seçimler, yalnızca ideolojilerin değil, aynı zamanda imajların yarışına dönüştü. 2020’de yapılan bir araştırmaya göre, seçmenlerin %72’si oy verme davranışını belirlerken adayın politikalarından çok “kendilerini nasıl hissettirdiğini” temel aldığını söylüyor. Bu veri, siyasetin artık rasyonel tartışmalardan çok duygusal ve görsel tercihler üzerine inşa edildiğini açıkça gösteriyor. İşte bu zeminde, siyasi danışmanlık kavramı bir strateji sanatından çok, tam anlamıyla bir reklam ajansı işlevi görmeye başlıyor.

Danışman Değil, Stratejik Reklamcı

Geleneksel anlamda danışmanlık, liderin kararlarına yön veren bir rehberlik süreci olarak tanımlanır. Oysa bugünün siyasi danışmanı; kitle psikolojisini okuyan, hedef seçmen segmentlerine özel mesajlar üreten, medyanın işleyişini analiz eden ve tüm bu unsurları bir “ürün lansmanı” gibi yöneten profesyonellerdir. Bu bağlamda bir siyasetçinin kampanyası, artık bir fikir hareketinden çok bir marka kampanyasıdır. Ürün “aday” olurken, hedef kitle ise “seçmendir.”

Bu yeni yaklaşımda siyasi danışman, tıpkı bir reklam yöneticisi gibi çalışır. Adayın hangi kıyafeti giyeceği, hangi müziğin kullanılacağı, sloganların ritmi, renk paletinin psikolojik etkisi, televizyon spotlarının süresi gibi her ayrıntı, dikkatle planlar. Liderin “otantik” görünmesi gerektiğinde bile bu doğallık, laboratuvar ortamında üretilmiş bir izlenimdir.

Algı Yönetimi: Gerçeği Pazarlamak mı, Kurguyu Satmak mı?

Reklamcılık sanatında temel amaç, ürünü değil, ürünün yarattığı hissi satmaktır. Aynı mantık siyasi danışmanlıkta da geçerlidir. Seçmen bir liderin ekonomik programına değil, o liderin kendisinde oluşturduğu “güçlü”, “samimi” ya da “umut veren” imaja oy verir. Dolayısıyla danışmanların birincil işi, lideri gerçeğe sadık bir biçimde tanıtmak değil; seçmenin zihninde karşılık bulacak ideal bir profil inşa etmektir.

Bu noktada Nazi Almanyası’ndaki propaganda anlayışıyla bugünün siyasi reklamcılığı arasında dikkat çekici paralellikler kurmak mümkündür. Nazi Almanyası Propaganda Bakanı Goebbels, halkın karmaşık gerçeklerle ilgilenmediğini, basit ama güçlü imajlara daha kolay bağlandığını söylerdi. Bugünün siyasi danışmanları da bu ilkeyi benimser ve karmaşık vaatler yerine kısa sloganlar, ayrıntılı politika belgeleri yerine görsel temalar kullanılır.

Görünmeyen Kampanya: Perde Arkasında Dönüşen Siyaset

Bir siyasi kampanya sırasında göz önünde olan liderdir ama sahnenin arkasında asıl oyunu kuran, görünmeyen kampanya yönetimidir. Siyasi danışmanlar, seçmen tepkilerini anlık olarak takip eder, reklam dilini bu tepkilere göre uyarlar, kriz durumlarında yeni stratejiler üretirler. Artık siyaset, tepki analizine dayalı gerçek zamanlı bir reklam operasyonuna dönüşmüştür. Bu, salt bir iletişim becerisi değil; aynı zamanda çok katmanlı bir mühendislik işidir.

Bu mühendisliğin en dikkat çeken yönü ise, demokrasinin sunduğu özgürlük alanlarında, seçmeni ikna değil, yönlendirme üzerine inşa edilmiş olmasıdır. Seçmen, çoğu zaman kime oy verdiğini değil, neye ikna edildiğini bilmeden sandığa gider.

Modern siyasette bir liderin halkla ilişkisi, artık geleneksel miting meydanlarından değil; ekranlardan, sosyal medya akışlarından ve dijital kampanyalarda kuruluyor. Günümüz seçim kampanyalarında bir siyasi liderin iletişimi, büyük ölçüde reklam teknikleriyle yönetiliyor. Reklam, yalnızca görünürlük sağlamakla kalmıyor; aynı zamanda seçmen zihninde bir marka inşa ediyor. Siyaset, bir fikirler yarışı olmaktan çıkıp, profesyonel bir algı yönetimi operasyonuna dönüşüyor.

Lider Olarak Marka: Satılan Ne? Kim?

Bir reklamcı için önemli olan şey ürün değil, ürünün temsil ettiği anlamdır. Aynı mantıkla bir siyasi kampanyada da aday, artık “bir kişi” değil; belli değerlerin, vaatlerin ve duyguların sembolüdür. Örneğin bir liderin halkçı bir kimlikle öne çıkması için onun yer sofrasına oturması ve bu görüntüsü planlanır, halkla iç içe olduğu sahneler kurgulanır, konuşmalarında bilinçli olarak “biz” dili tercih edilir. Gerçekte kim olduğu değil, nasıl algılandığı önemlidir. Ve bu algının inşası, reklamcılığın temel görevidir.

Reklam tekniklerinin siyasette bu derece merkezi hale gelmesi, seçmeni bir yurttaş olmaktan çıkarıp bir tüketiciye dönüştürüyor. Seçim kampanyası, adeta bir ürün tanıtım süreci gibi yürütülüyor. Liderler artık bir düşünceyi temsil etmekten çok, bir “marka değeri” taşımak zorunda kalıyor. Seçmen de artık kime oy verdiğini değil, hangi imajı beğendiğini düşünüyor.

Bu noktada temel bir soru karşımıza çıkar: Reklamla inşa edilen bir liderin gerçekliği nedir? Bir liderin gücünü, kararlılığını ya da samimiyetini sadece video prodüksiyonlarıyla, müziklerle ve afiş tasarımıyla mı değerlendireceğiz? Yoksa bu reklam dünyasının ötesine geçip, yeniden içeriğe mi odaklanacağız?

Siyasi danışmanlık, günümüzde algoritmalar, reklam ajansları ve veri analiz yazılımlarıyla yürütülen bir strateji sanatı gibi görünse de; özünde tarih boyunca hep aynı soruya yanıt aramıştır: "İktidar nasıl korunur ve yönetilir?" Bu soru, yalnızca seçim kazanmakla değil; algıyı yönetmek, düşmanı tanımlamak, halkla duygusal bağ kurmak ve süreklilik sağlayacak bir sistem inşa etmekle ilgilidir. Modern danışmanlar bu bağları reklamlarla, veriyle ve kriz yönetimi teknikleriyle kurarken; kadim siyaset ustaları bunu hikmet, istikrar ve stratejik dengeyle kuruyordu.

"Devlet, akılla ayakta durur; akıl ise öğütle parlar."  *Nizâmülmülk, Siyasetnâme

Trafik kazası sonucu aracı hasar gördüğü için aracını kullanamayan bu sebeple de maddi zarara uğrayan kişi aracından mahrum kaldığı süre için oluşan ekonomik zarar sebebiyle tazminat istemeye hak kazanır.

Yani trafik kazaları sonucunda onarılabilir durumda olan bir aracın, onarımı süresince kullanılamaması nedeniyle araç sahibi, “araç mahrumiyet bedeli” adı altında bir tazminat talebinde bulunabilir. Bu bedel, aracın fiilen kullanılamadığı süre boyunca yaşanan kullanım yoksunluğuna ilişkin ekonomik kaybı ifade eder. Araç mahrumiyet bedeli, aracın kazadan sonra onarım süresince kullanılamaması nedeniyle mağdurun uğradığı maddi zararı karşılamak üzere talep edilen tazminattır.

Bu bedel, aracın serviste kaldığı gerçek süre yerine, bilirkişi raporunda tespit edilen “makul tamir süresi”ne göre, günlük araç kiralama bedeline,   göre hesaplanır.

Zarar görenin aracını kullanamadığı için yaptığı ulaşım giderleri, ulaşımını kiraladığı bir araç ile sağlıyorsa kira bedelini, hasara uğrayan aracın sigorta, vergi ve garaj kirası vb. gibi giderleri için ödediği bedeller de araç mahrumiyet bedeline dahil edilebilir.

Burada takdir edilecek tazminat hayatın olağan akışına göre hakkaniyete uygun bir şekilde hesaplanır.

Halk arasında ister “Araç Yattı Parası”, ister “Mahrumiyet Bedeli”, ister “İkame Araç Bedeli”, ister “Araçtan Yoksun Kalma Tazminatı” deyin…

Sonuç aynı: Kaybettiğiniz parayı alma hakkınız var!

Eylül çıkılacak bir yolculuğun hazırlığı gidenle kalan arasındaki hüzünlü ayılıktır.

 Hoş geldin Eylül

 Hoş geldin yeni başlangıçlar, yeni telaşlar… 

Eylül, seni nereye koysam yakışırsın; sen hayalimde gerçekleşen kız bebeğimin ismi Hazal, sen kalemim, sen ki topladığım nimetlerin bereketi, yüreğimin ferahı, kelimelerimin yönüsün.

Şairin şiirinde nakarat, yazarın unuttuğu kalemi sayfalar üzerinde oynatırken kaybolan mısraların ilhamısın.

Her ayın olduğu gibi eylülün ‘de bir hikâyesi, bir anlamı vardır ve bu anlamda nice yorgunluklar, ümitler, müjdeler vardır.

Savrulan yaprakların sarımsı renklerle örttüğü topraktır, serinliktir Eylül.

 Ve ressamın tuvaline yansıyan fırça izleri ve doyumsuz renklerin armonisidir.

Yaprakları dökülen ağaçların, tekrar baharda yeşereceği vaadi ile kışa hazırlığın alıştırmasıdır.

Eylül berekettir, huzurdur. Bahçelerde renk cümbüşünün hasadı ve bir emekle, zahmetle gelen rahmettir.

Rengarenk, çeşit çeşit aromalı reçeller, en doğalından katkısız salçalar, soslar, probiyotik turşular, kurutmalıklar ve adını yıllara yaymış çorbalık tarhanalardır… Ve her uğraşma bir terapidir, her biri emektir, vakittir, gelenektir ve hepsi birlikte bir eylül festivalidir.

Hediyenin adıdır Eylül, el emeğini sevdiklerinizle paylaşmanın zevkiyle yemekten de üstün olur bizim için.

Serinliğinde ve sağlıklı yiyeceklerin hazırlığında, vicdan rahatlığıdır aile sofralarımızda.

Yapılan salçalar, feri azalmış güneşte olgunlaştırırken, iplere dizilmiş biberlerin kırmızısıyla, yeşiliyle rüzgarın kuvvetiyle yaptığı dansın çıkardığı ses melodisidir.

Eylül; bereketi ve dolaplardaki turşuların, sirkelerin sarımsak kokusunu hissetmektir.

Eylül sen; nice şairlerin şiirleri, yazarların özlemleri, ressamların resimlerisin.

Ve nihayet Eylül sen; annelerin el becerilerine ve nice hikayelere tanıklık eden bir ay değil, bir yıl, hatta bir ömürsün.

Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.
Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl: 
Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet;
Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklâl!

30 Ağustos Zafer Bayramımız Kutlu Olsun

Ardı arkası kesilmeyen bir döngünün içindeyim uzun zamandır. İçime attığım şeyler yüzünden kendimi çöp kovası gibi hisseder oldum. Her şey çok garip gidiyor benim için. Aslında beynimin içinde dolaşan o kadar çok şey var ki bunların hepsini şu an burada kelimelere tam anlamıyla dökememek çok kötü. Uyandığım zaman, günlerin nasıl hızla aktığını seyrediyorum ve gelmesini istemediğim zamanlara nasıl süratli bir şekilde ilerlediğimi.

Bazen hayatımın anlamlı mı yoksa anlamsız mı olduğunu düşünüyorum. Fakat tam anlamıyla bir cevaba ulaşamıyorum. Başka insanların hayatlarına bakıyorum ve kendime “ulan ne kadar da boş yaşıyorum” diyorum. Sonrasında gelen kime göre ve neye göre boş yaşıyorum soruyla karşılaşıyorum. Herkes gibi ben de hayatımı anlamlı kılacak şeyler yapmaya çalışıyorum ama sonra neden diyorum. Ben buyum, belki benim için hayat böyle anlamlı.

Neden herkes gibi kendimi bir kalıba sokmaya çalışıyorum peki?

Kendimle çelişiyorum. Kendime hep sorular sorup sonra da bu sorulara cevaplar arıyorum ve buluyorumda. Fakat bu cevapların bazıları beni ben olan bir yola sürüklüyor. Diğer cevaplar ise beni başkalarının yaşadığı hayat yoluna. Kendime hep bir şeyler katmaya çalışıyorum ama bazen katmaya çalıştığım şeylerin doğru veya yanlış olduğunu farkedemiyorum. Sanki hayatla savaşıyor gibi hissediyorum kendimi sonra dışarıda gerçekten hayatla savaşan insanları gördükçe utanıyorum kendimden. Çünkü ne kadar hayatla savaşıyor gibi hissetsem de çok rahat yaşıyorum. Basit problemleri gözümde kocaman bir buzul dağına çeviriyorum ve onunla kendimi savaşa sokuyorum.

Sürekli olarak hayata bir anlam yüklemeye çalışıyorum ve sürekli olarak farklı gözlerden hayatı izliyorum. Bu bana gerçekten çok şey katıyor. İnsanlarla empati kuruyorum, herkesi ve her şeyi anlamaya çalışıyorum. Çünkü hepimiz farklıyız ve bu farklılıklar bize bir çok şey katabilir. En başta güzel dostluklar katabilir. Fakat çoğu insan kendisi olmaktan korkuyor. Kendisi gibi davranmaktan korkuyor.

Her sabah uyandığında duvarına asılı olan bin bir çeşit maskesinden birini alıyor ve suratına takıyor. Maskelerin arkasında yaşanan hayatlar yani sahte yüzler o insanları mutlu ediyor.

Hayatın gerçeğini değilde hayatın sahte olan kısmını seçiyor. Bunun sebebini gerçekten merak ediyorum.

Neden bir insan karaktersiz olmayı tercih eder?

 Neden bu tür insanlar hep gösteriş yapmayı tercih eder?

 Neden bu insanlar hep paraya tapar?

 Güzellikler sadece para ile mi elde edilir?

 Hayatın, doğanın bize sunduğu güzellikleri hangi para verebilir?

Gerçekleri hiç düşünmeden yaşan o kadar çok insan var ki hatta bırakın gerçekleri, düşünmeyen çok insan var. Kafasının içindeki beyinden bir haber olan çok fazla sayıda insan var. Ben böyle insanlara genel olarak tahammül edemiyorum. Çünkü ben sahteliği hiç sevmiyorum. Bilmiyorum belkide asıl yanlışı ben yapıyorum. Belki ben de maske kullanmalıyım. Belki ben de benliğimi bir maskenin arkasına saklamalıyım. Belki ben de gösterişli yaşayıp sahte insanlarla birlikte olmalıyım.

 Hayatın bütün gerçeklerinden uzak durup, sahte olan hayatlara katılmalıyım. Sahte gülümsemeler ve sahte kahkahalar atıp sahte mutluluklara kapılmalıyım. Bilmiyorum. Bildiğim tek şey, sahte insanlardan nefret ediyorum

Bu milletin sabrını sınayanlar şunu artık bilmek zorunda: Dinin, bayrağın, vatanın, namusun ve şerefin mizahı olmaz! Bu değerlerle dalga geçen, adı ne olursa olsun alçaktır! Karikatürde başlarına hale, sırtlarına kanat çizip Peygamberleri birer terörist gibi resmedenlerin niyeti ortadadır: Toplumu kışkırtmak, değerleriyle alay etmek ve insanları birbirine düşürmek. Bu; fikir özgürlüğü değil, ideolojik sabotajdır!

Hukuki süreç başlatıldı, evet. Ancak mesele sadece mahkeme salonlarında bitecek kadar küçük değil. Çünkü bu saldırı, milletin ruhuna yapılmıştır. Dahası, bu rezaleti savunmaya kalkanlar da en az bu karikatürü çizenler kadar suçludur. CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in, karikatürde peygamberlerin hedef alınmadığını iddia etmesi, halkın aklıyla dalga geçmektir. Kimse kusura bakmasın, bu millet bu kadar aptal değil! O çizimde ne anlatılmak istendiğini kör bile görür!

Sadece Özel değil; ekranlarda, YouTube kanallarında, köşe yazılarında bu rezaleti savunan bir güruh hemen harekete geçti. Ne hikmetse, hepsi birden “fikir özgürlüğü” nutukları atmaya başladı. Sanki bir yerlerden emirler alınmışçasına, sanki cepleri doldurulmuşçasına özgürlük nidaları atılmaya başlandı. Bu refleks tanıdık: Ne zaman dine, vatana, ahlaka bir saldırı olsa, hemen "özgürlük" kalkanına sığınıyorlar. Halbuki yapılan iş düpedüz provokasyon!

Burada durup bir gerçeği hatırlamakta fayda var. Nazi Almanyası’nın en büyük propaganda taktiği “Yalan ne kadar büyük olursa, ona inanan da o kadar çok olur.”

Hitler’in Kavgam adlı kitabında bu yöntem açıkça tarif edilir:

“İnsanlar büyük yalanlara küçüklerden daha kolay inanır. Çünkü kendileri büyük yalan söylemeye cesaret edemezler, başkalarının da bunu yapacağına inanmazlar.”

Bugün Türkiye’de yapılan tam olarak budur: Koskoca bir yalanı hep birlikte söyleyerek halkı kandırmaya çalışmak. Ama nafile! Bu millet ne dine, ne Peygambere, ne de kutsallarına yapılan saldırıya sessiz kalmaz. Bu milletin imanıyla, sabrıyla oynamaya çalışanlar sonunda hüsrana uğrar!

Bu topraklar bin yıldır İslam'la yoğrulmuştur. Ezanı susturmaya, değerleri sulandırmaya, Peygamberimize dil uzatmaya çalışan her kim varsa; bu milletin irfanı, imanı ve vicdanı karşısında ezilmeye mahkumdur!

İnsan kendisine, kendisinin yaptığı hatalara, yanlışlara, eksiklere ve kusurlara bakamayacak, göremeyecek ve de kabul edemeyecek kadar kör bir varlıktır. Yaşamın içerisinde eleştirmekten tutun da var olan her şeyde karşısındaki insanda her türlü eksiği görmekle birlikte, kendi bencilliklerini, hatalarını ve eksikliklerini görmeyerek, hiçbir eksiği olmayan bir varlık olarak yaşamlarını sürdürmeye devam eden kör varlıklar vardır. Onlar ki, var olan her şeye kördürler.

Kendine kör bir varlık olan insanlar egolarını tatmin eden, her toplumda her ortam da her zümrede her seferinde başkalarını eleştirmekten kaçmayan, her an bir kusuru gören bunun üzerine kendi kusur ve yanlışlarını görmezden gelerek her vakit üste çıkan zor karakterli kişilerdir. Öyle ya kime ve neye nasıl bakarsan onlarda sana öyle bakar. O nedenle de kendilerine kör olan her kişi(ler) bunun bilincinde olmalıdırlar.

 Bilinmelidir ki, ne ekilirse o biçilir.

İnsan kendi cehaletini ve eksikliğini her zaman görmezden gelir. İnsan kendisine kör olduğundan kaynaklı, kendisiyle ilgili kusurları ve eksiklikleri idrak etmekte zorlanan bir varlıktır. Bundan kaynaklıdır ki, kibirle yol almaktan çekinmeyerek egolarını her geçen zaman içerisinde daha da tatmin etmeye devam ederler.

İnsanlar bilmediklerini bildiklerinde daha da mütevazi olurlar. Lakin bilmediklerini bilmedikleri zaman da dik oluveriyorlar. Bilirsiniz ki, boş başaklar dik durur. Çünkü içinde tane yoktur. Yok denecek kadar azdır. Bu sebepledir ki, eğilmek durumunda kalmamaktadırlar. Dolu olan başaklar ise eğilir. Çünkü içinde barınan çok şey vardır.

Bundan kaynaklıdır ki, dolu insan, mütevazi insan, kibri olmayan insan, donanımlı ve olgun insan kendisine öz eleştiri yapabilen, gelen eleştirilere karşıda saygı göstermesi gerektiğini bununla beraber var olan eksikliklerine karşıda kabul edilebilirliği mevcut olanlandır. Böylesine insanlar kendilerine kör olmayan insanlardır. Kibirle yol almamaktadırlar.

İçleri boş başaklar gibi her seferinde dik duruyormuş gibi yapanlar (kibirle yol alanlar) ve başkalarının hatalarını ve eksikliklerini sürekli olarak görenler kendi kibirlerine, egolarına, yanlışlarına, hatalarına ve eksikliklerine hiçbir zaman söz ettirmezler. Çünkü kendi eksiklikleri ve hatalarıyla yüzleşmek onlar için çok daha zor bir hal almaktadır.

Sürekli kendilerini öven, muhteşem başarılara imza attıklarını düşünenler, olay başkalarını eleştirmek olunca da ağzındaki ve yüreğindeki tüm kötülükleri ortaya saçan ama kendilerini mükemmel gören ve kendilerine eleştiri anlamında kör olan bu insanların cehaleti dünya üzerinde ne yazıktır ki, ciddi manada yer kaplamıştır.

Unutulmamalıdır ki;

Kendilerine kör bir varlık olan ve her vakit egoyla kibirle yol alan insan(lar), inşa ettikleri hiçbirşeyleri ayakta kalmaz. Gün sonunda bir öteki’ye ihtiyaç duyacak olup, sürekli olarak eleştirilmeye mahkum kalacaklardır.

İnsanlar, kendilerine yapılanlarla değer biçer, haksızlığa uğradıklarında onurlarının zedelendiğini düşünürler.

Oysa gerçekte, insanın onuru başkalarının ona ne yaptığıyla değil, onun ne yaptığıyla şekillenir.

Bize yapılanlar bizim kontrolümüzde değildir; fakat bizim yaptıklarımız tamamen bize aittir.

Bazıları onuru bir savunma mekanizması olarak kullanır.

En küçük bir eleştiriyi bile onurlarına saldırı sayar, her olayı kişiselleştirir ve tepki verirler. Ama onur, tepki göstermek değil, duruş̧ sergilemektir.

Gerçek onur, insanın başkalarının tutumuna göre şekil almaz.

Sabır, vicdan ve dürüstlükle hareket eden kişi, en ağır haksızlıklar karşısında bile onurunu korur. Ancak kin, intikam ve küçük hesaplarla hareket eden, farkında olmadan kendi onurunu parçalar.

Onurlu olmak, her zaman galip gelmek değildir.

Bazen onurlu kalmak için kaybetmeyi göze almak gerekir. En büyük sınav, insanın zor anlarda verdiği kararlarda saklıdır.

Bir insan, “Ben onurumu koruyorum” diyerek başkalarına zarar veriyorsa, aslında kendi değerini yok ediyordur.

Onur, intikamla değil, adaletle korunur.

Saygısızlıkla karşılaştığında, sen de aynı şekilde mi karşılık veriyorsun? O zaman karşındaki kişi değil, sen kendi onurunu zedeliyorsun.

Sana iftira atıldığında, sen de iftiraya mı başvuruyorsun? O zaman senin onurun, iftiraya uğramaktan değil, iftiracı olmaktan zarar görüyor.

İnsan onuru, düşmanın darbeleriyle değil, kendi vicdanına attığı çelmeyle yıkılır.

İnsan onurunu kaybetmek istemiyorsa, öncelikle kendine yakışanı yapmalıdır.

Gerçek onur, dış̧ etkilerden bağımsızdır.

Başkalarının yaptıkları, insanın durusunu belirlemez.

Kendi hatalarını görmeden sürekli dış etkenleri suçlayanlar, aslında onurlarını en çok zedeleyenlerdir. Çünkü̈ kaybedilen onur, başkalarının saldırısıyla değil, insanın kendi tercihiyle yok olur.

Masum sevimli kuşlar kayboldu semayı bomba yağdıran kuşlar kapladı.

Onlar gökyüzünde ne gündüz güneşi ne de gece yıldızları görebiliyorlar.

Onların tek gördüğü şey gökyüzünden yağan bombalar.

İnsan eliyle yapılmış o zalim kuşlar şehirlerini ve evlerini mahvediyor.

Cehennemi zakkum yumurtaları taşıyan o insani kuşlar tahribat ehli olan zalim insanların hesabına ve emrine çalışıyor.

Her tarafı kana bulayarak sadece Filistinli çocukları değil bütün insanlığı öldürüyorlar.

Her bir masum çocuğun ölümü dünyayı biraz daha karartıyor.

Hepimizin yaşama sevincini alıp götürüyor.

İnsan, çocukların korunamadığı daha doğrusu yaşatılamadığı bir dünyada olmak istemiyor.

Çocuklar yoksa siz niye varsınız? Biz niye varız? Onlar yoksa dünyayı ne yapacaksınız?  

Öldür emrini veren bir ayağı çukurda olan zalim yaşlı adamlar.

Artık hazırlanın cehennem sizi bekliyor.

Masum çocuklar sizlerin olmadığı bir dünyada barışı ve huzuru sağlayacaktır.

Onlar savaşın olmadığı bir dünyayı inşa edecekler.

Sizlerden gördükleri kanlı vahşetlere bulaşmayacaklar.

Sizler olmayınca Filistinli bir çocukla İsrailli bir çocuk kardeş olmayı başarabilecek. 

Sokaklarda, parklarda ve caddelerde özgürce yürüyebilecekler.

Ortak değerler etrafında birleşebilmeyi ve bir arada yaşayabilmeyi sizlere inat sağlayacaklar.

Gökyüzünde kuşların dansını seyrederek yeryüzünde beraber hareket edebilmeyi öğrenecekler.

Evet yapacaklar. Çocuklar yapacak…

Henüz 7-8 yaşlarında ellerinde taşlar, sopalarla sokaklarda ülkesini savunma peşinde bir çocuk.

Arkadaşlarıyla ya lastik yakacak ya da taş atacaktı. Attığı taşın karşılığında da sicim gibi yağan kurşunlardan yere yatarak kurtulacaktı.

Ve kurtulduğunda başka bir haber onu yıkacaktı babasının şehit olduğu haberi.

Ellerinde ne varsa bırakıp babasının cenazesini götüren insanlara doğru avazı çıktığı kadar hıçkırıkla birlikte haykırarak koştu.

Kim bilir en son ne zaman nasıl gördü babasını? “ Elveda baba” haykırışları sardı Filistin’i. Bir çocuğun babasına hazin ve son vedası…

Ve bir diğeri oda henüz 7-8 yaşlarında daha kendi benliğini bilmeden, tanımadan annesi onu kardeşinin yanında bırakıp ülkesini savunmaya gitmişti.

Annesine bir şey olursa kardeşine kendisi annelik yapacaktı. Daha kendisi annesine doyamamışken kokusunu içine çekip gözlerinin içine aşkla bakamamışken, dünyadan bir haber kundağında mışıl mışıl uyuyan kardeşine annelik yapacaktı.

Dışarıda bomba sesleri, silâh sesleri kulakları sağır ederken kendisini bırakıp kardeşinin kulaklarını kapattı. Kendi canından vazgeçip kardeşinin üzerine siper oldu.

Çünkü aileden geriye kalan sadece oydu ve onu korumak zorundaydı her şeye rağmen..

Bir de Filistin gençleri var çocuklardan bir adım daha önde duran, kendilerini siper eden gurur timsali, cesaret timsali gençler var Filistin’de.

Hani genç bir kız vardı. Adı Meryem Afifi. Ülkesini savunurken İsrail askerlerince gözaltına alınan Meryem. Gözlerinin içinde korkudan eser yok askerin yüzüne yüzüne bakıyor adeta haykırıyor “ bizi yıldıramayacaksınız, bizi bitiremeyeceksiniz” diyor.

Kendisini çeken kameraya bakıyor Meryem gülümsüyor.

Ve o genç kız askere şu ders dolu sözleri haykırıyor: “ben ne yaptım?

Dövülen bir çocuğu korumaya çalıştığım için mi?

Evlerinden çıkarılmak istenen insanları koruduğum için mi bu haldeyim?

Sen şu an ne hissediyorsun?

Biliyorum sen de bir insansın, bir ailen var, belki çocukların var. Onlar büyüdüğünde zalimlerin tarafında olmasını ister misin?

Sen küçük bir çocukken geleceğe dair hayaller kurarken bunu mu hayal ettin? Yanlış tarafta olmayı mı? Büyüyünce zalim olacağım mı dedin?

Büyümeyi hayal eden ve rüya gören bir çocukken, istediğin bu muydu?

Zalimlerin yanında olmak?” Allah’ım o ne güzel cümleler, o ne büyük bir ders.

Çok daha az sürede çok daha fazlasını yapmak zorunda kalmaktır Filistin’de çocuk olmak…

Doğru ya da yanlış, elindeki bilgi ile ne söylenirse hayatı pahasına oyun oynadığını zannederek anneni, babanı, abini bir kere daha görmeyi dünyadaki her şeyden daha çok isteyerek…

Herkesin harcı değildir Filistin’de çocuk olmak…

Çocukluğunu yaşamadan çabucak büyümek demektir.

Filistin’de işte böyle çocuklar, gençler vardı.

Ne pahasına olursa olsun kendisini siper, canla başla cihad eden, Kudüs’ü asla yalnız bırakmayan, vücudu delik deşik olmuş...

Gözleri vücudunu terk etmiş, iki çukurla etrafı seyrediyordu. Olanı biteni anlamaya çalışıyordu.

Lânetliyordu bu savaşı olmayan gözlerle…

Reklamcılık bir fikir satma işidir. Ama bu fikir kelimelerle değil, çoğu zaman görsellikle satılır. İnsan gözü, beynin en hızlı yanıt veren uzantılarından biridir. Duygularımızın en çok harekete geçtiği anlar, görsel uyarıcılara maruz kaldığımız anlardır. Bu yüzden bir reklam metni ne kadar iyi yazılırsa yazılsın, o metni taşıyan grafik tasarım yeterince güçlü değilse, hedef kitleye ulaşamaz. Grafik tasarım burada sadece estetik bir dokunuş değil; bir stratejidir, psikolojik bir hamledir.

Hiçbir kelime kullanılmadan sizi duygulandıran bir afiş gördünüz mü? Ya da sadece bir logo ile bir markaya duyduğunuz güveni fark ettiniz mi? Belki de sadece bir renk bile sizde bir his uyandırdı: yeşil huzur, kırmızı heyecan, mavi güven... İşte bu bilinçaltı düzeydeki etki, grafik tasarımın en güçlü alanıdır. Renkler, boşluklar, denge, hiyerarşi, font seçimi… Her biri bir reklamın zihinsel mimarisini kurar.

Tasarım, tüketim çağının yeni dili oldu. Düşünün, bir ürünü satın almadan önce kaçımız gerçekten içeriğine, işlevine, verimliliğine bakıyoruz? Çoğu zaman kararımızı ambalaj şekli, sosyal medya görselleri, afişleri veya web sitesi tasarımı belirliyor. Grafik tasarım, ürünün kimliğini oluşturmakla kalmıyor; tüketici ile arasında bir bağ kuruyor. O bağ kimi zaman nostalji, kimi zaman bir yenilik hissi, kimi zamansa güven duygusu ile örülüyor.

Ama bu kadar güçlü bir alanın düşündürücü bir tarafı da var:Gerçekten özgür müyüz seçimlerimizde? Yoksa bizi cezbeden her renk, her çizgi, bilinçli olarak işlenmiş bir manipülasyonun parçası mı? Grafik tasarım, bir sanat olduğu kadar bir mühendisliktir de. Kullanıcı deneyimini optimize etmek, dikkat süresini artırmak, satın alma kararını tetiklemek gibi birçok psikolojik ve davranışsal hedef için kullanılır. Tüketici olarak biz,bu oyunun neresindeyiz?

Bu noktada grafik tasarım, yalnızca bir estetik kaygı değil; bir ideolojik araç haline geliyor. Bir kampanyanın toplumsal mesajını yaymakta da, bir markanın çevreci olduğunu göstermekte de, bir düşünceyi "moda" haline getirmekte de tasarım başrolde. Reklamcılık ise bu mesajların taşıyıcısı, anlatıcısı, hatta bazen kışkırtıcısıdır. Ve biz, bu sessiz iş birliğin etkisi altındayız. Her gün, her saat, her dakika…

Tasarımcılar ve reklamcılar, aslında günümüzün modern filozoflarıdır. Farklı sektörlerle ve farklı alanlarla iç içe olmaları onları her konuda bilgi sahibi olmaya iteliyor. Görsel sorular soruyorlar. Cevaplarımız ise satın almalarımızda, tercihlerimizde, davranışlarımızda gizli. Grafik tasarım, doğrudan duygularımıza hitap eden, çoğu zaman sorgulamadan kabul ettiğimiz bir mesaj dilidir. O yüzden bugün tasarıma bakarken sadece “güzel mi?” diye sormak yetmez. Şunu da sormalıyız: “Beni neye ikna etmeye çalışıyor?”

Belki de artık grafik tasarımı sadece bir süsleme sanatı olarak görmekten vazgeçmeli, onu eleştirel bir gözle değerlendirmeliyiz. Ne anlatıyor? Neyi saklıyor? Hangi duygumu kullanıyor?

Çünkü farkında olalım ya da olmayalım, tasarım her yerdedir.

Ve her tasarım bir seçimdir.

Yaşadıkları hayat seçimleri, şehir ise yine kendi tercihleri,tercihlerini yaşayarak mutsuz olmalarına rağmen  film boyunca hep bir suçlu arama telaşı, oysa yaşadıkları hayatı değiştirebilecek güce sahipler..

Aydın;

Zirveyi de etekleri de iyi bilen bir karakter, seçimini dağın eteklerinden yana kullanmış bu seçimle ben basit biriyim ve basit biri olarak kalmayı istiyorum diyerek açıklama yapma gereği duyuyor..

Sen maneviyattan ne anlarsın bir kere bile annenin babanın mezarına gidip ağlamış değilsin diyen ablasına: ağlamanın çeşitli yolları var diyerek hayata baktığı pencereden gördüğü uzağı ve aydın bakışından yansımalar tek cümlede…

Ablasının yazdığı yazılarla ilgili yaptığı eleştirileri büyük bir sabırla dinlerken, okların aslında korunanı değil de koruyanı hedef aldığını büyük bir ustalıkla, atmaca çevikliğiyle yazılarımı değil beni………. Diyerek yakalıyor. Bir sanatçının önce can değil canan yaklaşımıyla titizlik gösterdiği eserlerine Necla tarafından yapılan acımasızca eleştiriler, en nihayetinde Aydın’ ın sabrını, dil yapımı bombayla kilometrelerce öteden duyulacak gürültüde, aynı zamanda en büyük enkazı belkide yüreğindeki derinlere bırakacağı an sabrın tükenişi ve aydının ayna benlikle karşı duruşu…

Nihal;

Çürüyen gencecik bir beden kayıtsız şartsız çürümeye belkide sahibi tarafından onay verilmiş genç beden, olgun bir ruh…

Dudaklarında gitmek istiyorum çığlığı ile ben buraya aidim gidemiyorum ızdırabını tüm varlığıyla çevresine tattırıyor ve çürüyen beden parçalarını cümleleriyle kusuyor….suçluyor.Aydın kendisini eşinden  yani diğer yarısından dinliyor, nihal konuşmuyor adeta kusuyor, ‘’Erdemlerinle boğuyorsun’‘çıkardığı en büyük et parçası belkide en kokmuşu…Aydının yüzünde şömine ateşinin aydınlığıyla gözlerinde sıcak ve karizmatik bir gülüşün güven veren samimiyetiyle diğer yarısını dinliyor…Nihal belkide gerçekleri anlatıyor ‘’sevdiğin kimse yok herkes senin nezdinde potansiyel suçlu, herkes senin nazarında bir şeylerden kaybediyor, her kesim sende bir şeylerden yok oluyor’’ diyerek insanları olduğu gibi kabullenmenin ve öyle sevmenin bireylere değil de olgulara yönelmenin zorluğunu yineliyor..Fakat sözlerin cümlelerin ve  bakışların bazen hiçbir şey anlatmadığı hiçbir şeyi çözmediği unutuluyor

Nihal; Aşkın öğelerini eylem halini diğer yarısından esirgiyor Aydını sevgisizlikle suçlarken,odasında yanan tek ateşin şömine ateşi olduğunu görmezden geliyor,Aydına yönelttiği eleştiri oklarının bazılarını kendisinin yarattığını Aydını’ın belkide öyleyimdir ama ben en azından ara sıra da olsa hatalarımı kabul ediyorum karşılığına rağmen sahiplenmiyor ve aynı çatı altında iki ayrı eve kesin bir çizgiyle kapı açıyor…Nihalin elimde bir tek bu kaldı beni hayata bağlıyor diye tanımladığı yardım faaliyetlerine devam ediyor..Elinde yüklü bir parayla kiracı ismaile giderek tek bir yara da olsa iyileştirmek istiyor..Namusunu koruduğu için toplum tarafından cezalandırılan ve kendisini sarhoş olarak tanımlayan İsmail, yüzünde kurulan sistemin aptal oyuncularına alaycı bir ifadeyle gülümsüyor, yüksek meblada olduğunu düşündüğü parayı yaşadıkları acılara göre kategorilere ayırıyor ve yine alaycı bir gülümsemeyle eline parayı alarak ateşe yaklaşıyor elindeki parayı ateşe atarak , paranın değerlerini koruma uğruna yaşadıkları acının  verdiği zararları telafi edemeyeceğini resimlemiş oluyor.

Şu günlerde salgınlar, iklimsel felaketler yüzünden birçoğumuz hele ki gençlerimiz gelecek kaygısı taşıyorlar. Evet, hayat düşe –kalka bir yolculuk. Gençlerimizin derdi ise ailelerine yük olmamak. Çok sayıda fedakâr anne ve baba “Evladım bu kaygıyı taşımasınlar, bir ömür boyu yanlarımda olurum” diyorlar. Gençlerimiz kendi ayakları üzerinde durmanın daya iyi olacağına inanıyorlar. Onun için uzun bir yolun başlangıç aşamasını yaşıyorlar.

Gelecek, içinde belirsizlik ve bilinmezlik içeren bir kavramdır. Gelecek kaygısı ise bu bilinmezlik durumuna karşı herkesin dönem dönem içine düşebileceği; huzursuzluk hissinden şiddetli bir endişe haline evrilerek, kişinin işlevselliğini olumsuz yönde etkileyen bir duygu halidir. Herkes hayatında kaygı, endişe ve korku gibi duyguları belirli ölçüde deneyimler. Bu duygular insanoğlunun var oluşunun devamlılığını sağlar hatta bazen koruyucu ve motive edici bile olabilir. Örneğin, kaza geçirmekten korkmasaydık otobanda 300 km hızla gidebilirdik ya da başarısız olmaktan endişe etmeseydik, önümüzdeki sınavlara çalışma gereği bile duymazdık.

Özetle, kaygı duygusu yeterince olduğu durumlarda, koruyucu bir etkiye bile sahiptir. Belirsizlik ve bilinmezlik gelecek kaygısının en önemli nedenlerinden biridir. Kişilerin bu belirsizlik durumuna karşı kendi zihinlerinde yarattığı senaryolar, olasılık ve tahminler bazen öyle bir noktaya gelebilir ki bireyin hayat akışını aksatmaya başlar. “Ya öyle olmazsa, ya başaramazsam, ya işsiz kalırsam…” gibi kaygılardan doğan huzursuzluk hali, kişinin günlük yaşantısına hükmeder.

İnsanoğlu, karşılaştığı her durumu kontrol etmek ister. Eğer olayları, kişileri ve durumları kontrol edebilirse kendisini güvende ve rahat hisseder. Bununla beraber içinde bilinmezlik durumu yaşayan kişilerin, geleceği kontrol etmesi veya istediği yöne çevirebilmesi bazen mümkün olmayabilir. İşte bu kontrol edememe durumu, içinde yaşadığı anda onda huzursuzluk, gerginlik, kaygı ve bazen kişiyi tamamen içine hapseden bir korku haline dönüşebilir. Kontrol edememe durumu da gelecek kaygısını tetikleyen ikinci en önemli nedendir.

Belirsizlik, geleceğin tahmin edilemezliği ve kontrol edememe durumu; gelecek kaygısının temel nedenleri olarak özellikle bazı kişileri daha çok etkiler. İnsanlar, gelecek kaygısını hayatlarının birçok döneminde deneyimleyebilir. Özellikle hayatlarında dönüm noktası olarak tanımladıkları eğitim, askerlik, evlilik gibi durumlar bunun daha çok hissedilmesine yol açabilir. Günümüz ve ülkemiz koşulları düşünüldüğünde ise son zamanlarda gelecek kaygısını her yaştan birey daha çok yaşamakta. İlkokul çağındaki çocuklar bile kendi aralarında “Acaba bu doların durumu ne olacak?” diye konuşuyor.

Üniversite ve LGS gibi sınavlara hazırlanan gençler, mezun olacak üniversite öğrencileri ve iş arayışındaki gençler de derin bir ümitsizliğe kapılıp “Ne yaparsak yapalım, hangi mesleği yaparsak yapalım bir anlamı yok. Zaten sürüneceğiz, iş bulamayacağız” diye çaresizce şikayetlerini dillendiriyor. “Ders çalışmak boşuna, iyi bir fakülte kazansam da nasıl olsa iş bulamayacağım, niye uğraşıyorum” gibi işlevsel olmayan düşünce yapıları çığ gibi gençlerimizi derin bir umutsuzluk girdabına sürüklüyor.

İnsan, sosyal bir varlık olduğu için ilişkiler bireyin yaşamında oldukça önemli ve belirleyicidir. Gelecek kaygısı taşıyan bireylerin çevresinde onları destekleyen arkadaşlarının, öğretmenlerinin olması ve sıcak aile ilişkileri; ihtimaller ve belirsizlik karşısında kaygılarını azaltmada oldukça etkilidir.

Eğer ki gençlerin içinde bulunduğu aile, gelecekle ilgili kaygıları yoğun yaşıyor, sürekli bunları gündemde tutuyorsa, geçlerin bu durumdan etkilenmemesi mümkün değildir. Çünkü kaygı bulaşıcıdır ve her yaştan bireyi kolayca etkileyebilir.  Erişkin bireyler olarak aileye düşen, geleceğin belirsizliğini gençler adına biraz olsun netleştirmek, karamsar olmamak ve güvence vermektir.

Gençlere, sevildiğini ve desteklendiğini hissettirmek, hedeflerin oluşmasında ve planlama aşamasında yardımcı olmaktır. Kişi kendini böylece daha güvende hissederek, kaygısıyla daha kolay baş edebilir. Özetlemek gerekirse, gelecek kaygısı yaşamadan hayallerinin peşinden gidebilen mutlu gençler için destekleyici olmak aileye düşen en büyük sorumluluktur.

Eğer hayatınızda önemli bir değişiklik yapma aşamasındaysanız veya bu süreci yaşayan bir arkadaşınız varsa vazgeçmeyin.

Yaşadığımız bu koca evrende küçük birer noktayız belki de.

Tüm noktaların birleşmesiyle de oluşan rengarenk bir tablo evren!

Her birimizin ayrı bir renk, ayrı bir dünya olduğu bu evrende ayrı koşuşturmalarımız ve ayrı zamanlarımız var.

Hepimizin yaşama amacı, hayattan beklentileri, dünyaya kattıkları ya da dünyanın ona verdikleri birbirinden çok farklı. Hiçbir hayat yok ki bir diğeri ile tıpa tıp aynı olsun. Bu sebepledir ki yaşadığımız hayatları kıyaslamak pek de doğru olmaz.

Bulunduğumuz andan keyif almak ve olmak istediğimiz gerçek “Ben”e doğru yürümek lazım. Yaşadığımız hayatta dünyadan aldıklarımız kadar kattıklarımız da olmalı.

Bize sunduğu güzellikler karşısında ona teşekkürü borç bilip içinde bulunan canlı veya cansız her bir varlığa iyi davranmalıyız. Ancak böylelikle mutlu bir hayat yaşayabilir bir insan.

Hayat hepimize farklı şekilde sunar güzelliklerini.

Burada önemli olan sunduğu güzelliklere karşı kör olmamak.

“Gözler kördür. İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman gerçeği görebilir.” Yüreğimizle bakmalıyız hayata ve bize sunduklarına.

Hayat, inişleri ve çıkışlarıyla dolu bir yolculuk.

Bu yolculukta, beklentilerimiz adeta bir pusula gibi bize yön verir. Ancak, bu pusulanın doğru çalışması için beklentilerimizin gerçekçi olması gerekir. Gerçekçi olmayan beklentiler, hayal kırıklığına, mutsuzluğa ve hatta başarısızlığa yol açabilir.

Gerçekçi beklentiler, ulaşılabilir hedeflere odaklanmamızı sağlar.

Bu sayede, hayal kırıklığı yaşama olasılığımız azalır. Ulaşılabilir hedefler belirlemek, motivasyonumuzu artırır. Başarıya ulaştıkça, kendimize olan güvenimiz pekişir ve daha büyük hedeflere yönelme isteğimiz artar. Gerçekçi olmayan beklentiler, sürekli bir baskı ve stres kaynağıdır. Gerçekçi beklentiler ise, daha sakin ve huzurlu bir yaşam sürmemize yardımcı olur. Hem kendimizden hem de başkalarından gerçekçi beklentiler içinde olmak, ilişkilerimizi güçlendirir. Karşılıklı anlayış ve saygı, sağlıklı ilişkilerin temelini oluşturur.

Güçlü ve zayıf yönlerinizi, ilgi alanlarınızı ve yeteneklerinizi belirleyin.

Kendinizi tanımak, gerçekçi hedefler belirlemenize yardımcı olur. Büyük hedeflere ulaşmak için, küçük adımlarla ilerleyin. Her bir başarı, size bir sonraki adım için motivasyon sağlayacaktır. Hayatın beklenmedik sürprizlerle dolu olduğunu unutmayın. Planlarınızda değişiklik yapmanız gerekebilir. Esnek olmak, değişen koşullara uyum sağlamanıza yardımcı olur. Herkesin hayat yolculuğu farklıdır. Kendinizi başkalarıyla kıyaslamak, gerçekçi olmayan beklentiler oluşturmanıza neden olabilir. Kendi potansiyelinize odaklanın. Olumlu düşünmek, hedeflerinize ulaşmanıza yardımcı olur. Ancak, gerçekçi olmayan bir iyimserlikten kaçının.

Gerçekçi beklentiler, hayatın pusulasıdır. Bize doğru yönü gösterir, motivasyonumuzu artırır ve hayal kırıklığını önler. Kendimizi tanıyarak, küçük adımlarla ilerleyerek, esnek olarak, başkalarıyla kıyaslamayarak ve olumlu düşünerek gerçekçi beklentiler oluşturabiliriz. Unutmayın, gerçekçi beklentilerle dolu bir hayat, daha mutlu ve başarılı bir hayattır.

İyi niyete sahip olmak bir kere huzur getirir, mutluluk getirir. Yani niyet güzelse yapılan işte, başarı olmasa da, ya da ters anlaşılsa da problem değil. İyi niyeti olan kişi doğrudan kendisini yaratan Allah’ı ile temas halindedir. Dolayısı ile Allah’ı ile temas halinde olan kişi, Onu memnun etmek için temizlenir. İçi temizlenince de hep niyeti iyi olur. İyi niyet hakikate ve hayra dair iyi şeyler yapmanın inancı, düşüncesi ve duygusudur. Bu inanç, düşünce ve duygunun davranışa ve fiiliyata dönüşme halidir.

 Her işte iyi niyet esastır.

Bir işe başlarken herkes iyi niyete sahip olmayabilir. İnsanlar farklı yapılara ve karakterlere sahiptir. Şeytana uyabilir, bencil davranabilir, gaflete dalabilir. “Hayatta her şeyin bir bedeli vardır” cümlesinden yola çıkarak ”İyi olmanın da bir bedeli var maalesef” diyebilir. Belki de anlatmaya çalıştığı, iyi niyetli bir insan olmanız ve her şeye iyi niyetle başlamanız zaman zaman sizi yorabiliyor. Diyerek serzenişte bulunabilir. Her ne olursa olsun her işin başı iyi niyet düşüncesi onu davranışa dönüştürürken de “Besmele” çekmek dinimizin ve inancımızın şiarıdır.

Bazen kaynağı yanlış yerde arayabiliyoruz. Oysa iyi niyetle yola çıktığımızda karşımızdakinden aynı iyi niyeti göremediğimizde, “Ah bana bunu niye yaptı” dediğimizde yorgun düşüyoruz. Hâlbuki memnun etmemiz gerekenin Allah olduğunun bilincine varırsak onun ne düşündüğü hiç önemli değildir. Sizi alâkadar etmeyen şeyler, sizi yolunuzdan alıkoymamalıdır. Kitap bellidir, Sünnet bellidir. Yol yordam bellidir. Biz her şeye karşı iyi niyet besleyelim ve iyi niyetimizi gösterelim. Bilgimizi, görgümüzü Kitap ve Sünnete göre şekillendirelim.

İyi niyetimize rağmen görünürde muhatabımızı memnun edemiyorsak onun karşılığını Allah verecektir. Allah’ın rızasını kazanarak yapılan her şeyin karşılığında Onun ecri, lütfu ve ihsanı vardır. Buna inanmak, bunu düşünmek ve bunu hissetmenin verdiği rahatlık, mutluluk ve sonsuz huzur vardır.

Rabbülalemin iyi niyetimizi ve ibadetlerimizi dergâhı izzetinde Kabul buyursun.

“Nasıl istersen öyle yaşa, fakat bil ki, mutlaka bir gün öleceksin. Kimi seversen sev ama unutmaki, bir gün ondan ayrılacaksın. Dilediğin gibi davran, lakin şu da hatırında olsun ki, her yaptığının karşılığını mutlaka göreceksin.”

Kişileri tanıyorsun sabah başka maske, öğlen başka maske, akşam başka maske kullanıyor… 

Kişiye göre, ortama göre, zamana göre karakteri, kişiliği ve davranışları değişiyor. Bunlar her durumda menfaatlerini korumak ve yeni menfaat alanları oluşturmak için yapıyorlar bunu.
Dürüst insanların fazla arkadaşı, dostu olmaz. Çünkü yalakalık yapmayı bilmezler.

Çünkü vefasız değiller,

Çünkü nankör değiller...

Merhum Mehmet Akif'in "İkiyüzlüleri sever oldum, çünkü yaşadıkça yirmi yüzlü insanlar görmeye başladım." sözü acı bir serzeniştir.
Demem o ki;
Yiğit Adamın çok düşmanı olur. Her kişiden dost olmaz. Her kişide düşman olarak, ciddiye alınmaz...
Ne sırtını dönüp gidenlere, ne zor gününde uzaktan seyredenlere, ne de düştüğünde el vermeyenlere, sizin, bizim, hepimizin hiç kimseye ihtiyacı yok... Unutmayınız ki; 
ALLAH hepimize yeter. Rabbim bizleri; vefasızlardan, nankörlerden, dedikodu yapanlardan, iftira atanlardan, fitne üretenlerden korur gözetir bize yeter...
Hayatımıza birilerini almamaya çalışıyoruz, elbette birileriyle konuşuyoruz veya yardımcı oluyoruz ama aynı zamanda hayatımızdaki çoğu insanla da eskisi gibi yakın olmamaya çalışıyoruz. 
Böyle olduğumuzdan beri iyiye gittiğimiz bir süreç başladı, bu süreci durdurmak gibi bir niyetimiz yok.
Dün mangalda kül bırakmayanlar, ahlak dersi verenler, dürüstlük taslayanlar, yanlışlara doğru diyenler, doğruları söyleyenleri tuta-kaka  edenler, sen ağasın, sen paşasın diyenler, hakkı olmayanın elini kaldıranlar, hakkı olana sırtını dönenler, siyasette iki yüzlülüğü meslek haline getirenler, bu davaya ömrünü verenlere saygısızca davrananlar, bu davaya bir damla teri olmayanlar eğer söz sahibiyse sözün bittiği yerdeyiz demektir.
Dün herkese mavi boncuk dağıtanlar, tavşana kaç tazıya tut diyenler, arkadaşlarını sırtından hançerleyenler, makam, koltuk için kendilerinin satışını iyi yapanlar... 
Bugün eğer siyasette söz sahibi olmuşlarsa ve Kurt olup ulumaya başladılarsa bu suç kimin? 

Allah'ın huzurunda nasıl cevap vereceksiniz? Allah'ım sen nelere kadirsin... 
Onun için İki yüzlü insan pazar tezgahı gibidir, öne iyileri koyar arkası hep çürüktür!
Ne zaman öleceğimiz önemli değildir, nasıl öleceğimiz önemlidir bize düşen şerefimiz ile yaşamak ve ölmektir. 
Çünkü; Namert sofrasında, bağdaş kurmadık ki. Mert olanla, sorunumuz olsun... 
Kendi kurtlarınızı hedef almayın. Yoksa başkalarının köpeklerine yem olursunuz. Şunu unutmayınız ki; Cesur adamdan düşman olur. Korkak adamdan hain olur. Korkak, kardeşini ve de dostlarını dahi satar. 
Günümüzde: iki yüzlü insanlarla, vefasız insanlar, nankör insanlar, yalancı insanlar, dedikodu yapan insanlar, iftira atan insanlar, makam-mevki peşinde koşan insanlar ve ispiyoncu insanlar boş gönül kuşsuz kafestir.

Bazı insanlar size sadık değildir.
Size olan ihtiyaçlarına sadıktırlar.

İhtiyaçları değiştiğinde, sadakatleri de değişir.
Canından saydığın bile bir gün el olur, aklın şaşar. Dostun kalkar düşmanına dönüşür, düşmanın kalkar dostun olur; öyle garip bir dünya.
Sevdik evet hem de çok sevdik..
Kadir kıymet bilmeyen herkesi çok sevdik.
Bir gün çıkıp gelmeyecek kişiler için, ömrümüzü tükettik.. Demek ki, sevgimizin bedelini Allah katında alacağımıza inandık.
Gözümüzde büyüttüğümüz insanların zaman geçtikçe değeri olmadığı ve değmediğini görüyoruz. Ama olan boşa geçen zamana ve tükenen duygulara oluyor. 

Ah ah! Dağ gibi durup, dal gibi kırılan kalpler daha ne dememi istersiniz.

Katilleri gördük de sadakatin elini bırakmadık….

Bunlar insanları tedirgin etse de yaşamın bir parçası olduğunu kabullenmemiz gerekir.

Hayatın gerçeklerini görmemezlikten gelirsek mücadele gücümüzü kaybederiz. Mücadele olmadan da  hayatta hiç bir şeyi başarma imkanına sahip olamayız.  Hayat bazen insana o kadar haksız  davranır ki   adeta bizlere sırtını dönerek işkence çektirir.  Birde hayatın acımasız yüzü var ki,  insanların mutluluğunu  elinden alarak çaresiz bırakır.

 Hani birde güven denen bir  kavram vardır.  Karşındaki insana inanmaktır. Bu inancın verdiği duygu ile hiç çekinmeden iç dünyanı anlatırsın.

İnsanın içinde oluşan  o yoğun duyguyu bir arkadaşın  ile paylaşmak  belki bir an insanı rahatlatır. Peki bu hisleri anlatmak için karşındaki insana ne kadar güven duyabilirsin?  Bunun sonunda hayal kırıklığı  ve aldatılmakta  olabilir. Bakmışsın insanın o güzel duygusunu kötüye kullanarak kendilerine çıkar sağlayabilirler. Bu çirkin  davranışın arkasında hem  aldatılmak hem de kandırılmak  vardır.

Çok güven duyduğun bir akrabanın  ve dostun yapmış olduğu ihanet insana hem acı verir, hem de  insanın ruhunda açmış olduğu  yara derin  iz  bırakır.  

Hayatın bu zalim yapısı insanı ne kadar isyan ettirse de hiç bir zaman dünyanın sonu  değildir.  
Başarmak veya  başarılı olmak tüm insanların tek amacı ve gayesidir. Çünkü insanların geleceği başarılı olmanın içinde saklıdır. Fakat tüm iyi çabalara  ve gayretlere rağmen bir türlü başarılı olamayan insanlar  vardır.

Her türlü  imkana sahip olmalarına rağmen insanların başarısız olması bir şeylerin yanlış gittiğinin göstergesidir. Eğer başarılı olmak isteniyorsa  bir hedefin veya amacın olmalıdır.  

Tabi burada öne çıkan bir gerçek var ki insanın başarısı birazda  kişisel yeteneklere bağlıdır.

İnsan olarak bazı alışkanlıklarımız var ki her şeye bir  bahane buluruz.  Başaramadığımız veya başarılı olamadığımız  her hangi bir şeyde hemen  bahanelerin arkasına saklanarak bir sebep gösteririz.

Bahane üretme alışkanlığımız  esasen bizleri başarısızlığa mahkum eden bir tutumdur. Bunun yanında başarısızlığın üzerini  örtmenin de  en kolay  yönü ve taktiği de  bahane üretmektir. Her insan  hayatın beli bir aşamasında başarısız olabilir. Buda bence normal bir durumdur. Eğer başarısızlık insanlarda   korku ve panik haline dönüşürse insan kendine olan güvenini tamamen kaybeder.

Halbuki başarısızlık gelip geçici bir durumdur. İnsan kendine olan inancını ve özgüvenini kazandığında yaptığın işlerde mutlaka başarı gelecektir.  Başarısız olmakta hiç bir zaman dünyanın sonunu getirmez. 
Her insan yaşam için  kendine göre çizdiği bir yol  vardır.

Bu yoldan geçerken de  düşüncelerini,  ifadelerini hayattan beklentilerini ve   isteklerini gerçekleştirmek için  insanoğlu sürekli bir çaba ve gayret  içerisindedir.  Bunları  yaparken de her zaman şansının yanında olmasını ister.

Huzurlu ve mutlu olmak  insanların en önemli hedeflerinden biridir. İnsanların hayattan bitmeyen istekleri gerçekleşmediğinde mutsuzluk kendini gösterir. Beklentiler ne kadar az olursa insan o kadar mutlu olur. Hayattan beklentilerin fazla olması insan üzerinde olumsuz bir baskı yapacağından ve isteklerin yerine  gelmediğinde   ise  mutlu olmayı engelleyen bir durum yaratılmış olur.

İnsanların hayattan  talep ettiği her hangi bir şeyin yerine gelmesi  bazen  uzun bir zamana ihtiyaç olduğu için burada öne çıkan en önemli etken  ise sabırlı olmaktır. İnsanların hayattan beklentileri her zaman gerçekleşmeyebilir.  Huzur ve mutluluk  yerini mutsuzluğa bırakabilir.

Bunlar yaşadığımız dünyada  olabilecek ve her insanında yaşayabileceği bir  durumdur.  

Bu olumsuz yaşamda   dünyanın sonu olmaz sanırım. 
İnsanlar güzel bir yaşam sürmek için  sürekli bir  yarış ve mücadele içerisindeler.  Buna pareler olarak ta hayat çalışanlara ve mücadele edenlere daha cömert davranıyor. Çalışan ve mücadele eden  insanların alın terini ve emeğini hayat  boşa çıkartmayarak  ödül olarak karşılığını mutla veriyor. Başarılı olmak ve başarmak mücadelenin ve çalışmanın bir bedelidir. Çalışmadan ve hiç bir emek vermeden hayattan bir şeyler istemek aç kalmak demektir.  Çalışırsan ancak hayat insanın karnını doyurur.

Önemli olan insanca yaşamanın bedeli olan, önce iş sahibi olmak,  daha sonra  insanın geçinebileceği ücretle çalışmak. Bu bu şartlara sahip olan bir insan hayattan istediğini aldı demektir. Yaşadığımız müddetçe insan olarak her zaman karşımıza mutlaka bir zorluk çıkacaktır.

Bazen hayat  kaybettirecek,  bazen kazandıracak, bazen sevinçli günümüz olacağı gibi, bazen de acı günlerimiz olacaktır.

Bazı insanların menfaatına uygun davranmadığın zaman, gerçek yüzünü görüyorsun…

Menfaatı olmayınca sevgisi ve dostluğu anında son buluyor…

Önce alkışlıyor, menfaat göremeyince düşmanlıklar sergilemeye başlıyor…

Sürekli saldırıyor, pireyi deve yapıyor, yapılan iyiliğe ve güzelliklere bile gözünü kapatıyor…

Bu davranış biçimi, çift kişilikli bir şahsiyet meselesidir…

Hiçbir özelliği ve fedakarlığı olmayan, kişiliksiz kişilerin hiçbir sözü olamaz…

Ter dökmeyen kişilerin dökeceği tek şey gözyaşıdır…

Samimiyet ve dürüstlük ilkesini kaybeden, hiçbir kriteri olmayan, tek kriteri menfaat ve kendi nefsinin istekleri olan kişilerin, kin ve hasede büründükleri açık bir şekilde gözükmektedir…

Münafıklık bir meslektir…

Aslında münafıklık, bir şahsiyet sorunudur…

Onların kalpleri vardır, onlarla kavramazlar; gözleri vardır, onlarla görmezler; kulakları vardır, onlarla işitmezler. İşte onlar hayvanlar gibidir; hatta daha da şaşkındırlar. İşte asıl gafiller onlardır.  (Araf:179)

Münafık, kişilik açısından kendisini diğerlerinden ayıran net ve derin şahsiyet çizgilerine sahiptir….

Münafıklar bir taraftan da maddî kazanç sağlamak için ahlâk dışı davranışlara başvururlar.

Kur'an'ın üzerinde durduğu bu karakter özellikleri ikiyüzlülük/çok yüzlülük, inanç noktasında kararsızlık (tezebzüb), korkaklık, yalancılık, kötülük ve bozgunculuğa eğilimlidir…

Münafıkların kalbi verimsiz toprak gibidir (A'raf, 7/58), menfaatlerine göre şekil alırlar, dönektirler (Nisâ, 4/141

Sözü olmayanların ve sürekli oturmayı tercih edenlerin yapacağı tek şey; dedikodu ve karalama kültürüdür…

Dünya o kadar acizi yetimizin sergilendiği bir alem olmuş ki, maalesef artık arkadaşlıktan tutunda evliliğe kadar her şey menfaatlerin üzerine kuruluyor.
Dostum, yârenim dediğiniz insanlardan çıkarlar araya girince ilk darbeyi yiyorsunuz.

Dünyada, herkesin işine yaradığın kadar iyisindir bu hayatta…

Ne güzel söylemiş Mehmet Akif Ersoy:
“Aldanma insanların samimiyetine, menfaatleri gelir her şeyden önce, vaad etmeseydi Allah cenneti, O’na bile etmezlerdi secde” Bu günkü köşe yazımızda son zamanlarda yaşanan ve insanların birbirine bakış açısını yansıtan bir konuyu ele alacağım.

Büyüklerim geçmiş dönemlerde yaşamış oldukları hayatı şöyle anlatırlar:

“Eskiden insan ilişkileri, sevgiler dostluklar, kardeşlikler bu günkü gibi değildir.

Eskiden, mahallerde herkes birbirini tanır, sokaklarda ise herkes birbiriyle iç içe olur, birbirini sever sayar korurdu.

Birinin bir ihtiyacı olduğunda hemen komşusu, eşi, dostu devreye girer imece usulü bir yardımlaşma ile konu halledilirdi.

Herkes birbirine daha saygılı, daha anlayışlı, daha sevgi doluydu. Arada tatlı sohbetler, muhabbetler olur, bir araya gelinir gülüp eğlenilirdi. Genel olarak daha mazlum bir ahlak hakimdi herkesin üzerinde.

Ama şu an maalesef; soğuk, çok mesafeli, birbiri hakkında genelde iyi düşünmeyen, art niyetli, sevgisiz, acıma duyguları körelmiş, birçok konuyu sadece maddiyat gözüyle değerlendiren bir ahlak gelişti insanlar üzerinde” diyerek geçmiş dönemle şuan ki dönemi kıyasladılar.

Herkes kolay yoldan nasıl para kazanırım düşüncesi içerisinde. Tüm bunları bir kenara bırakın insanlar birbirine selam verirken bile menfaati ve çıkarı ön planda tutar hale gelmişler.

Konuyu şöyle toparlayacak olursak insanlar hakkında şunları söyleyebilirim;
- İnsanların kalitesi düştü,
- Sevgi, dostluk, anlayış, merhamet ve acıma duyguları yok olma noktasına geldi, her şeyin başı menfaat ve çıkar oldu,
- Bencillik duygusu gelişti,
- İnsanlar arasında öfke, gerilim ve nefret duyguları tırmanışa geçti. Alttan alma, karşı tarafın kusurlarını örtme gibi ince ahlak gerektiren davranışlar yok olma tehlikesi ile karşı karşıya geldi,
- Günümüz insanları birbirine karşı önyargılı, sevgisiz, temkinli ve korkarak yaklaşıyor. Herkes bir diğerinin kendisine zarar vereceğinden çekinir hale geldi.
- Aile bağları zayıfladı. Kardeşler arasında eskiden olduğu gibi sevgi, koruma-kollama duyguları zayıfladı. Güzel huylu anne babaya karşı saygı sevgi duyma hissi zedelendi. Çıkara dayalı bakış açısı daha öne çıktı.
- Zora düşen insanın halinden anlama, hastaya şefkat merhamet gösterme, onu koruyup kollama, ihtiyaçlarını hissettirmeden temin etme inceliği neredeyse kayboldu.
- Dürüstlük anlayışı, yalan söylememek, sahtekârlık yapmadan doğrusu ne ise onu söylemek tarih oldu. Dürüst insan sayısı çok azaldı.
-Yolda giderken güzel bir ifadeyle yüzünüze gülümseyen, “hayırlı akşamlar” diyerek yanınızdan geçen bir insan hemen hemen kalmadı desek haksızlık etmemiş oluruz.
 

İnsanı bile bile, size en fazla güven duyduğu ve ihtiyaç hissettiği bir anda yarıyolda bırakmak zulümdür. İnsana yakışan bir davranış değildir.

Dostlukla, arkadaşlıkla, yakınlıkla, akrabalıkla hatta öz be öz kardeş olmakla bağdaşmaz

İnsan tabiatı gereği güvenmek ister.

İnanmak ister.

Bağlanmak ister.

İkna edicinin mahareti güçlüyse, ikna edilmesi, inandırılması en zor bilinen insanlara dahi nüfus etme kaabiliyeti varsa, bir şekilde muhatabını ikna eder. İkna edilen için, güven duyduğundan şüphe etmek çoğu kez sıralamanın sonlarında yer alan bir maddedir. 

Büyüklerimiz, insanoğlu çiğ süt emmiştir. Dünyada tam anlamıyla güvenebilecek insan sayısı her insan için bir elin parmaklarını geçmez diye  uyarılarda bulunsalar da, bir çok insan bu uyarıları dikkate almaz! 

Menfaatler, çıkarlar, yeni oluşumlar, olayların ortaya çıkardığı yeni durumlar, bazılarına göre altın tepsi içerisinde sunulan imkan ve teklifler, zihin çelicidir denmiştir. Halk arasında adam satma denen olayın bir başka adıdır, insanları yarı yolda bırakmak! İnsanları yarı yolda satanlar, yani yarı yolda bırakanlar için, satılmayacak, gözü boyanmayacak insan yoktur. İşin en garip ve tuhaf olan yanı ise, adam satanların vasıfları ve sıfatları bilindiği halde, toplum içerisinde izzeti ikram görmeye devam etmeleri ve kapılarda karşılanmalarıdır. 

En sevdiklerim dediklerini.

Uğruna ölürüm dediklerini.

Kendini uçurumdan at dese, yemin olsun gözümü kırpmadan atarım dediklerini.

Bize zamanın Leyla ile Mecnun’u derlerdi dediklerini.

Yarı yolda bırakanların, girdikleri yeni ortamlarda da, benzer kelamları edip, alkışlarla karşılanıp, adam en doğrusunu söylüyor arkadaş diye taraftar toplamalarına pes mi diyeceksiniz? Bu kadar da olmaz mı? Adam devir ne gerektiriyorsa onun gereğini yapıyor, helal olsun mu? 

İnsanları yarıyolda bırakmayanlara diyecek bir sözümüz yok mu? Sizi her ne olursa olsun yarı yolda bırakmayacak kaç dostunuz var desek, kaç isim sayabilirsiniz? 

Bir mi, iki mi? Üçten fazla mı? İnanın bir tane bile olsa, yarı yolda, darda, yolda-belde kalmazsınız. Çünkü, dürüst, temiz ve mert insan tuttuğu eli, bırakmaz. Hele o el dost dediği, arkadaş dediği, kardeşim dediği bir insana aitse. Beş parmağın beşi bir değil denmiştir. Öz kardeşlerin bile özellikle miras gibi, değişik ortaklıklar gibi konularda birbirlerini yarıyolda bıraktıkları, anlaşmaları hatta vasiyetleri bile paramparça ettikleri bilinen olaylardandır. Bütün bunların yanısıra, insanların insanları yarıyolda bırakmasına aracılık eden, laf taşıyan, aralara fitne fesat tohumları ekenler vardır.

Güvenleri, itimatları, yıkılmaz-sarsılmaz denilen ortaklıkları yerle yeksan eden fitnecilerin yaktıkları fesat ateşleri gün gelir, o ateşi yakanı da yakıp geçse de, yanan yandığıyla, kül olduğuyla, konuyu enine boyuna araştırmadan hüküm verdiğiyle kalır. Sebep olanların ise ne bu dünyası, ne öbür dünyası abad olur. Bir insanı yarıyolda bırakmak ve bu işi hiç beklenmediği, hiç ummadığı, hatta aklına dahi getirmediği bir anda yani bir gaflet anında gerçekleştirmek şok etkisi yapar. Güvendiğim dağlara karlar yağdı diye başlayan laflar arka arkaya dizilir böyle durumlarda. 

 Birilerine maddi, manevi destek verecekleri söyleyip, onlara ihtiyaç duyulduğu gün ortadan kaybolanlar, telefonlara çıkmayanlar, yok dedirtenler. Yol arkadaşlıklarını gemileri yaktım diye bitirenler. Gönül hikâyelerine, bıktım, sıkıldım, bunaldım mazeretleriyle son verenler. İnsanları yarı yolda bırakmayı alışkanlık haline getirip, oyuncak edenler, güvenilen, güven duyulan insana senin bu yaptığına ne derler diye sormayacak mıyız? Ya da kahredip, benden bulma, Allah’ından bul mu diyeceğiz? 

Gözünün içine baka baka, senin başına daha ne çoraplar öreceğim diye yüzüne gülüp, ardından kuyusunu kazdığınız insan, size toz kondurmuyor, her tarafta hakkınızda sizi öven, methden konuşmalar yapıyorsa, yarın, insan içine nasıl çıkacaksınız?

 Hz. Mevlana, insanları yarı yolda bırakanlar için bakın ne diyor, “Umut verip, güven aşılayıp da yarıyolda bıraktığın insanın gönül sadakasını her iki dünyada da veremezsin.”  

Çünkü verecek iyi niyetleri sınırlıdır ve bunu zamana  yayarlar artık kime denk gelirse o iyi niyetler…

Kötü ruhlu insanları hayatta tutan da her zaman kötü düşünce içerisinde oluşlarıdır, adeta kötülükten beslenirler, kalp kırmadıkları günleri sayılıdır, sizi sürekli eleştirip sizi manipülasyona uğrattılar ve her defasında sizi üzse de kırsa da öyle bir şekilde okları sizi geri çevirip mağduru oynar ve sizi de kötü ilan ederler.

İnsanlık varoluşundan bu yana eminim ki en kötü çağını yaşıyor, kirlenmiş ruhlar, insanlıktan uzaklaşmış bedenler, uyuşmuş beyinler ve henüz daha hiç kullanılmamış vicdanlar eşliğinde…

Ruhu kirlenmiş insanların vicdanları rahat olamaz. Vicdanı rahat olmayan insanın ayarı da tutmaz.

Kötülükten beslenen insanların sayısındaki artış git gide çoğalıyor, iyi niyetine sadık kalmış ve hâla vicdanı ile bu insanlara direnen insanlarında sayısı az kalmadı değil.

Hep incinsen de incitme düşüncesi ile hareket ettim taki bugüne kadar, öz saygımın da artık insanlar tarafında  hiçe sayıldığında tanıklık eder oldum hoş bu her zaman böyleyken artık sabırımın da sınırını kaldırmaya başladım. Çünkü iyi niyetin, saygının ve anlayışın su istimail edildiği günlerde kalbimizi kötü insanlardan korumaya başladık.

Eskiden de kötülükler ve kötü insanlar varken şimdiki insanlar maalesef çığrından çıkmış şekilde yaşamış oldu ve her gün bu da mı olur derken kısır döngü içine girdim toplum olarak.

Bu kadar kötü niyetli insanlara denk gelmek artık beni boğmaya başladı sizler içinde durum öyle değil mi? Oysaki yarına çıkacağımız günler sayılı iken kötülükler içinde de zor hayatımızı daha da zorlaşmaya başladık. Artık bir şekilde eski günlerimize dönmemizi iyi niyetle yaşayan insanlar ile bir arada olmayı diliyorum.

Ama dün, bir çuvalın içinde, dere yatağında cansız bir beden olarak bulduk onu Diyarbakır’da kayboldu, 19 gün sonra cansız bedeni bulundu.

Sadece Narin mi? Kaç çocuğumuzu böyle acımasızca toprağa verdik...

Bu ülkede Narin ilk değil, biliyoruz. Maalesef son da olmayacak.

Kaç çocuk kaçırıldı, kaç çocuk tecavüze uğradı, kaç çocuk canice katledildi.

Kim bilir daha kaç Narin var medyanın göremediği, duyulmayan çığlıklar arasında kaybolan.

Geçtiğimiz günlerde kamuoyunda çok gündem oldu.

Resmi rakamlara göre Türkiye’de her yıl 10 bin çocuk kayboluyor.

Yaşıyorlar mı?

Yaşamıyorlar mı?

Kim bilir hangi vicdansızların elinde…

Akıbetleri belirsiz.

Aileler çaresiz.

Peki biz ne yapıyoruz?

Her seferinde aynı acıyla baş başa kalıyoruz, ama ders çıkarmıyoruz. Olaylar gündem oluyor, birkaç gün öfke patlaması yaşıyoruz, sonra ne oluyor?

 Yine unutuyoruz.

Ta ki bir başka Narin’in acı haberi gelene kadar.

Çocuklarımızı koruyamıyoruz...

Bu toplumda, küçücük çocuklar tecavüz edilip öldürülürken, biz neyle meşgulüz?

Hangi bahanenin arkasına saklanacağız?

Kaç çocuk daha bu vahşete kurban gidecek?

Hangi vicdan, hangi ahlak, böyle bir suçu affedebilir?

Sekiz yaşındaki bir çocuğu nasıl hayattan koparırsınız?

Narin’i kaybettik, başka çocukları kaybetmeyelim. Ama ne yazık ki bu cümleyi her seferinde kuruyoruz ve her seferinde daha büyük bir acı yaşıyoruz.
Biz sadece kaybediyoruz, hem çocuklarımızı hem de vicdanımızı.
Kaçırılan, tecavüz edilen, öldürülen her çocukla birlikte insanlığımızı da kaybediyoruz.
Çocuklarımız, sapık zihniyetlerin kurbanı olmaya devam ederken biz ne yapıyoruz?

Hiçbir şey...
Bu satırları yazarken içimde bir öfke var.
Hep de olacak.
Çünkü biliyorum ki, bu vahşetler asla durmayacak.
Ama mutlaka durmalı! Bir çocuğun daha canı yanmamalı.
Daha fazla Narin gibi kaybetmek istemiyoruz. Artık yeter!

Devlet de bu konuda daha hassas olmalı…
Yukarıda dediğim gibi…
Narin ne ilk olacak ne de son…
Bu nedenle devlet, üzerine düşeni tam anlamıyla yapmalı…
Başka acılar yaşamak istemiyoruz artık.

Hayırlı Cumalar

İnsana saygıyla / Hayırlı Cumalar

Zafer Bayramımız Kutlu Olsun

Her yolun tek bir adrese çıktığı yanlızca bir takım elbisenin valizinde kaybolan seyyahlık Yaradanın sonsuz merhametinin şemsiyesi altında yürümenin emniyetindeyim

Ağlayıp duran huzurevlerine bakacak yüzüm yok, çocuklarda benim için fazlaca ihtiyar

Yazın son ayında uğurlarken bütün yaprakları

Ne yaza bir elveda ne de sonbahara hoş geldin borcum var

Saadetin evreninde dolaşıp duranları gölgeliyorum

Her sabahım bir diğer sabahı beklemekten geçerken

Akşamlarım her şeyin bittiğini müjdeliyor

Sanrısal bozukluğun mu bu denli emin olmakta

Süresi bitmiş mutlulukları sırtlarken banane demeyecek kadar gerçeğiyim rüyaların

Kabuslar bir deliye mal edilirken

Dünya uzayda bir yer bulmanın telaşında

Berbat ettiği gezegenden kaçarcasına

Güneş hiç bu kadar parıldamamıştı nisbet olsun diye tüm mahkumlara

Kaç ömür geçer bilinmez ceset bedenlere

Bir borcu ödercesine

Saplantısız savunma mekanizmalarıyla yaşayanlara

Tanıyorum çocukları çöp kutusuna atıp yarı yollarda kalanlara

Kaç iklim değişir bilemiyorum katil yolculara

Ay dolunayını giyinirken hep mi böyle güze görünür hilalin inceliğine

Yo hayır diyen bin kere inadı ile kök söktürenidir keçilere

Anne kucağını dillere destan düğün edenlere

Bilinmezdir kaderi kaza edenlere

Uyanamadığım bir sabah da herkes uykuda,

Bilemiyorum hangi neyden çıkıyor bu hicran dolu bakışın sesi, koyunları güden çoban misali herkes koşuştururken kaval yalnızca keçiye duyurmuyor sesini, ağlamak gözyaşı akıtmaksa eğer herkes ağlıyor,

Yürekten sızıysa neşe sarıyor

İnsana Saygıyla/ Hayırlı Cumalar

Mücadele hırs ve tamah üzere değil Yaradanın rızasına mahsar olma gayesi gütmeli, aksi durumunda dünyevi hayat için velhasıl yaşanan zaman diliminde günlük ihtiyaçları karşılamak gayesi ile sürdürürler, yani bu tiplerin yarınla ilgili bir problemi veya planı olmaz. Çevremizde bazı tipler nedense hiç sıkıntı görmemişiz, zalimlerin, imansızların baskısını maruz kalmamışız gibi üzerimizde baskı hegomanyası kurmaya gayret ediyorlar.

“Bencillik, göze takılmış ayna gibidir. O gözler nereye bakarsa baksın kendinden başka kimseyi görmez’’ ( Mevlana)

Modern çağda insanların yaşam tarzları da değişiyor. Fakat bazı insanların karakterleri, davranışları hatta huyları da değişiyor. Daha önceden tanıdığımız bazı insanların sonra bencilleşerek egoistleştiklerini görüyoruz. Bu tipler azda olsa aramızda ve çevremizde dolaşıyor. Aralarında yakınlarımız hatta akrabalarımızda vardır.

Bu egoistlerin çevrelerine pek zararları olmaz. Ama zararları sonradan kendilerine olur. Çünkü önceleri maddi yönleri zayıf olduğu için, çevrelerinde pek tanınmaz ve içine kapanık zararsız kişilerdir. Fakat daha sonra maddi yönden güçlenir ve itibar görmeye başlayınca: “ Ben ne idim ne oldum…” diyerek bencilleşir ve egoistleşir.

Artık onlar zenginleşir. İyi bir konuma ve makama gelirler, anılır ve itibar görmeye başlayınca havaya girer. Çevresine ve insanlara tepeden bakmaya başlar. Pek selam vermez hatta verilen selamı bile almazlar…

 Belirli bir süre sonra plak tersine döner. İnsanlar o tiplerden kaçar olur. Onlarla sohbet etmek bile istemezler ve yalnızlaşırlar.

Eski günleri arar hale gelirler. Ama giden o şatafatlı, saltanatlı günler artık geri gelmez.

Onun için bencilliğe ve egoistliğe kapılmayalım. Sıkıntılı Geçmişimizi unutmayalım, geleceğimizi iyi planlamalıyız. 

Dostlarımızı kaybetmek yerine yeni dostlar kazanmalıyız. Son günlerimizi samimi ve candan dostlarla geçirelim. Herkesi sevelim ki sevilelim.

Yorumumuzu, nasihat gibi bir sözle noktalayalım.

Bir insanın kalbinde ne kadar kibir varsa, aklında da o kadar noksanlık var demektir’’ (Hz. Ali)

Kibir; kişinin büyüklenme, tavrı ve eylemiyle, kişinin kendini üstün görmesi şekliyle, başkalarını aşağılayıcı davranışlarda bulunması haliyle dışa vurulan, tevazunun zıttı olan bir ahlaki çöküntü duygusu, davranış biçimi ve dışa vurum halidir.

Riyakarlık; ikiyüzlülük olup, insana bulunduğu zeminde ortamın şekline ve özelliğine göre davranış, söylem ve eylemde bukalemun gibi görüntü verdiren omurgasız olma halidir.

Her iki kavram; ne kültürümüzün ne ahlâk değerlerimizin ne inancımızın kabul ettiği, ne de insan ruhunun özüyle bağdaşmadığı, insan olan her bedenin ve ruhun şiddetle reddettiği kabul edilemez ruh, bedenin davranış ve sözle dışa yansıttığı, kişisel menfaat hastalıklarıdır. Ancak ne yazık ki; son yıllarda bu hastalık ve omurgasız insanlar giderek toplum içerisinde çoğalmakta, kültür, ahlâk ve inanç sahibi insanları derinden rahatsız etmektedir.

Maalesef büyüklenme, kendini üstün görme, gurur ve ikiyüzlü olma halinde olanlar; kendisinin herşeyin sahibi olduğunu, ondan daha iyisinin olmadığını zannederler. Bu nedenle insanlara tepeden bakarlar, kendilerini fildişi kulelere kapatırlar. Etraflarından habersiz kendi kurdukları dünyalarında yaşarlar. Diğer insanlara aşağılayıcı, madden ve manen ezen, dünyanın kendi etraflarında döndüğünü zanneden, onlar olmazsa diğer insanların hiç olduğunu düşünen hatta düşünmeyle kalmazlar tavır ve eylemleri ile ortaya koymaya çalışırlar. İşte onlar bilmez ki; kibirli riyakarlar, insanlar için hiçbir değer taşımaz.

Öyle bir süreç yaşıyoruz ki, maddiyatı, mevki, makamı vb. elde eden birçok insan her geçen gün daha da azgın, hırs, ego, bencil bir hal ile kendini daha üstlerde görüyor, insanlara hakir gözle bakıyor, sen kim oluyorsun? sen ne anlarsın? sen mi becereceksin? gibi birçok anlam yüklenecek davranışlara imza atıyorlar. Kendileri herşeyi bilen, herşeyden anlayan ukala bir tavır içinde olup karşısındakileri ezme derdinde, gayretinde oluyorlar.

Aslında bu insanlar kompleks sahibi aşağılık duygusuna kapılmış, toplumda zamanında yer edinememiş, kendini ezik hissetmiş kişilerdir ki, para makam gibi alanları bir şekilde elde edince yaşadığı bu ruhsal travmaları elde ettiği güç ile giderme derdine düşen kişilik bozukluğu yaşayan bireylerdir.

Kibirli insanlar, sanki alçak dağları onlar yaratmış gibi hareket ederler ancak var olan mevkileri, makamların geçici olduğunu unuturlar veya hiç oralardan inmeyeceklermiş gibi sanki doğuştan onlara verildiğini bir hak olduğunu zannederler. Halbuki zaman öyle hızlı geçiyorki, oralardan tepe takkat olup iniyorlar ve iki gün sonra oraları bırakıp halkın içine girdiklerinde gerçeklerle yüzleşiyorlar. İşte o zaman etraflarında kimse bulamaz, yalnızlığa mahkum olurlar. Birçoğu durumun farkına varırlar ama iş işten geçmiştir. Bu sefer içine girdikleri insanlar onları adam yerine koymaz, insan muamelesi yapmaz, ister istemez yalnızlaştırılırlar. Öyle zaman gelir ki, insan içine çıkamaz hale gelirler. Kendini herşeyin sahibi gören bu zevat, artık zavallı gördükleri insanlar karşısında zavallı duruma düşerler. Sonuçta, ne ekersen onu biçmiş olursun. Allah hiçbir kimse bu hallere düşürmesin.

Asıl tehlikeli olanlar ise riyakarlığı yaşamının, karakterinin parçası haline getirenlerdir. Çünkü onların kişiliği, kimliği ve duruşu yoktur. Duruma, ortama, her hale karşı şekil alırlar. Bukalemun misali şekilden şekile, huydan huya, renkten renge girerler. Yüzüne başka, arkandan başka hareket eder ve konuşurlar. Yüzleştiğinde; ya inkarcı olurlar ya da hiçbir şey olmamış gibi yüzsüzce davranışlar sergilerler. Arlanmaz, utanmaz, hiçbir şey üzerine almaz; tek dertleri işleri karşıya geçsin, menfaatleri yerini bulsun, nasıl olursa olsun. Yalakalıkta üzerlerine yoktur. Elde etmek istedikleri şeyler için her yolu kullanırlar, herşeyi mubah görürler. Maalesef üzücü olan bu omurgasız tiplerin günden güne sayılarının artar olmasıdır. Toplum düzen, nizam, huzur ve mutluluğu için en büyük tehdittirler. Çünkü bozguncu, nifakçı, mikser gibi karıştırıcıdırlar, aile ve toplum yapısının yozlaşasıda en büyük etkenlerdendirler. Kişisel ve toplumsal yozlaşmanın en önemli parçasıdırlar.

Maalesef son dönemde kibirli, ukala, kendini beğenmiş, bencil, insanlara tepeden bakan, sırça köşklerde oturup insanların halinden anlamayan hatta anlamak istemeyen, ikiyüzlü, sahte kişilikli, sinsi, fırsatçı, fesat, düzenbaz, vasıfsız, kıskanç ve başarısızlıklardan beslenen hasta ruhlu insanlar; toplumun ve devletin, ahlâk ve kültürünü kurt gibi kemirmeye devam ediyor. Bu nedenle devlet kurumları ve toplum bünyesinin bu kurtçuklardan ve larvalarından temizlenmesi elzemdir. Aileden başlamak kaydıyla eğitim sistemi ve düzeni içerisinde insan kalitesini artırmak, millet birliğini, devlet kimliğini güçlü kılmak; insanların birbirinin yüzüne sevgi, kardeşlik, birlik duygularıyla bakabilme ruhunu, şuurunu, ahlakını kazandırma hepimizin görevi olmalıdır. Ancak bu şekilde bireysel ve toplumsal çürümüşlükten kurtulabiliriz.

Neticede her bir insan yaptığı işlerden, eylemler ve söylemlerinden ötürü eleştirilebilir, tartışılabilir. Ancak öyle bir insan olmak lazım ki; asla ve asla kişiliğimizi tartıştırmamalı. Kişiliğimizle, kimliğimizle, duruşumuzla kendimizi topluma göstermeli ve arkasından kaliteli insan olarak anılmalı. İşte o zaman kaliteli bireyler ve kaliteli toplum haline gelebiliriz.

Kişiliğim oturdu evet ben dürüstüm diyebilmesi için insanlar verdikleri sözlerin ehemmiyetini bilmelidirler.

Verdiği sözün arkasında durabilmek  erdemliliktir.

Gün gelmeyecek gibi düşünerek bol söz verir de, sözlerimizin ardında duramazsak zamanı gelince, verilen sözün yerine getirme sorumluluğunun ağırlığının sonucunda elimiz ayağımıza dolaşmaya başlar.

Verdiğim sözün vadesi gelmez düşüncesiyle sarf etmiştim demek beyhudedir. Sayılı günler gelmez gibi görünür lakin kısa zaman sonra bakmışız vakit gelmiş.

Vadesi kapımızı çalmış.

Sözünün eri olmak kadar insanı yücelten değer yoktur. Bunun akside insanı toplumun nezdinde düşürür.

Söz verirken iyi hesap etmeliyiz. Gün gelmez zannedersek bir de bakmışız göz açıp kapayıncaya kadar vadesi geldi   sözümün ne yapayım şimdi diye söyleniriz.

Günümüz insanları o kadar pişkin ki verdiği sözün arkasında bırakın durmayı, hatırlattığınız zaman çılgına dönüyorlar.

Sanki suçlu hatırlatmak zorunda kalan kişi gibi tavırlar alınır oldu.  Mertçe çıkıp sözümün arkasında  duramadım dese aslında daha muteber olacak gel gör ki sanki suçlu kendisi değil.

Hırsın gözü kördür. Sözünde duramayan kişilerin düştüğü acınası konuma düşmek ne kadar zordur.

İşte böyle insanların sözünde duramayan, alemi bilmez, kendini bilgili olarak gören o küçük kişiler ne kadar iticidirler. Ne kadar malayani konuşur bir de fark etseler.

Böyle bir dünyada sözünde durmayan kişilerin yekun teşkil ettiği alemde temiz, duru, pak kalabilmek er kişilerin özellikleridir.

İnsanların yüceliğinin ölçütü verdiği sözlerin arkasında durmasıdır.

Çıkarları varsa görünüşte sağlam konuşurlar, gerçekte niyetleri bozuk olduğundan dışı sağlamdır bunların, içi koftur, niyetleri bozuktur.

Böyle aldatmaya yönelik sözleri sağlam gibi verirler. Bu tür dolap çevirenler bir kez gelebilir gelecekleri yere, ikinci kez oranın veya söz verdiği işinin hitamını ömrü boyunca göremez. Makamından  aşağıya düşüncede hiç kimsecikler merhaba demez. Sözünün arkasında durmayanlar mutlu mudurlar?

Mutluluk onları sıkar. Mengene gibi sıkar hayatın tüm ağırlığı onları ne zaman sıkar, vicdanıyla baş başa kaldıklarında.

Bunların genel özellikleri iş başarmak yerine; sanki dünyayı taşır gibi gürültü vaveyla homurtu alırda yürür, aslında olumlu hiç icraat yoktur.

Sözünde durmayan kişilere ne kadar zavallı olduklarını hatırlatmak bile fayda etmez. Desiseden işinin ne olduğunu şaşırır, onun için varsa yoksa hak hukuk tanımadan kendi yerini elinde tutabilmektir. Korku hakimdir hayatında çünkü niyeti bozuktur.

Temiz kokudan rahatsız olan kişi gibi doğruluğu görünce bayılır. Ne zaman avenesiyle birlikte olursa serinler.

Yaradılışı ve ahlaki kurallardan  uzak olduğundan ruh dünyası simsiyahtır bunların.

Sözünde durmak ise tüm vasıflarınla berrak su gibidir.

Bulanık kişilerin zararlarından bu insanlar çok çekti. Aslında çekenler vaatlerinde duramayanlardır.  İnsanlara verdiğiniz sözde durmayacağınızı ilan etmekten korkan çok bu dünyada.

Lakin mutsuzluğu, mutluluk bilirler. Küçüldükçe, büyüdük zannederler. Değerleri düştükçe, değerimiz yükseldi zannederler.

Zavallı olmak kolaydır.

Öyle bir zaman gelir ki O gün birlikte çektirdiğin fotoğraf karesinde, keşke olmasaydım dersin o Konuşmaya değer insanlarla konuşmazsan insanları, konuşmaya değmez insanlarla konuşursan kelimeleri yitirirsin. Sen öyle biri ol ki, ne insanları, ne de kelimeleri yitir. Bazı insanlar dua gibidir. Görünmez ama dokunur sana, duyulmaz ama bırakmaz seni.

Her Balon Sönmeye Mahkum.

İlk söz hayat bana  hiçbir olguyu görünen üzerinden değerlendirmemeyi öğretti, kötülük hariç. Güzel davrananlara taşıyanlar iyilik yapanlara daha güzel karşılık, de fazlası var. Onların yüzlerine ne bir toz bulaşır ne de bir horluk.

Yüce Yaradanın kaleminden dökülmüş bu kelamlar... İçimiz her neresiyse, titreyebilen bir yer.

İnsan işte: sonsuz bir uçurumun üzerinde durmaktadır da bilmez onun üzerinde durduğunu hayat, kendiliğinden ne iyi ne kötü, ona iyiliği, kötülüğü katan sizsiniz.

 Ahlakın özü çok basit: insanlara birer insan gibi davranmak. Bu arada adil olan, iyi olana öncelikli. Kanaat başka, doğru bambaşka. Bilgin başka, bilge bambaşka.

Yanlış, yanlışla düzeltilir mi ?

Ancak bilmiyor bildiğini ve bu yüzden inanıyor bilmediğine inanıyorsun diye öyle olmasa inanmıyorsun diye öyle olmaması gerekmiyor gerçeğin.

İçeriği olmayan düşünceler boş, kavramları olmayan görüler kördür.

Hiç doğmamış gibiyiz.

Hiç ölmeyecek gibi.

Vakit başka, süre daha başka, zaman ise bambaşka. Bırak aynı şeyi görmeyi, aynı şeye bile bakmıyoruz. Ömür biter ama hayat tamamlanmaz. Varoluş tamamlanamazlık. İnsanın sayılıdır günleri daima, Yaptıkları hep rüzgâr gibidir, yapraklar gibidir insan soyu. Bir yandan rüzgâr bakarsın onları döker yere, bir yandan bakarsın bahar gelir. Bir ağacın tek tek yiten yaprakları gibiyiz, hangimiz önce düşecek belli değil ama hepimiz döküleceğiz.

Ölümdür eli kulağında olan.

Ölüm geride kalanlar için geride kalanlara keder miras kalır, elem bırakır ölenler hayatta kalanlara ölümden korkmayan ölümü bilmeyendir.

Görünen o ki varoluş, mumun ışığı gibiymiş, ışığının yanması ile ışığının sönmesi aynı şeymiş.

Sevgi göstermek başka, sevgi görmek bambaşka.

Kaybetmek başka, yitirmek bambaşka.

Biri gözden, diğeri gönülden gider sanki. Gerçeklerden vazgeçtiğimizde hakikatlerden de

feragat etme.

İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil,kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demek. Semeresiz iyi niyet değersizdir. Alışkın değilsin diye yanlış olması gerekmiyor...

Kim ki çehresi ışıldamıyorsa olamaz asla bir yıldız. Soru şu: İnsanlar arasındaki asli düşmanlığa delalet eden ilk şey haset midir, yoksa riya mı?

İç dünyamız çok dinamik; Çelişik, karşıt, kayıtsız, tutarsız, deişgen his, düşünce ve edimlerle dolu. Ama hepsi de bizim, hepsi de içimiz, erdemlerimiz içimizdedir. Onları dışımızda icra ederiz. Bu yüzden lafa değil işe bakılır, vasatlık mecburidir. Onu düzeltmeye çalışmamak gerekir. Çünkü, cezalandırılmıştır. En sert olarak da kendi zavallılığını bilmemesi ve kendi zati yasası yüzünden bunu bilemeyecek olmasıyla cezalandırılmıştır.

Neyi yaptığımız ne olduğumuzla ilgilidir, gerekli başka, zorunlu bambaşka. Bilmek başka, anlatabilmek bambaşka.

Ben böyle düşünüyorum demekle olmuyor. Akıl yürütme yetisinin hatalı kullanımıdır .Boş, asılsız, temelsiz. Bu bağlamda keyfiyet başka keyfilik bambaşka.

Nefret Söylemi, düşünme ve ifade etme özgürlüğü mü?

Yoksa ilkel bir dürtünün dışa vurumu mu?

İçimizdeki aydınlık ve karanlığın hangisini beslersek o büyüyor. İkisi de içimizde. Hangisini beslediğimiz önemli...

Kalbimizde Allah'ın nuru vardır, onun adı da vicdandır. Vicdansız olunca, orada bir boşluk mu oluyor?

Yoksa nefretle mi dolu orası da vicdan sığmıyor?

Vicdan kaskatı olunca neyin üzerine inşa ediyorsun dini ?"

Neler yapıp ettiğini seninle birlikte bilen, mahremini gören, iç şahit Gözleri hep açık.

Asla uyumayandır vicdan, bilinmese de haddizatında mevcut kalandır vicdan, işaret edene bakmaktan işaret edileni göremez olduk.

Hiçbir şey gözyaşı kadar çabuk kurumaz. .Gerçi ne kadar sinsi bir söz, canımızın sıkılması başka, içimizin daralması bambaşka..

Uyanma umudumuz olmasa, uyumazdık. Yıkmak kolay ve çabucak, yapmak çok zor. Yeniden yapmak çok daha zor. Yapmak zorunda olmak başka, yapmamayı tercih etmek bambaşka. Hatta olanaksız. Neyi yıktığına dikkat etmeli insan.

Küçük düşünecek kadar büyümek.

Güven esas.

 Yok ise, her şey boş. Mesele çürük elmalar değil, elmaları neyin çürüttüğüdür.

Eski başka, eskimiş bambaşka, Birini saklar, diğerini atarsın atmalısın hatta.

Bir insanın sana neler verebileceği değil, senin için nelerden vazgeçeceği önemli.

Kalp kırılınca içinden hayaller dökülür, tahrip edenin, inşa etme mükellefiyet ve mesuliyeti daha büyüktür.

Çirkin parçalar güzel bir bütün oluşturabilir mi?..

Bazen düşünüyorum da dünyayı değiştirmek için sarsılmaz bir istekle çalışmak mı mutlu eder bizi yoksa konforun sakin sularında kulaç atmak mı?

Bir şeye sahip olmak değil, layık olmak önemli. Uçtuğunu düşünmek ile uçmak arasında devasa bir fark var.

Yolunu bilmeyen için yol fark etmez.

Her yol yanlış, her yol doğrudur, hepsi yoldur ve hiçbiri yol değildir.

Yolda olmak başka, yolculuk bambaşka....

Yaşadığımız şehrin her yerinde; ilçeler, beldeler ve dahi köylerde muhtarlar.
Son kozlarını oynama, vatandaşı etkileme yöntemlerini, son atımlık kurşun misali, ve yine halk ne verdiyse Allah ne verdiyse kemiksiz sallayan adayları görüyorum.

Daha önce de uyardığım, aman o hataya düşmeyin dediğim sallama vaatler, bunun yanında çirkinleşen söylemler, daha da ileri gidelim farklı oyunlar peydahlamak Türk siyasetine gölge düşürüyor.
Makam hırsı olanla hizmet aşkı olan işte tam da burada ayrılıyor.
Nasıl mı, hemen izah edelim!
Türk siyasetinde son dönemeç:
Hizmet mi, Makam hırsı mı?
Türkiye'nin siyasi atmosferi, yaşadığımız zamanda olduğu gibi seçim dönemlerinin son günlerinde çekişmenin ve iddianın çirkin bir hal alabiliyor.
Son viraj diye tabir edeceğimiz süreçte adaylar ve partiler genellikle son vaatlerini, hatta bir miting anında, bir televizyon programında o an aklına gelmiş projelerle popüler görünmeye, etkileme sanatını icra etmeye çalışırlar.
Bu süreç, yerel yönetimlerden ulusal düzeye kadar her yerde, ilçelerde, beldelerde ve köylerde yaşanan bir gerçek olarak karşımıza çıkıyor.
Sayılarının bir hayli bir fazla olduğu gerçeğini hatırlayacak olursak özellikle muhtar adayları bile, toplumu etkileyebilmek adına çeşitli yöntemlere başvurabiliyorlar.
Son kozlarını oynayan adaylar, adeta son atımlık kurşunları gibi, halkın önüne ne varsa, ne vaat edilebilirse sunmaya çalışıyorlar.
Ancak bu süreç, sıkça vadedilen ancak yerine getirilmesi mümkün olmayan vaatlerle dolup taşıyor. Aynı zamanda, rakiplere yönelik çirkin söylemler ve farklı manipülatif taktikler, Türk siyasetine gölge düşürmekle kalmayıp Elazığ gibi Anadolu şehirlerinde uzun süre kapanmaz yaralar açabiliyor.
Bu durum, makam hırsı ile hizmet aşkı arasındaki ayrımı net bir şekilde ortaya koyuyor.
Türk siyaset tarihinde, makam hırsından ziyade hizmet etmeyi amaç edinmiş birçok önemli figür bulunmaktadır. Süleyman Demirel, Turgut Özal, Alparslan Türkeş ömrünü siyasete vakfetmiş siyasetçiler, bu anlamda örnek alınabilecek kişiliklerdir. Onların hayatları ve sözleri, siyasette hizmet aşkının nasıl bir etki oluşturabileceğinin canlı kanıtlarıdır.
Ayrıca, yerel yönetimlerde başarılı olmuş belediye başkanları da, topluma hizmet etme yolunda izlenebilecek modeller sunarlar.
Seçimler, siyasi adaylar için bir yarıştır; ancak bu yarışın sonucunda asıl kazananın toplum olması gerektiği asla unutulmamalıdır.
Adaylar ve partiler, halkın güvenini kazanmak için vaatlerde bulunurken, bu vaatlerin gerçekçi ve uygulanabilir olması önem taşır.
Siyasetçilerin amacı, makam elde etmekten ziyade, topluma hizmet etmek ve yaşam kalitesini yükseltmek olmalıdır.
Hülasa kıymetli sevgili dostlar ve sayın siyasetçiler;
Türk siyasetinde son kozlarını oynayanların, halkın ihtiyaç ve beklentilerini dikkate alan, gerçekçi ve uygulanabilir projelerle sahneye çıkmaları önemlidir. Siyaset, hizmet etme sanatıdır ve bu sanatın en güzel örnekleri, halka hizmet etme aşkı ile hareket edenler tarafından sergilenir.
Seçim dönemlerinde ortaya çıkan çekişmeler ve çirkin söylemler, bu asıl amacın gölgesinde kalmamalıdır.

Mahyaların kurulmasındaki usul şöyledir; “Hoş geldin” veya “Merhaba” terkipleri ramazanın yarısına kadar sürer son on beş gün ise veda içerikleri işlenirdi. Her ramazan ayının son gecesi bir kayık resmetme âdeti ise “artık ramazan gidiyor” anlamına gelmekteydi. Mahyacıların oldukça zengin muhtevaya sahip mahya defterleri vardır. Ramazan boyunca yazılacak terkipler ve şekiller bu defterlerde biriktirilirdi.

XVI. yüzyılın sonlarına doğru İstanbul’da yaşayan S. Schweigger mahya anısını şöyle aktarır; “Bu ayda iki minare arasına bir ip gerilir. Buna bağlanan diğer iplere kandiller asılır ve böylece hilal doğmuş gibi bir görüntü yansıtılır. Bu şekilde asılan iki yüzden fazla kandille görkemli görüntüler oluşturulur.”

Onbir aydır gideli bizde çekerdik hicran

Merhaba etti bizimle yine Şehr-i Ramazan.

                                                          Bahti(1590-1671)

1588 yılında III. Murad’ın bir tezkire-i hümâyunla mevlid kandilinde Regaib ve Berat gecelerinde olduğu gibi minarelerin kandillerle donatılmasını emretmesi, esasen mûtat olan mübarek gecelerde kandil yakma geleneğine mevlid gecesinin de eklenmesi ve bu geleneğe resmiyet kazandırılmıştır. II. Selim’in mübarek gecelerde camilerin kandillerle süslenip aydınlatılmasını istemesi ve III. Murad’ın anılan tezkiresi Schweigger’in çizimiyle birlikte ele alındığında cami ve minareleri kandillerle donatmanın mahya şeklinde de olabileceği ihtimali akla gelmektedir. Buna göre I. Ahmed zamanında (1603-1617) minareler arasına ilk mahyayı kurduğu rivayet edilen Fâtih Camii müezzinlerinden Hattat Hâfız Ahmed Kefevî’den önce de belki basit bir mahya geleneğinin mevcudiyeti ve minareleri bu iş için uygun olan Sultan Ahmed Camii’ne ibadete açıldığı ilk günlerden beri mahya kurulduğunu söyleyebiliriz.

Donanıp cümle kandil-i menar-ü mescid

Meş’al-efruz-ı meram oldu umumen İslam.

                                             Enderunlu Vasıf

Mahyacılık, Osmanlı’da kabiliyet isteyen bir meslektir. Mahyacılar yılın 11 ayı ramazan için hazırlık yapar ve zaman zaman kendi aralarında yeni motifler bulabilme rekabetine girerlerdi. Mahyacı olabilmek için adaylar imtihana girerlerdi. On bir aylık boşlukta mahyacılardan çırak yetiştirmeleri beklenirdi. Osmanlı’da camilerde bir mahyacı odası bulunur ve bu odada mahyacının mesleki malzemeleri kalırdı. Mahyacılar yatsı namazından evvel işe başlayarak cemaatin namaz sonrasında mahyaları görebilmelerini sağlardı. Ramazan ayının halka ilan edilmesinde de mahyalardan faydalanılmıştır. Hilalin görülmesinin hemen akabinde mahyacılar ve müezzinler haberdar edilerek mahya ve kandillerin yakılması istenirdi. Cami minarelerinde mahya ve kandillerin görülmesiyle ahali ramazanın geldiğini anlardı.

Gönderdi Hüda çün bizi mihman ramazanı

Hoş tutmağa niyyet edelim biz dahi anı.

                                                          Zati(1477-1546)

Elektrik teknolojisinin gelişmesi mahya geleneğinin değişim ve dönüşüm süreçlerini hızlandırmıştır. Geleneğin en temel maddesi olan kandiller yerini elektrikli ampullere taşımıştır. Elektriğin geleneğe katılımıyla bu alanda usta yetiştirme ihtiyacını ortadan kaldırmıştır. Mahyaların iyi bir görüntü vermesi ve çevre şartlarından olumsuz etkilenmemesi için oldukça çetin uğraşlara ihtiyaç kalmamıştır. Sonuç itibariyle mahya geleneği, elektronikleşme sürecine girerek güncellenmiş ve günümüze ulaşabilmiştir.

Sağlıcakla kalın…

3 ay sonra internet arama motorlarında; sosyal medya da girdiğiniz ücretli reklamlarınız çıkmayacak, İnternet Medyası'nda ki haberleriniz çıkacak. Astığınız afişleriniz nisan ayında olmayacak, internet medyasında vermiş olduğunuz demeçleriniz kalacak. Bilginiz olsun… İnternet ve basının gücü bu kadar aşikâr iken bu kadar sağır ve kör olmak ise nasıl bir iş bilmezliktir.

İddialı adaylar ve partilerde ki özgüveni hadi anlıyoruz ama diğerleri neden bu kadar kendilerini gizlemeye hevesli anlamak mümkün değil...  CHP, SAADET, İYİ, DEVA gibi partilerin temsilcileri seçim kampanyasını sadece billboard ya da kafalarına göre istedikleri duvarlara astıkları afişler olarak mı görüyor acaba… Şehirde sadece kendi yandaşlarınızdan başka karşılığınız zaten yok, bu neyin havasıdır.

CHP Milletvekili Sayın Gürsel Erol’un Ali Özcan çıkışının gereksiz ve sadece rüzgar olması, Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu’nun koltuk yarışında geleneksellerin safında durması, Genel Seçimlerden sonra Elazığ’a doğru düzgün uğramaması, Elazığ üstünde ki rüzgar siyasetini de unutturdu. Çiçeği burnunda İl Başkanını, Belediye Başkan adayı yaptı ve gitti… 

Hele ki Elazığ’da arkasına aldığı güç (Genel seçimlerde aldığı oy ile sabit) şehir üzerinde yapıcı bir rol olmasına muktedirdi.  Postane Meydanı’nda emekli amcalarımızdan oluşan bedava dinleyicilerinin yanına eklediği kendi yandaşlarıyla, yaptığı dolgu sayesinde Elazığ’da seçim kampanyası yürütüyor sanki ?  Coşkun Beye kapı kapı seçmen gezdireceğine, şehirde ki ekabir takımını ziyaret edip, rakip partilere götürerek tribünlere oynamaya devam ediyor. Coşkun Bey ve teşkilatınızı bu kadar yormayın, onlar bu kadar çalışmaya dayanamaz Sayın Vekilim… Sen yokken arada sırada görünüp kayboluyorlar. 2 gün sonra gideceksiniz yine yatışa devam edecekler nasılsa!

Gürsel Erol’un bu kadar çalışması ya da çalışmaması normal aslında, bu yarış onun değil sonuçta. Oysa ki Genel Seçimlerde nasıl bir propaganda ve tanıtım yaptığını hepimiz gördük. Demek ki adayına güvenmiyor, adayı da kazanmayacağını biliyor, o yüzden boş masraf yapmayalım modundalar demek ki...

Saadet Partisi’nin adayı ise ünvanların efendisi; İl Başkanı, Milletvekili Adayı, Belediye Başkan Adayı, İş Adamı, Yılın Mucidi, Yüksek Elektrik ve Elektronik Mühendisi ve bizim bilmediğimiz daha onca ünvana sahip Sayın Abdullah Akın. Bu kadar ünvandan sonra müstakbel namzetimize bir şey demek ne mümkün, her şeyin en doğrusunu bilir zat-ı şahaneleri…  1 yıl önce Millet İttifakı saflarında girdiği seçimde, mensubu olduğu partinin logosunu kullanmaya dahi tenezzül etmeyen Akın, bugünde bu partilerin değil, şahısların seçimi diyerek oy devşirmenin peşinde koşuyor. Bu siyasi ve politik duruşsuzluğun seçmende nasıl bir güven kaybına sebebiyet verebileceğinin hesabını yapamayan Yüksek Elektrik ve Elektronik Mühendisi, ünvanların efendisi Akın, 90’lı yılların siyaset dâhileriyle seçim kazanmaya çalışıyor. Kendisine başarılar diliyoruz… Gelecek ve Deva Partisi adayları CHP logosunun yanında kendi logosunu kullanmalarına rağmen, Sayın Akın kullanmayarak bu şehirde ki muhafazakâr seçmeni hayal kırıklığına uğratmıştır. Partisinin logosunu koymadan girdiği vekil seçimlerinin görsellerini Google’de aratmanız yeterli. Dediğim gibi 2 ay sonra her şeyiniz İnternet Medyası’nda kayıtlı kalıyor.

Demokrasi, toplumun kendisiyle ilgili kararlara katılım sürecidir. Temsili demokrasinin küresel krizinden çıkış ancak katılımcı siyaset ile olabilir. Toplumun özellikle sessiz çoğunluğunun siyasete ve siyasetçiye yönelik güvensizliği katılımın önündeki en büyük engeldir. Bu güven bunalımından kurutulup aktif olup toplum bilinci ile siyasete müdahil olmak kaliteli bir demokrasinin sorun çözme kapasitesini de artıracaktır. Helalleşme tartışmaları ve ittifak arayışları toplumun siyasete yönelik umudunu güçlendirip beklentisini artırabilir mi ?

Yine meşhur ifadeyle “yetmez ama evet”.

Bu durumda neden sorusundan ziyade nasıl sorusuna odaklanmamız lazım.

Nasıl bir helalleşme sorusu, kiminle, hangi konularda, ne sonuç elde etmek için sorularını beraberinde getirir.

İster iktidar ister muhalefet tarafından gündemleştirilsin helalleşmenin toplumsal psikolojik zemini ile hukuk boyutunu karıştırmadan tartışmalıyız. Sonu yüzleşme, empati geliştirme, birbirimizi affetme ve toplumsal barışı tesis etmeye gitmeyen “helalleşme” halının altına süpürme ve üstünü örtmeye hizmet eder.

İttifak arayışlarında da iktidar için başka muhalefet için başka bir tutum sergilemek bizi ilkesel etik politikadan uzaklaştırır. İttifaklara yüklenen anlam partilerin buluşmasından öte toplumsal buluşma ise hesap ve planlamayı bu eksende yapmaya mecburuz. Siyasi partiler toplumun siyasete katılımını kolaylaştırıp güçlendirdiği ölçüde değerlidir. Tersine toplumu kamplaşma ve pasifize etme kısır döngüsüne mahkûm eden parti kültürümüz yeniden sorgulanmalıdır. Toplumu gerilimle motive etmek ya da siyasetin dışına itmek alışkanlık haline dönüşmüş. Bu sarmaldan çıkış için cesur liderlik, ezber bozan söylemler ve parti içi statükolara teslim olmamak gerekir. Sanki toplumu partiler tarafından parsellenmiş bir alan gibi görme tercihi yanıltıcı hatta şok edici hayal kırıklığına sebep olabilir.

Parti tabanlarının korkuları yenmede profesyonel siyasetçilerden çok ilerde olduğu bir toplumsal psikoloji ile karşı karşıyayız.

Önyargı ve korkulara teslim olmuş bir siyasal alan için özeleştiri verme ve toplumsal buluşmalar hayati öneme sahiptir. Samimiyet içermeyen propagandif söylemler ile koltuk pazarlığını çağrıştıran ittifak hesapları, toplumun siyasete güven ve katılımını artırmaz.

Türkiye siyasetinde dil ve tarza tepkili kesimleri siyasete katacak her girişim kritik işlev görecektir. Sessiz çoğunluğa hitap ve onlarla ilişki en zor helalleşme ve ittifak stratejisidir. Zora talip olmayan siyasetçiler kolay seçim sınavlarını bile geçemez.

Siyasetin ülkeyi demokratikleştirmesinin ön adımı partilerin toplumsallaşmasıdır.

 Belli bir kesime yada dar gruba hapsolmuş   politika yapma hevesimiz geniş kesimlere heyecan vermediği gibi onları gün geçtikçe irrite ediyor politikadan soğutuyor. Bu doğal elenme ve uzaklaşmayı durduracak her çıkış radikal sonuçlar doğurabilir.

Özellikle siyasetteki sıradanlaşmış çürümeye karşı somut sonuç doğuracak irade beyanları en az kimliklerle ilgili helalleşme kadar önemlidir.

Siyasette daralma ve içe kapanma ile yozlaşma ilişkisi asla göz ardı edilmemelidir. Siyasi kirlenme kaçınılmaz olarak haksız kazanç ve çıkar gruplarının vesayetini, siyaseti kuşatmasını beraberinde getiriyor. Bu nedenle yeni bir sayfa açmak için arınma, ayıklanma kaçınılmaz görünüyor. Helalleşme ve ittifak arayışlarında sonuç doğuracak mesafe almanın ön koşulu temiz siyaset teminatı olarak görülecek kararlılık gösterileridir. Bu anlamda belediyeler merkezi siyasette etkili olmak için avantaj olmak yerine riske dönüşebilir.

Siyasetin finansmanı dahil tüm süreçlerde şeffaflık demokratikleşmenin olmazsa olmazıdır. Helalleşmeyi etkili, ittifakları güvenilir adımlar kılacak olan cumhuriyetin ilk yüzyılının demokrasi muhasebesini partiler penceresinden yapabilmektir.

Eflatuna göre insanları rızalarına göre yönetme sanatı, Aristo’ya göre insan mutluluğunu gerçekleştirme sanatı olarak kabul edilmiştir.

Bu bağlamda siyasetin temel amacı insanların mutluluğunu, refah ve kalkınmasını sağlamak, sosyal adalet ve dayanışmayı gerçekleştirmek olmalıdır.

Siyaset öncelikle insanın, insan olarak iyiliğini esas almalı onun özgürlüğü ve hasiyetini korumalıdır.

Siyaset erdemli, dürüst ve liyakat sahibi kişilerin elinde halka ve hakk’a hizmet için bir araca dönüşebilirken, liyakat ve ehliyetsiz kişilerin elinde kendi ve çevresine kişisel çıkar sağlamanın aracına dönüşmektedir.

Maalesef bizim ülkemizde genellikle liyakat ölçü olmadığından siyaset, halka hizmet etmenin bir aracı değil, bir meslek olarak görülmekte, siyaset üzerinden kariyer hesapları yapılmaktadır.

Hatta hiçbir mesleği ve kariyeri olmayanlar, siyaset üzerinden kendine gelecek ve kariyer arayışı içinde olmaktadır.

Bu anlayışla siyaset yapılınca, siyaset kendi bağlamından, kopup kişisel tatminin bir aracına dönüşmektedir.

Bu kişiler siyasetin dışında gidecekleri bir yer sığınacakları bir limanları olmadığından, koltuklarına sıkı sıkıya sarılırlar.

Oysa liyakat ve ehliyet sahibi gerçek siyasetçiler, mesleki birikim ve kariyerlerini halkına hizmet için kullanmaya çalışırlar. Buradan kendilerine güç devşirmeye çalışmazlar. Zamanla kendilerine halkın inanç ve güveninin azalmaya başladığını hissettiklerinde, arkalarına dahi bakmadan siyaseti bırakarak, kendi alanına dönerek, arkadan gelenlere alan açarlar.

Siyaset halka hizmet etmek için bir yarıştır. Bu yarışta nefesiniz yetmiyor arkada kalıyorsanız, bayrağı arkadan gelip sizi geçen birine devredeceksiniz ki, başarıya ulaşsın. Bunu yapmıyor, kendi konumunuzu korumak için, ayağına çelme atıyorsanız, temsil ettiğiniz insanlara ihanet ediyorsunuz demektir.

Maalesef siyaset, siyasetçilere geniş güç alanı sağladığından, birçok siyasetçi o gücü kaybetmemek için her türlü antidemokratik yola başvurarak, başarılı olanın öne çıkması engellenmekte…

Çünkü siyaset, onlar için halka hizmet etmenin bir aracı değil kendilerini maddi ve manevi olarak güçlendirmenin bir arcıdır.

Onlar için siyasetin dışında bir dünya yoktur.

Siyasetin dışına düşmek ayını karaya vurmuş bir balık gibi olmaktır.

Bunlar hayatlarının merkezlerine siyaseti koymuşlardır.

Bu anlayıştaki siyasetçiler, hem kendilerine hem de topluma zarar vermektedirler.

Çünkü bu anlayışlarından dolayı rasyonel düşünme yetilerini kayıp etmişlerdir.

Gözlerini iktidar hırsı bürümüştür.

Onlar için asıl olan konumlarını korumak, iktidarlarını güçlendirmektir.

Bu hırsla, en yakınlarını bile harcamaktan çekinmezler.

Bulundukları yerler yanıp yıkılsa da umurlarında değildir.

Önemli olan kendi siyasi ikballeridir.

Oysa gerçek siyasetçi, kendi siyasi ikbalinden önce temsil ettiği toplumun ikbalini düşünür.

Ülkesinin ve halkının uzun vadeli çıkarları için alacağı kararlar, siyaseten kendi zararına da olsa, gözünü kırpmadan o kararı alır ve uygular!

Eğer hayatının merkezine kendi siyasi ikbalini koymuş siyaset insanı ise, halkını adım adım bir felakete doğru sürüklese dahi umurunda olmaz. Ne olursa olsun, onun için asıl olan iktidardır!

Uzun lafın kısası toplumda saygınlığı olan liyakat sahibi insanlar siyasete uzak durmakta, girende liyakatin ve ehliyetin yerine sadakat geçerli olduğundan, siyaset kurumunun içinde barınmamakta.

Siyasette liyakatsiz ve ehliyetsiz insanların elinde kaldığından, insana hizmet etme, toplum kalkınmasına ve refah seviyesinin yükseltilmesine katkı sağlama ülkeyi her yönüyle ideal bir platforma dönüştürme amacı taşımasına hizmet etmesi gereken siyaset kurumu bu amacından sapmaktadır.

Vatandaş olarak nasıl bir tip siyasetçi tercih ediyorsak, bilelim ki, ülkemizin ve kendimizin geleceğini de o yönde çiziyoruz demektir!

Trafik kazalarında, kazaya karışan araçların sigorta şirketleri, kazadan kaynaklanan zararları tazmin etmekle yükümlüdür.Trafik kazası sigorta ödemesi kazalarda önemlidir. Bu tazminat, kazada yaralanan veya hayatını kaybeden kişilerin maddi ve manevi zararlarını karşılamayı amaçlamaktadır.

Trafik kazalarında tazminat talep etmek için, sigorta şirketine başvuruda bulunulması gerekir. Başvuruda, kazaya dair tüm bilgi ve belgelerin sunulması gerekir.

Trafik kazasında yaralanan kişinin maddi zararları, tedavi masrafları, iş gücü kaybı, gelir kaybı ve maddi zararları kapsar. Bu zararlar, sigorta şirketinin trafik poliçesi kapsamında tazmin edilir.

Sigorta şirketi, tazminat talebini reddederse, kişi mahkemeye başvurabilir. Mahkeme, kazadaki kusur oranını ve tazminat miktarını belirleyecektir.

TRAFİK KAZASI MALULİYET TAZMİNATI HESAPLAMA

Trafik kazası sonucunda maluliyet yaşayan kişi, uğradığı maddi ve manevi zararlar için tazminat talep edebilir. Maddi tazminat, tedavi masrafları, iş gücü kaybı, gelir kaybı ve maddi zararları kapsar. Manevi tazminat ise kazadan duyulan acı, elem ve üzüntü için ödenen tazminattır.

Trafik kazası maluliyet tazminat hesaplama yapılırken, öncelikle kazanın kusur oranı belirlenir. Kusur oranı, kazanın meydana gelmesinde her bir tarafın sorumluluğunun yüzdesel olarak ifadesidir. Kusur oranı belirlendikten sonra, tazminat hesaplaması aşağıdaki şekilde yapılır:

Tedavi Masrafları: Trafik kazası maluliyetinde tedavi masrafları, hastane, doktor ve ilaç masraflarını kapsar. Bu masraflar, tedavinin yapıldığı hastaneden alınan faturalarla belgelenmelidir.

İş Gücü Kaybı: Trafik kazası maluliyetinde iş gücü kaybı, kaza nedeniyle çalışamama süresi boyunca kaybedilen geliri kapsar. İş gücü kaybı oranı, sigorta şirketinin veya mahkemenin görevlendirdiği bilirkişi tarafından belirlenir.

Gelir Kaybı: Trafik kazası maluliyetinde gelir kaybı, kaza nedeniyle çalışamama süresi boyunca kaybedilen sürekli geliri kapsar. Gelir kaybı oranı, kazadaki kusur oranı ve iş gücü kaybı oranı dikkate alınarak hesaplanır.

Kasım 2023 itibariyle E-Devlet üzerinden işlem yapan kullanıcı sayısı yaklaşık 64 milyon. Türkiye’min 2023 Temmuz ayına göre nüfusu 85 milyon 279 bin 553 kişi. Yani nüfusun yaklaşık %65’i e-Devlet kullanıcısı. Yılbaşından buyana e-Devlet kapısından giriş yapılarak 17 trilyon 218 milyon 338 bin 861 işlem yapılmış. Yani aktif olarak kullanılan ve gelişmişliği tarif eden bir güvenli ortam. Kullanmayanların önemli kısmı yaşlılar ve kırsalda yaşayanlar.

Bu sitede adınıza yazılmış bir trafik cezasını görebildiğiniz gibi, adliyelerdeki dava dosyalarını görebilmektesiniz. Ayrıca öğrenci belgesi almak, bordro almak gibi birçok işi yapabilmektesiniz. Dijitalleşmiş devlet hizmetlerine 7/24 ulaşabilmektesiniz.

Gelelim muhtarlık meselesine. Muhtarlık, kuruluşundan itibaren, yasalarla merkezi hükümetin bir parçası olarak tanımlanmış olmasına karşın halk tarafından kendisinin bir temsilcisi olarak kabul edilmiştir. Bu fiili durum, muhtarların sosyal ve kültürel alanlarda rol üstlenmesine yol açmıştır.

Vikipediadaki tanımında “Muhtar, köy veya mahalle tüzel kişiliğinde, yönetiminin başında bulunan kişidir. Kökeni Arapçadır ve "seçilmiş kişi" anlamına gelir. Muhtar, köy veya mahalle halkı tarafından seçilir. Muhtar seçiminde siyasi partiler aday gösteremezler. Türkiye'de muhtarların görev süresi 5 yıldır. Muhtar köy tüzel kişiliğini temsil eder. Muhtar köye ilişkin kararlarını 4 azasıyla birlikte alır. Muhtar köyün yol, köprü, çeşme vb. ortak mallarını inşa ettirir, inşa olunanların bakım ve onarımını yaptırır. Muhtar köyde yapılması gereken işleri imece usulü ile gerçekleştirir. Aynı zamanda muhtar, genel yönetimin temsilcisi sıfatıyla da yasaları ve hükümet emirlerini halka duyurur, köy içinde dirlik ve düzeni sağlar. Genel yönetimle ilgili işlerin köyde uygulanmasına yardımcı olur.”.

Muhtarlık görevleri arasında adımıza gönderilen değerli postaların dağıtımı yapılamadığında bırakılan son yerdir. Doğum, ölüm evlilik gibi birçok işlem muhtarlıklarda da yapılabilmektedir.  Elbette bu söylediklerim köylerde muhtarlıklar aracılığıyla yapılmakta ama belediye hizmetlerinin olduğu yerlerde bu işler artık başka devlet veya kamu kurumlarında yapılmaktadır.

Türkiye’deki muhtar sayısı net olarak bir portalda bulunmasa da İleri Gazetesinin verisine göre toplam 50.516 muhtar var. Bunların 32.238’i mahalle muhtarı, 18.278’i köy muhtarıdır. Temmuz ayı itibariyle her bir muhtar 11.402 TL maaş almaktadır.

Mahalle muhtarları kentsel yaşamda belediye hizmetlerinin ulaştığı yerlerde yaşayan halka muhtarlık hizmeti iletirlerken özellikle bunların neredeyse tamamı e-Devlet üzerinden veya yüz yüze devlet ve kamu kuruluşlarından hizmet alabilen kişilerdir. Tebligat kanunundaki bir değişiklikle artık tebligatlar da muhtarların iş yüklerinden çıkarıldığında muhtarlara büyük ölçüde ihtiyaç kalmamaktadır. Elbette belediyelerin, sular idaresinin, elektrik kurumunun emniyetin de kendi hinterlandındaki hemşerilere eksiksiz hizmet üreteceği varsayımıyla muhtarların bu konumdaki görevleri bitmiş olacaktır.

Görevi gereği artık mahalle muhtarlarına ihtiyaç kalmamıştır. Eğer bu kurum lav edilirse bugünün rakamlarıyla 32,238*11,402*12= 4 milyar 410 milyon 932 bin 112 TL devletin kasasında kalacaktır. Mahalle muhtarlarının bir yıllık maaşıyla her biri 20 milyon TL ye mal olacağı varsayımıyla yılda 220 okul, spor salonu yapılabilir.

Mart 2024’de muhtarlık seçimi yapılacak. Bir kişinin muhtar seçilebilmek için bugünlerde çalışmaya başladığını düşündüğümüzde her bir adayın yaklaşık 100-200 bin TL adaylık tanıtımında harcadığını düşündüğümüzde aday olacak muhtarın kendini tanıtmak için harcayacağı paraların harcanmasına da gerek kalmayacaktır. Ama hiçbir siyasi siyasi ikbali gereği bu işe girmez. Biz yine hiç tanımadığımız ve görev süresi boyunca da hiç karşılaşmayacağımız muhtarlara oy kullanacağız. Ama köylerde muhtarlık gereklidir. Bu söylediklerimin hepsi belediyelerin mücavir alanındaki mahalle statüsündeki yerleşim birimlerindeki muhtarlar içindir.

Bakalım göreceğiz ne olacak bu muhtarlık işleri.

Reklam, tasarım ve propagandanın etkili bir şekilde kullanılması, yerel seçim kampanyalarında ve politika iletişiminde önemli bir rol oynar. Elazığ'ın kültürel ve sosyal özelliklerini dikkate alarak tasarlanan etkili reklam stratejileri, seçmenlerle daha etkili bir bağ kurmayı ve adayların veya partilerin mesajlarını güçlendirmesini sağlar. Bunun sonucunda da kitlelerin eğilimleri o yöne doğru evrilir.

Bu eğilimin oluşması için bazı temel unsurları elden bırakmamak gerekir. Bunları birkaç başlık altında sıralayabiliriz.

Yerel Kimliğin Vurgulanması

Elazığ'ın tarihi, kültürel ve coğrafi özellikleri göz önüne alınarak hazırlanan tasarımlar, yerel kimliği vurgulayarak seçmenle duygusal bir bağ kurabilir. Elazığ'a özgü semboller, renkler veya ikonlar, reklam ve tasarım çalışmalarında kullanılarak yerellik vurgusu artırılabilir.

Dil ve İletişim Tarzı

Kullanılan dil ve iletişim tarzının doğru bir şekilde yansıtılması önemlidir. Halkın anladığı, günlük konuşma diline uygun ifadeler ve mesajlar kullanmak, seçmenle daha etkili bir iletişim kurmayı sağlar. Yine iktidar partisinin aday adaylarına dönecek olursak lütfen tarihi 50 yıldan öteye gitmeyen seçim bölgeleriniz için ‘’Türkiye Yüzyılı, …… Yüzyılı’’ söyleminden vazgeçin. Sayın Cumhurbaşkanımızın arzuladığı ve öngördüğü ‘’Türkiye Yüzyılı’’ mottosunun içinde Savunma, Sağlık, Dış Politika, Eğitim gibi derin ve güçlü hayalleri ve amaçları var. Bunun içini yerelde boşaltmayın derim.

Toplumsal Değerlere Odaklanma

Elazığ'da yaşayan insanların benimsediği toplumsal değerlere vurgu yapmak, yapacağınız reklam ve propagandanın değerini arttırır. Elazığ'da önemli kabul edilen konulara odaklanan kampanyalar, seçmenin dikkatini çekebilir ve destek kazanabilir.

Yerel Sorunlara Çözüm Önerileri

Elazığ'ın karşı karşıya olduğu yerel sorunlara dair etkili çözüm önerilerini içeren tasarımlar, seçmenlerin adayları daha ciddi ve etkili görmelerine yardımcı olabilir. Bu tasarım ve tanıtımlar, siyasi kampanyanın yerel ihtiyaçlara duyarlı olduğunu gösteren önemli bir unsurudur.

Görsel Hafızayı Güçlendirme

İyi bir görsel tasarım, seçmenlerin zihninde kalıcı bir etki bırakır. Güçlü bir logo, renk paleti, tipografi ve görsel, adayın veya partinin tanınabilirliğini arttırır ve seçmenlerin hafızasına kazınır. Özellikle Açıkhava reklam mecraları şehrimizde halen en etkili reklam alanları arasındadır.

Dijital Medyayı Etkin Kullanma

Şehrimizde dijital medyanın yaygın kullanımı dikkate alındığında, sosyal medya kampanyaları ve dijital reklam stratejileriyle hedef kitlelere ulaşmanız hem kolay hem de etkili bir yoldur. Online platformlarda etkili ve yerel içerik paylaşımı, genç seçmen kitlesine ulaşmada  çok önemlidir.

Doğru medya seçiminde yerel basının gücü en önemli faktördür. Sosyal medya platformlarında yapacağınız etkileşimler günü birlik olarak sonsuz boşlukta çabucak silinecektir. Ama daimi ve kalıcı olan gazete, dergi, haber siteleri bu sonsuzlukta kaybolmayıp arşiv görevi görmektedir.

Sonuç olarak, Elazığ siyasetinde reklam, tasarım ve tanıtım;  yerel kültür, etkili bir dil, mecraların sürekli kullanılması ve toplumsal değerleri dikkate alarak etkili olur. Bu unsurların doğru bir şekilde kullanılması, seçmenlerle güçlü bir bağ kurmayı ve yerel siyasette başarılı olmayı sağlar.

Değer Kaybını Kimlerden İsteyebiliriz?

Araç değer kaybı taleplerinde, öncelikle, kazanın çift taraflı olması gerekmektedir. Kaza nedeniyle araçta meydana gelen değer kaybı, gerçek zarar içinde değerlendirilir. Bu zarardan Karayolları Trafik Kanunu (KTK) gereğince;

Karşı aracın Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortası (ZMMS) sigortacısı. Bilinen adıyla trafik sigortasından talep edilmesi halinde sorumlu oldukları üst limit dahilinde sorumludur. Aşan kısım yönünden eğer varsa ihtiyari mali mesuliyet sigortacısı,

İşleten sıfatından dolayı araç maliki,

Kazaya neden olan araç sürücüsü (o an kullanan kişi) sorumlu tutulur.

Araç Değer Kaybı Talep Edilmeden Karşılanmaz

“Kazadan önceki ikinci el piyasa değeri ile kazadan sonraki ikinci el piyasa değeri arasındaki düşüş farkına ‘araç değer kaybı’ denir. Bu fark sigorta şirketinden talep edilmediği sürece hiçbir şekilde karşılanmaz. Kazadan sonra ne kadar iyi tamir edilirse edilsin, aracın değeri, daha önceki ikinci el piyasa değerinden daha düşük olmaktadır.

Hangi Durumlarda Değer Kaybı İstenemez?

Tek taraflı bir kaza var ise burada da değer kaybı tazminatı talep edilemez.

Yüzde 100 kusurlu taraf yine değer kaybı tazminatı talep edemeyecektir.

Aracın tamirinin ekonomik olmayacağı yönünde rapor oluşturulursa ve araç hakkında pert kararı verilirse, araç değer kaybı talep edilemeyecektir. Zira pert olan araç ile ilgili olarak kasko sigortacısı şirket, aracın o günkü rayiç değerini tazminat olarak mağdura öder. Dolayısıyla hurda belgeli ve çekme belgeli olan araçlarında değer kaybı oluşmayacaktır.

Aynı Yer Zarar Görürse Ödenmez

Bir araç bir ya da birden fazla kazaya karışmış ise ve bu kazadan dolayı örneğin, önceki kazada sol ön kapı zarar görmüş ve tekrar meydana gelen kazada yine aynı yer zarar görmüşse, değer kaybı tazminatı talep edilemez.

Değer Kaybı Hangi Kriterlere Göre Hesaplanır?

Aracın markası, modeli, yaşı, kilometresi, aracın kazadan önceki piyasa değeri, kazadan sonraki piyasa rayici, hasarlı parça üzerinde yapılan işlemin kapsamı, hasar gören parçaların niteliği ve sayısı, aracın hususi mi ticari mi olduğu araçtaki değer kaybı hesaplamasında dikkate alınır.

Sigortaya Başvuru Nasıl Yapılır?

Zarar görenin, ZMMS’de öngörülen sınırlar içinde dava yoluna gitmeden önce ilgili sigorta kuruluşuna yazılı başvuruda bulunması gereklidir. Sigorta kuruluşunun başvuru tarihinden itibaren en geç 15 gün içinde başvuruyu yazılı olarak cevaplamaması veya verilen cevabın talebi karşılamadığına ilişkin uyuşmazlık olması halinde, zarar gören dava açabilir veya sigorta tahkim komisyonuna başvurabilir. Sigorta şirketine istenen belgeleri sunduğumuz takdirde, sigorta şirketi kendi içerisinde dosyayı inceledikten sonra olumlu gördükleri takdirde 8 gün içinde zararı ödemekle yükümlüdür.

Evde de durum aynı; bazen ihtiyacın olmayan bir şeyin nerede olduğu senin umurunda olmaz, ta ki ihtiyacın olana dek.

İşte o zaman evdeki değişikliğin farkına varırsın.

Her şehirde olumlu ve olumsuz birçok değişiklikler göze çarpar.

Hangisi ağır basar; hangisi bugün eseri, hangisi öteden beri geliyor, hangisi bizim ihmalimiz, hangisi sizin ihmalimiz, hangisi yönetenlerin ve hangisi yönettiğini sananların ihmali, bir çetelesini tutmak mümkün değil.

Ya da tam tersi hangisi bizim başarımız, hangisi sizin başarınız, hangisi yönetenlerin başarısı, bunu bilmek pek mümkün değil.

“Sahipsiz Kent” sarmalına bir kez daha sarılıp, bir kez daha sorunu başkasına, çözümü de çok başkalarına atmanın bir âlemi yok.

Bir kent, içinde yaşayan herkesindir.

Sorunu da, çözümü de yine onlarındır.

Sokağında çöp varsa, gelişi güzel sağa sola atılıyorsa, sorun belediyenin değil, sokağa çöp atılmayacağını bilmeyenlerindir.

Çöp, basit bir örnek ama genellediğinizde veya her soruna aynı mantıkla yaklaştığınızda o kadar da basit olmadığı anlaşılır.

Kazana ne koyuyorsak, kepçemize o geliyor.

Bizi yönetenler, bizim gibi insanlardır; içimizden çıkan, bu şehrin havasını soluyan, suyunu içen, derdiyle dertlenendir. Yöneten de, yönetilen de aynı şehrin insanı olunca sorunu başkasında değil, kendimizde aramak gerekiyor.

Gezdiğim her yerde sorun ve çözüme böyle bakıyorum.

Bir şehrin bizim olması için illa orada doğmamız gerekmiyor. Büyümemiz de gerekmiyor, yaşamamız gerekiyor.

Bir şehirde yaşıyorsak, ya doğduğumuz yerdir ya doyduğumuz. Her iki durumda da “bize ait” bir şeyler var demektir. Doğduğun yer olsa da, doyduğun yer olsa da sana ait bir şeyler var, sana dair çok şeyler vardır. Olumlu ve olumsuz her değişim, senin açından da önemlidir.

Üzerine ölü toprağı serpilen çok şehir var. Kendi küllerinde kaybolan şehirlerin ardı arkası gelmiyor ve yine kendi küllerinden doğanlar da orada yaşayanları, hatta o şehri sevenleri memnun ediyor.

Ölü toprağı serpilmek, o şehrin ölmesi için yeterli değil. Kendi küllerinde kaybolmak da o şehrin bittiği manasına gelmez.

Önemli olan, yaşadığımız şehrin durumunu her türlü kaygı, korku ve sevgiden arınarak değerlendirme yürekliliğini göstermektir.

Falanca kızar, falanca üzülür, falanca kırılır, falancanın ekmeğine yağ sürülür, falanca ekmeğinden olur.. diye kaygı, korku ve sevginizi uzatırsanız, o ölü toprağı asla üzerinizden atılmaz. Hele bunu kendi basit menfaatlerimiz için yapıyorsak, zaten o durumu çoktan hak edenler arasında yerimizi almışız demektir.

Böylece kendi külleriniz gittikçe katmerleşir, kalın bir tabaka halinde sadece şehri değil, içinde yaşayan insanları da boğup, bunaltmaya başlar.

Eğer bir şehrin belli bölümleri “terk edilmiş” şekle bürünmüşse, 10 yıl, 20 yıl, 30 yıl, belki de 50-60 yıl boyunca aynı sorunları, aynı şekilde dile getiriyor ve aynı çözümleri dillendiriyor ama hiçbir şey olmuyorsa, orası kendi küllerinde boğulmaya başlamış demektir.

Şu şehir, bu şehir değil, şu sorun, bu sorun değil, her ilde her sorun aynı şekilde değerlendirilmeli, çözüm için de o şehrin ve orada yaşayanların menfaatine adımlar atılmalı. Aksinde katmerleşen her kül tabakası, orada yaşayanların, “yaşadığını sanma yanılgısını” sürdürür durur.

Gezdiğim her şehre aynı mantıkla bakıyor, aynı şekilde değerlendirmede bulunuyorum ama bundan muaf olan, doğduğum ve doyduğum iki güzide şehirdir. Diğerleri, bir süreliğine ziyaret ettiğimiz, geçici bir süre sorunlarıyla boğuştuğumuz yerlerdir. Ama orada yaşayanlar, en ufak sorunla da, en büyük sorunla da yaşamak zorundadır.

Sorunla yaşamayı sürdürenlerin, çözüm için boş yere çene yormalarına gerek yoktur.

Unutulmasın ki, hiçbir sorun çözümsüz değildir.

Yeter ki o sorunda sorumluluğumuzu fert fert bilelim.

Çözümü için yine fert fert çaba sarf edelim.

Gerisi o kadar kolay ki, oturma odanız, salonunuz, mutfağınız, yatak odanız, banyonuz soluk aldığınız bahçeniz değiştiğinde “biz ne güzel şeyler başarmışız” diyebiliriz.

Aksinde ise devam eden her soruna yeni katmerleşen sorunlar eklenir durur, nereye kadar

Basın ve medya sektöründe, özellikle görsel basın alanında yıllardır gerek şehrimiz için gerekse şehir dışında vermiş olduğum bireysel ve kurumsal hizmetlerden sonra daha da kalıcı olmak adına yazı yazmaya karar verdim.

Aslında toplum olarak okumaktan biraz sıkılan bireyleriz. Uzmanlık alanımın görsel iletişim olmasından dolayı bana göre görsel basının kitleler üzerinde ki etkisi çok daha büyüktür.  Tabii ki görsel basın tek başına yeterli değildir, içerisinde sloganı, tanıtımı vb. ek malzemeleri olmadan o da bir zaman sonra beynimizde ki derin vadide kaybolup gidecektir. Gerek görsel basın olsun gerekse yazılı veya işitsel basın olsun, hepsi iç içe geçmiş birbirini tamamlayan iletişim araçlarıdır.

Geleneksel yöntemler ile halen şehrimizde dar kalıplara sıkışan, yenilikçi ve dijital platformlar aracılığı ile çok farklı algılara sebebiyet veren medyanın gücünü şehir olarak halen anlamaktan uzağız. Kara düzen bir yöntem ve her değişen siyasi erklerle marka şehrimizi bir türlü var edemedik. Aslında bunun birçok kriteri var ama burada sadece birkaç genelgeçer örnekle bahsedeceğim. Marka kimliği oluşturma ve şehrin dinamiklerini tetikleyecek proje ve fikirleri ileriki zamanlarda sıkça yazacağım.

Her nereye gidersek gidelim, karşılaştığımız insanların bize ilk sordukları ‘’Elazığ’ın nesi meşhur?’’ sorusudur. Bizde sayarız; orciği, dutu, leblebisi, kayısısı, tulum peyniri, Türkiye’nin ikinci en büyük gastronomisine ve mutfağına sahip olmasından dolayı aklımıza gelebilecek yöresel yemeklerini…

Peki bunların kaçını bu soruyu yöneltenin zihnine işleyebilmişizdir? Tabii ki hiçbirini…

Nedeni çok basit, çünkü biz daha kendi içimizde bunu kabullenememişiz ki, başkasına dikta edebilelim. Bunların hiçbirini ortak bilinçle kurumsal bir seviyeye taşıyamamışız. Kayısı denilince 922 ilçe arasında Baskil kayısısı demişiz ve 81 il arasında ki Malatya’nın önüne geçmeyi beklemişiz.

Hayatım da hiç Çorum’a gitmedim ama biliyorum ki leblebi denilince ilk akla gelen şehirdir. Ağın başta olmak üzere memleketimizin birçok yerinde bin bir zahmetle üretilen Ağın Leblebisi’ni sadece kendi memleketimizden öteye taşıyamamışız. Bir kere adını önce ağın leblebisi olmaktan çıkarıp “Elazığ leblebisi” yapmalıyız. Ağın’ı bilmek zordur ekstra coğrafi bilgi ister marka yapacaksak Elazığ ismiyle devam etmeliyiz.

Aynı şekilde “Erzincan Tulumu”… Erzincan’ın bütün ilçelerinde köylerinde tulum yapılır ama öne çıkan bütün markaları, marka isminden önce Erzincan kelimesini iliştirdiği için bugün tulum peyniri oldu “Erzincan tulumu”. Bu açıdan Şavaklılara açık ricamdır. Bu memlekette yaşayıp bu memlekette ticaretini yaptığınız bütün markalarınızın başına artık “Elazığ” ibaresini büyük büyük eklemenizdir.

Baskil kayısısı değil Elazığ Kayısısı, Ağın Leblebisi değil Elazığ leblebisi, Şavak Peyniri değil Elazığ Şavak Tulum Peyniri gibi gibi…

Gastronomi ve mutfak sanatları anlamında övündüğümüz ancak iki elin parmaklarını geçmeyecek kadar az sayıda çeşidini bildiğimiz yemeklerimiz ise apayrı bir konu başlığı aslında…

Konuyu daha fazla dallandırmamak ve en basite indirgeyerek somut verdiğim birkaç örnekle şehir kimliğimiz ve markasından ne kadar uzakta olduğumuzu anlıyoruz. Markalaşma süreci sadece bireysel eylemlerimizle olmaz, şehrin tüm paydaşları, vatandaşları, şehir dışında özlem çekenleri, ticaret ve siyaset ehilleri, kurumları, kuruluşları, basını, sosyal medya içerik üreticileri hepsinin aynı söylemi ve eylemi kurumsal düzeyde yapmasıyla mümkün olacaktır. Alışkanlık haline gelen, günü kurtarma üzerine kurulu iletişim faaliyetlerini bir kenara bırakarak gerçekten bu şehre katma değer sağlayan ve süreklilik arz eden planlamalar ve yatırımlar yapmalıyız.

Ez cümle; Söz Uçar, Yazı Kalır… Biz bırakalım fikirlerimizi buraya belki bir gün bu ‘’Merhaba’’ yazımızı birileri dikkate alır.

Ülkemizde trafik kazalarından zarar görenlerin, trafik kazalarından dolayı uğradıkları ve uğrayacakları zararlar ve tazminat hakları ve çeşitleri bakımından fazla bilgiye sahip olmadıkları görülmektedir.

Bu bilgi eksikliği neticesinde, trafik kazası nedeniyle direkt veya dolaylı olarak zarar görenler, tazminat hakkı sahibi oldukları tazminat çeşitlerinin ve haklarının kapsamlarını yeterince bilmediklerinden dolayı başvuru yapmamaktadırlar.

Trafik kazası nedeniyle yaralanan sürücü, yolcu veya yaya gibi kişiler kaza sonucu oluşan zararlar için sorumlu olan kişi veya kurumlara tazminat davası açabilirler.

Trafik kazası tazminat davalarını alanında uzman, Avukat tarafından takip edilmesi halinde, avukat zarar göreni doğru ve hukuki bilgilendirerek alınması gereken en yüksek maddi ve manevi tazminatı alacaktır.

Trafik kazalarındaki yaralanmalı ve ölümlü vakalarda Avukatın; Hasar uzmanı, Raporlama uzmanı, Aktüerya hesaplama uzmanı, gibi uzmanlar ile çalışması sürecin daha hızlı tamamlanmasını sağlayacaktır.

Bir Sonraki Yazımızda Araçta Oluşan Maddi Hasarlar Nedeni İle Alınması Gereken Değer Kaybı Tazminatı Hakkında Bilgi Vereceğim…

Sonraki yazımızda görüşmek ümidiyle…

İsrail, Gazze’deki hastanelerin boşaltılmasını bile talep etti. 

İsrail tüm dünyanın gözü önünde savaş suçu işliyor, fosfor bombası kullanıyor nedense kimsenin çıtı çıkmıyor. Aksine Amerika ve Avrupa ülkeleri İsrail’e destek veriyor. Amerika Doğu Akdeniz’e ikinci uçak gemisini gönderiyor, katliama tam destek veriyor.

Gazze’de kaçabilen evini, yurdunu terk etti. Kaçamayanlar da ölümü bekliyor. Peki, oradaki masum insanların ne suçu var? Madem bir savaşın içerisindesin kadınlardan ve çocuklardan ne istiyorsun?

Şimdi de kara harekatı için harekete geçen İsrail, bu operasyon için ser verip sır vermiyor. Akıbeti belli olmayan bir savaşın altında suçsuzlar; korkuya, endişeye ve cezaya mahkum ediliyor.

İsrail cephesi, aşırı dinci ve milliyetçi Siyonist Başbakan Netanyahu ve ekibinden oluşuyor…

Bunlar tüm İsraillileri temsil etmiyor. Netanyahu'ya karşı olan aklı başında İsrailliler de var tabi.

Hamas cephesi, dünyada birçok ülkenin terör örgütü olarak kabul ettiği köktendinci Filistinlilerden oluşuyor, bunlar da tüm Filistinlileri temsil etmiyor…

Şimdi Gazze'de iki dinci düşmanın amansız savaşı var.

Netanyahu’nun bitmek bilmeyen hırs ve ihtirasları savaşı katliama çevirdi. Öyle ki sadece Gazze’yi değil, Lübnan’ı ve Suriye’yi de vuruyor.

Netanyahu yönetimindeki ordu, ‘Müslüman’ları katlederken İslam alemi sesini çıkarmıyor.

Televizyonda dizi izler gibi izliyorlar olup biteni!

Bu, ‘katliama ses çıkaran sadece Türkiye. Savaşın durması ve iki devletli çözüm için Mısır dahil güç sahibi ülkelerle temas halindeyiz. Bizim dışımızdaki İslam ülkeleri ise üç maymunu oynuyor. Bu katliamdan altı çocuğuyla ayrılmak zorunda kalan anne, değerli bulduğu eşyalarını bir arabaya yüklerken, “Benim çocuklarım bunu hak etmek için ne yaptı” diye ağlıyordu

Orantısız güç kullanılıyor…

Böyle olunca karşı karşıya kaldığımız durum savaş değil katliamdır. Filistin topraklarını işgal eden İsrail, hak savaşı veren Filistin’i terörist gibi göstermeye çalışıyor.

 Her zaman olduğu gibi algı operasyonuyla kendine temize çıkartmaya çalışıyor.

İsrail’in Lübnan ve Suriye’yi de vurması aslında 3. Dünya savaşının ayak sesleridir. Amerika’nın Doğu Akdeniz’e savaş uçaklarını göndermesi, Rusya’nın aba altından sopa göstermesi, İran Dışişleri Bakanı Hüseyin Emir Abdullahiyan’ın, İsrail'in saldırıları devam ederse ve özellikle Gazze'ye kara saldırısı başlatılırsa İran'ın karşılık vermek zorunda kalacağını BM yetkilisine iletmesi bunun en büyük ispatıdır.

Tabii ki bu savaşta Türkiye’nin tutumu da çok önemli olacaktır.

Katil İsrail’e destek veren Amerika da bu katliamdan sorumludur ve tarihinde kara bir leke olacaktır. Her iki ülkede lanetlenecektir.

Yıllardır süren İsrail-Filistin savaşında İsrail’in kadın ve çocukları hedef alması ve kontrolsüz güç kullanması sessiz kalınacak bir durum değildir. Haksızlığa, zulme sessiz kalınmaz.

Tüm bu olup biteni takip ederken hep Necip Fazıl Kısakürek’in şu dizeleri gelir aklıma:

“Yıkılasın İsrail, enkazını göreyim! Sana devlet diyenin, yüzüne tüküreyim.”